落花时节又逢君(完美典藏版)

by Shu Ke

★《落花时节又逢君》为蜀客成功转型之作。讲述一段荡气回肠的人、妖、仙三角爱恋故事。
小说将民间神话传说与故事完美结合，被广大读者评为《三生三世十里桃花》之后最好看的神话爱情故事。 ★《花千骨》后又一即将开拍的古风仙侠大戏！《三生三世十里桃花》之后浪漫缠绵神话爱情长卷！ ★这是一部只羡鸳鸯不羡仙的爱情神话。我欲度你成仙，却被你度成了人！完美的爱情结局，动人的仙侣奇缘。 ★落花时节，两人再次相见……那一日，入目嫣红，漫山茶花，将要迷了谁的眼？情迷三生，轮回十世，有情人终成眷属。
蜀客
重庆人，致力于非传统言情、武侠、玄幻综合体结构小说创作，风格多变，
已出版《重紫·完美典藏版》(已签约影视)、《落花时节又逢君·完美典藏版》（已签约影视）、《穿越之天雷一部》、《小凰不是仙》等作品。
千年前，她只是个茶花小妖，他却是掌管中天的中天王！
百年一度花朝会，她当众向他示爱，引得无数嘲笑声。她怒了：“我就是想做神后。”他笑了：“那就修仙吧。”从此，她潜心修行。
五百年前瑶池会，她再次问：“什么时候我才能当你的神后？”他沉默片刻，微笑道：“待你载入仙籍再说。”
想做他神后的女妖何止千万？她终于明白他沉默的缘故。她毅然转身，选择了红尘中那段“以身相许”的情缘，抛弃仙道，永堕轮回。她再也不愿修仙，她只想忘记他！
如今，他因千年内疚逆天改命，将转世的她带到前世，一心要度她再次修仙，欲弥补当初的亏欠。落花时节，两人再次相见……
那一日，入目嫣红，漫山茶花，将要迷了谁的眼？

Genres: Fantasy, China, Drama

Paperback

First published June 1, 2015

Reviews

[Patrawan Dear]

#พานพบอีกครายามบุปผาโปรยปราย / สู่เคอ เขียน / มิราทิพย์ แปล

เป็นแนวแฟนตาซีเทพเซียนค่ะ นางเอกเป็นภูตดอกไม้น้อย หลงรักผู้ปกครองศูนย์กลางสวรรค์ ขอเป็นภรรยา แต่เขาบอกเพียงให้นางบำเพ็ญเป็นเซียน ต่อมานางผิดหวังจึงหันหลังให้เขา ไปเกิดเป็นมนุษย์ และช่วงที่เป็นมนุษย์ก็มีเรื่องราวต่าง ๆ ให้เราตามติดนางไป อ่านได้เรื่อย ๆ ไม่หวือหวา ตัวพระเอกจะโผล่มาเป็นระยะ โดยพระเอกยังคงพยายามโน้มน้าวให้นางบำเพ็ญเป็นเซียน แต่นางเอกยังคงยืนกรานจะเวียนว่ายตายเกิดต่อไป ซึ่งทัศนคติตรงนี้ของนางเอกน่าสนใจพอควรเลยทีเดียว

นอกจากสิ่งที่ผู้เขียนต้องการจะสื่อผ่านความคิดนางเอกแล้ว เราว่าส่วนอื่น ๆ ของเรื่องค่อนข้างธรรมดา ต้องอ่านแบบไม่คิดอะไร รอผู้เขียนมาเฉลย ด้านนิสัยพระเอกนั้นบอกยากว่าควรจะประทับใจดีไหม โดยรวมเรื่องจึงออกแนวอ่านไปเรื่อย ๆ ไม่มีพีค ไม่เร้าใจ สนุกกลาง ๆ ไม่ได้แย่จนอยากวาง คือมีความอยากอ่านต่อจนจบ เรามีงงเรื่องไทม์ไลน์เล็กน้อย อาจจะเพราะเรื่องมันเรื่อยเกินไป หรือเรื่องทำนองนี้ไม่ใช่แนวเท่าไหร่ จึงมีการสติหลุดบ้างอะไรบ้าง

เรื่องหนี้หนาหน่อย ห้าร้อยกว่าหน้า จะว่าหวานก็ไม่หวาน เศร้าก็ไม่เศร้า ออกแนวอึน ๆ ซึน ๆ เสียมากกว่า บอกไม่ถูกค่ะ ต้องลองอ่านเองนะคะ :)

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

3.5 stars. A bit confusing in the beginning, but quite touching and memorable in the end.

PS. I do like the female protagonist's attitude towards love and life.

[Jayz · Rating 4 out of 5]

เพราะซีรี่ย์จะมา เลยหยิบมาอ่านอีกรอบ 27.5.22

📌เหมือนอ่านใหม่ล่ะ เพราะจำไม่ได้ 😆 แต่เหมือนความคิดเราโตขึ้นมั้ง เข้าใจมากขึ้น เพียงแค่ได้รับชีวิตนิรันดร์ แต่ต้องอดทนบำเพ็ญเซียน แต่ไม่ได้ครอบครองรัก ชีวิตไม่สมหวัง ไม่สู้เป็นคนธรรมดา มีรัก มีทุกข์ แล้วก็ตายเกิดใหม่ลืมเลือนสิ่งเก่าดีกว่า

เหมือนกับนางเอกเรื่องนี้ เป็นภูติดอกฉาที่บำเพ็ญเพียรแค่500 ร้อยปี ได้มางานเลี้ยงบุปผาครั้งแรก ก็อาจเอื้อมเอ่ยปากขอเป็นมเหสีกับท่านเทพใหญ่ ที่ทำผิดโดนปลดมาเป็นเทพบุปผา ส่วนท่านเทพผู้เป็นศูนย์กลางของพิภพ ที่ได้แต่ยิ้ม และบอกแค่ ให้นางบำเพ็ญตัวเป็นเซียนก่อน

▶️หลังจากยอมทุกข์ทนเข้าบำเพ็ญตบะเพื่อให้ได้เป็นเซียน ยอมร่อนเวลาด้วยการรับเคราะห์ลงไปบำเพ็ญยังโลกมนุษย์ มองดูวิถีคน พบเจอ มนุษย์ ผู้มีรักมอบให้ หากแต่เพราะยังรักฝังใจกับการเป็น มเหสีของท่านเทพ จนวันนึงได้รู้ว่าต่อให้บำเพ็ญเท่าใหร่ก็ไม่มีวันได้เป็น ขณะที่มนุษย์ผู้มีรักให้นั้นก็ดันตายเพราะช่วยภูติตัวเล็กๆเช่นเธอ เธอเลยเลือกตัดใจจากการเป็นเซียนและลืมเลือนท่านเทพใหญ่ ขอลงมาเกิดในสังสารวัฏ เพื่อตอบแทนคุณในโลกมนุษย์ จึงเกิดความสัมพันธ์ทั้งรักทั้งแค้นของคู่นี้

⏩️การมาเกิดเป็นมนุษย์ 10 ชาติของหงหนิงอดีตภูติจะไม่มีอะไรเลย ถ้า จิ่งอิ่น เทพบุปผาจะไม่พยายามเข้ามา แล้วเกลี่ยกล่อมให้นางบำเพ็ญเพียรเป็นเซียนทุกชาติภพ สาเหตุที่ตามช่วย มีเหตุผลเพียงแค่ ติดค้างหนี้ ทำให้นางเอกเลือกละทิ้งทางเซียน ซึ่งเป็นชีวิตนิรันดร์แทนการมาเกิด เป็นมนุษยืวนเวียนชีวิต แต่ใจจริงๆคือ พระเอกเริ่มมีความรู้สึกและกลัวโดนลืม เพราะได้แต่เฝ้ามองทุกชาติที่นางเอกเลือกแต่งงาน ครองรักกับคนอื่น พอมาเกิดใหม่มีบุญคุณกับคนอื่นแต่ดันลืมเลือนความรู้สึกและตัวตนของพระเอกไปทุกชาติ จนทนไม่ได้

➡️จนชาติสุดท้ายถ้ายังละทิ้งทางเพียรจะไม่สามารถเกิดเป็นเซียนได้อีก พระเอกเลยหลอกล่อด้วยความรักอีกครั้ง นางเอกก็คล้อยดี แต่เพราะทุกชาติมันมีกรรมเวร เคราะห์กรรมผูกบ่วงหลายชีวิตไว้ จึงทำให้นางเอกรู้ตัวและสาบานจะไม่เป็นเซียนเด็ดขาด แม้พระเอกจะสร้างฉากหลอกล่อจนนางเอกนึกอดีตชาติได้ ทำให้รู้ตัวว่ามีความแค้นและบุญคุณที่ไม่เคยได้คืนกับศิษย์พี่มาหลายชาติ ทำให้เลือกเดินเส้นทางตามล่าปีศาจ และแก้แค้นปีสาจจิ้งจอกตัวนั้นที่ถือว่าเป็นลูกของเซียนใหย่ทำตัวกร่าง และในครั้งนี้ก็ยังทำให้พระเอกต้องมาขัดขวางอีก เส้นทางเคราะห์รักของทั้งคู่จึงแทบจะเป็นเส้นขนาน

‼️ จริงๆชอบนะ คนแปลเรียบเรียงดีด้วย แต่นี่ว่าเพราะมันเล่มเดียวจบและรายละเอียดแต่ละชาติแต่ละคนมันเยอะ เลยทำให้ นข.มีตัดรวบบางฉาก บางตัวละครดูมาแบบไม่มีที่มาที่ไป แล้วแต่ละชาตินางเอกรายละเอียดไม่เยอะ ยิ่งเป็นการเล่าปบจ.คู่ขนานกับอดีตชาติอีก บางฉากตัดไปมา ก็ งงๆ ว่ายังไง อ่านรีวิวหลายคนก็คนละทาง บางคนบอกพระเอกพานอ.ย้อนอดีต บางคนบอกพอ.สร้างฉาก นี่ก็มองว่าพอ.เหมือนจัดฉากสร้างเหตุการณ์ให้นางเอกจำอดีตชาติขึ้นมาเพื่อเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ทั้งคู่ สาเหตุที่ขัดแย้งและหนทางที่นางเอกเลือก แต่ไม่ว่าจะยังไง นางเอกก็ยังเลือกเกิดเป็นคน มีรัก ชอบ เกลียดและสุดท้ายพอตายแล้วลืมเลือนดีกว่าชีวิตนิรันดร์ที่พระเอกยัดเยียดมาให้ (อันนี้ สมน้ำหน้านะ สุดท้ายยังไงล่ะ ก้ต้องยอมแลกเอง ถึงจะเอาตัวรับโทษแบบไม่ให้นอ. รู้ ซึ่งอันนี้ดูปล่อยผ่านมาก พระเอกเป็นคนดี ปิดทองหลังพระไม่ไหว แต่นอ.ไม่รู้ เล่าผ่านๆเพื่อ. )

⛔️สรุปคืออ่านได้เรื่อยๆ เป็นแนวเทพเซียนที่ต้องลึกซึ้งหน่อย ดราม่าอยู่นะ หวานน้อย ชีวิตขม แนว love-hate relatonship จบก็ตัดง่ายๆ แต่ก็พาเราอ่านซ้ำเฉยเลย 🤣 เพิ่มดาวให้เพราะเข้าใจขึ้น เป็น 3.5~4



รีวิวเก่า อ่าจบตอน 22.4.18
เล่มนี้ อยากอ่านตั้งแต่ประกาศ ลข. รอมือสองหายาก ไปซื้อเองเลย อ่านจบละออกแนวโอเคกับเนื้อเรื่องอะ แนวเทพเซียน การจะเป็นเทพสูงสุด คือความสุขนิรันดร์จริงเหรอตามความคิดพวกเซียน ใจจริงต่อให้มีใจนึกรักแต่จะฝืนตามลิขิตชะตาที่ฟ้าลิขิตได้เหรอ เหมือนนางเอกที่เป็นแค่ภูติน้อย เซียนกะไม่ใช่ แต่อยากเล่นของสูงระดับเป็นเมียเทพสูงสุด บททดสอบเลยแรงไปด้วย หากพอทำใจว่าสิ่งที่คิดมันเป็นไปไม่ได้ ก็ของมีชีวิตแบบมนุษย์ มีแค่ความรักตราบเท่าที่มีชีวิต ตายเกิดใหม่ก็ลืมเลือน ดีกว่าอยู่เป็นแสนปีแต่ได้แค่มองดู หากก็อยู่เคียงข้างไม่ได้ เรืีองนี้ บางคนอาจแบบลำไยพระเอก ยึกยื้ออยู่นั้น จะเอากะไม่เอา แต่พอจะปล่อย ดันมายุ่ง ซะจนยุ่ง แถมพอตัวเองยุ่งมากเข้า ก้พยายามชักนำนางเอกทีี่มาเกิดใหม่ละลืมตัวเองไปแล้ว ให้รักตัวเองไปอีก ทั้งๆที่ตัวเองก็รู้ว่าทำไม่ได้ บางทีก็คิดว่าความคิดหน้าที่เทพพระเอกนี่ เห็นแก่ตัว มันดูเป็นพวกหลุดพ้นยังไงเนี่ย บางทีกว่าจะคิดได้ มันจะสายเกินไป อ่านสนุกดี แต่มันรู้สึกอยู่ตรงกลาง จะซึ้งก็ไม่สุด จะไม่ชอบก็มีเหตุผลมายอนแยง สรุปอ่านได้ โอเคอยู่

ปล. นี่คิดว่าน่าจะเป็นพวกไม่เหมาะกะอ่านเทพเซียนเท่าไหร่ อ่านละตามตวามคิดลึกซึ้งได้ไม่พอ555

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องเกี่ยวกับเทพ เซียน ต้องอ่านจนจบแล้วจะเข้าใจทั้งหมด เรื่องราวจะค่อยๆเฉลยในแต่ละตอนว่าเกิดอะไรขึ้น จนถึงตอนจบจะเข้าใจการกระทำของตัวละคร

หงหนิง เป็นมนุษย์เด็กสาวธรรมดาอาศัยอยู่กับอาจารย์และศิษย์พี่ที่กำลังบำเพ็ญเพียรเป็นเซียน แต่ตัวนางเอกกลับเกลียดการเป็นเซียนมากที่สุด แนวความคิดของหงหนิงเกี่ยวกับเทพเซียน ตอนอ่านกลับยิ่งชอบความคิดของนาง แท้จริงแล้วการเป็นเซียนคืออะไร เมื่อผ่านด่านเคราะห์คนมากมายก็ไม่สำเร็จกลับกลายเป็นคนละคน จากดีเป็นร้ายได้ เป็นเทพเซียนแล้วอย่างไร อ่านไปก็ยิ่งรู้สึกไม่ได้แตกต่างจากโลกมนุษย์เลย เพียงแค่มีชีวิตเป็นนิรันดร์เท่านั้น นางจึงมุ่งมั่นกับการเป็นมนุษย์ ยามค่ำคืนก็ฝันถึงอะไรบางอย่างที่นางไม่เข้าใจและเจ็บปวด

จิ่นซิ่ว เทพชั้นสูงดูแลดอกไม้ ที่โผล่มาทุกครั้งเมื่อหงหนิงมีภัย พร้อมคำพูดติดปากว่า "อย่าเอาแต่ใจ" ไม่ว่าหงหนิงจะทำอะไร จิ่นซิ่วสุดท้ายก็ต้องมาช่วยอยู่ดี และกล่อมให้นางฝึกตนเป็นเซียนให้ได้ แถมตัดหน้าคนที่นางช่วยให้ไปเป็นเซียนด้วยเช่นกัน จิ่นซิ่วมีรูปลักษณ์งดงาม มีท่าทีอ่อนน้อม อ่อนโยน ผ่อนตาม แต่ยากจะเข้าใจว่าในใจคิดอะไรอยู่ ยอมทำผิด ยอมรับโทษหลายต่อหลายครั้งเพียงเพราะหงหนิง เมื่อใครถามก็ต่างบอกว่าทำไปเพราะติดค้างนาง แท้จริงแล้วเขาติดค้างนาง หรือเขาต้องการเก็บกักนางเอาไว้ ปากหนัก ทำเพื่อนางแต่ไม่เคยพูด รักแต่ไม่ยอมรับว่ารัก

ตัวเนื้อเรื่องต้องอ่านไปเรื่อยๆค่ะ อาจจะมีรำคาญความดื้อดึงของนางเอกบ้าง แต่ไม่ใช่ไม่เข้าใจ กลับมองการกระทำของนางเอกเป็นเหตุเป็นผลด้วยซ้ำ การแก้แค้นของนางเพื่อความยุติธรรมที่ควรจะเกิด คนผิดกลับไม่ได้รับการลงโทษ ก็น่าสงสัยว่าแท้จริงการเป็นเทพเซียนนั้นได้อภิสิทธิ์เหนือคนธรรมดางั้นหรือ หัวใจที่เจ็บปวดของนางเอกทำให้นางเติบโต แค้นเคืองเหล่าเทพ แต่ตัวเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่มีใจให้กับจิ่นซิ่ว แต่จิ่นซิ่วกลับพูดทำร้ายจิตใจนาง นางไล่จิ่นซิ่วหลายต่อหลายครั้ง เพียงเพื่อทำตามใจปรารถนา เพื่อรักของอีกหนึ่งคนที่รักนางอย่างไม่มีเงื่อนไข ขอเพียงสามารถทดแทนความรักของเขาได้

หากย้อนกลับไปมองแล้ว แท้จริงแล้วทุกคนต่างหลอกลวง ทำร้ายจิตใจหงหนิงครั้งแล้วครั้งเล่า แม้แต่ยามไปเกิดเป็นมนุษย์ สุดท้ายเหยือของเรื่องนี้ในมุมมองของเราก็คือนางเอกนี่เอง เมื่อดำเนินเรื่องมาถึงตอนจบ คิดว่ามันยังไม่ค่อยชัดเจนในการกระทำตัวละครอย่างคู่หมายของพระเอก ตี้จวิ้น แต่ชอบตอนจบสุดท้ายมาก

[M · Rating 4 out of 5]

พานพบอีกครั้งยามบุปผาโปรยปราย...
ชื่อยาวชิปเป๋ง
สปอยล์นิดๆ นะจ้ะ
เป็นเรื่องราวน่ารักๆ ของภูติบุปผาที่ไปหลงรักเทพ คือนี่อ่านก็เพิ่งจะรู้ว่าภูติกะเทพ เซียนคือแบ่งชั้นวรรณะเยอะแยะ
นางเอกหลงรักพระเอกตั้งแต่แรกเห็น เป็นภูติน้อยอายุห้าร้อยปีที่ความกล้าเกินอายุ น่าเอ็นดู้วว ไปถามพระเอกกลางงานเลี้ยงบุปผา(ทั้งๆที่ตัวเองเพิ่งจะมีสิทธิ์เข้างาน) ว่า ขอเป็นเสิ่นโฮ่ว aka ของเป็นฮองเฮาของท่านได้หรือไม่.. ยอมใจ
แต่พระเอกคลุมเครือ คือในฐานะผู้อาวุโสก็อยากจะผลักดันให้นางเอกเป็นเซียน ทั้งๆ ที่ตามฐานะมันแต่งกันไม่ได้อยู่ละ ก็ไม่พูดคุยกะนางเอก เหมือนล่อไปเรื่อย ตามใจเด็กไรงี้นะ ซึ่งสุดท้ายด้วยนิสัยนางเอก..นางเทจ่ะ
ตัวนางเอกเป็นคาแรกเตอร์ที่แข็งมาก แข็งสุดๆ ออกแนวพึ่งพาตัวเอง ดื้อมากๆ และไม่ค่อยแคร์สื่อเท่าไหร่ จริงๆ ชอบนางนะ แต่ยังขาดเสน่ห์บางอย่างไป มีจุดนึงก็จะรู้สึกว่า... แกก็เพลาๆ บ้างเหอะ ปลงๆ บ้าง

ในส่วนขอพระเอก ผู้รู้ตัวเมื่อสาย จริงๆ ทั้งเรื่องนางก็ยังไม่รู้ตัวนะ หลอกตัวเอง แต่มาปกป้องนางเอกตลอด บอกตัวเองว่าช่วยให้นางเอกได้กลับเป็นเซียน บ้าบอค่ะคุณพี่ นางเอกหงุดหงิด คนอ่านก็หงุดหงิดนะ แต่พี่ดีจริงๆ หนูยอม
นับถือในความละมุนของนาง และยอมใจกับความหน้าด้าน... คือถ้าจะด้านขนาดนี้ควรพิจารณาตัวเองได้แล้วว่าทำขนาดนี้เพื่ออะไร คุณพี่ควรบรรลุได้แล้วนะเจ้าคะ
จุดนึงอ่านไปฮัมเพลงไปเลยนะ... ไม่รักไม่ต้องมาดีกับชั้นนนนนน

การบรรยายจะเป็นการบรรยายระหว่างโลกกับฝั่งเซียน การสร้างปม และค่อยๆ ปล่อย ทำให้น่าติดตามพอสมควร และก็อยากจะรู้ด้วยว่าสุดท้ายทั้งสองคนจะอะไรยังไง เดาทางไม่ค่อยถูก
ตอนจบถือว่าโอเคเลย ถึงติดห้วนไปนี๊ดนึง แต่ก็ไม่ถึงกับรับไม่ได้ แบบ..ก็เหมาะกับคาแรกเตอร์พระ-นางดี จริงๆ อยากรู้เรื่องระหว่างนางเอกกับไป๋หลิงอีกหน่อย ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้คร่าวๆเอง แต่ก็ช่างเถอะ ไม่อะไรมาก
อ่านรวดเดียวจบ

[Ahgase · Rating 4 out of 5]

4.2
ในใจกุกรี๊ดร้องเป็นหมื่นรอบ
แบบอย่ามายุ่งงงงง อย่ามายุ่งงงง
และอินางเอกก็ร้องเหมือนกุ
คืออย่ามายุ่งงงง อย่ามายุ่งงงงงง
แต่...
เมื่อเราได้รู้ถึงสาเหตุความเป็นมา
ความคิดในใจของพระเอกแล้ว
เราจะร้องว่าอะไรคะนักเรียน
ใช่ค่ะ
ร้องเหมือนเดิม อย่ามายุ่งงงงงง
อิห่า ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยว่ะ
แต่ในเมื่อบทสุดท้ายเขาสรุปมางี้ก็ต้องทำใจยอมรับไป
กุจะสปอยให้ ร่างจริงของพระเอกคือไรรู้ป่ะ
ไม่ใช่ดอกไม้ ไม่ใช่ต้นไม้อะไรนะ
แต่คือเต่า เพราะมันมัวแต่กลัวหัวหดไง๊!!!!

[Rada Chalapipat · Rating 3 out of 5]

#ยิ่งกว่าความเกลียดคือการถูกลืมเลือน
#การตอบแทนคุณหรือความยึดมั่นถือมั่น

อ่านเรืองนี้จบลงด้วยความหน่วงและอึน มีกลิ่นอายคล้ายคลึงตำนานรักเหนือภพผสมป่าท้อสิบลี้เมื่อ...

ภูตน้อยไร้เดียงสาที่รักแรกพบเทพเซียนระดับแนวหน้าของสวรรค์แล้วขยับขั้นสู่การเป็นเรื่องต้องห้ามระหว่างอาจารย์และศิษย์รักต่างวัยต่างชนชั้นที่นำไปสู่ความรัก ความโกรธ ความชิงชังและการลืมเลือน เมื่อฝ่ายหนึ่งคือผู้ขอถูกลงทัณฑ์ด้วยการขอไปเกิดเป็นมนุษย์สาบทสาบานว่าจะไม่มีวันบำเพ็ญตนเป็นเซียนทุกชาติไป ขณะที่อีกฝ่ายทำไปเพื่อปกป้อง คอยเฝ้ามองอย่างห่วงๆและรับโทษทัณฑ์ที่สาหัสยิ่งกว่า

ความคล้ายคลึงในเรื่องป่าท้อสิบลี้คือยศฐาบรรดาศักดิ์และการแบ่งเขตแดนของตัวละครที่ใครดูซีรี่ส์มาก่อนก็จะนึกภาพตี้จวิน ซ่างเสิน เผ่าเทพอุดร ทักษิณ คุนหลุน การทำผิดกฏสวรรค์ได้ไม่ยากนัก เพียงแต่เรื่องนี้ใช้การเล่าจากผลไปสู่เหตุ ไม่ค่อยมีฉากที่ผ่อนคลายชวนอมยิ้มสักสักเท่าไหร่แม้จะวางให้นางเอกเป็นภูตดอกฉาแดง(คามิลเลีย) ปากเก่ง น่ารักสดใสตรงไปตรงมาที่ค่อยๆเติบโตและเปลี่ยนแปลงเป็นสาวแกร่ง ทันคน รู้จักคิดหลังจากผ่านเหตุการณ์สูญเสียมาหลายครั้ง ด้วยการลำด��บเรื่องและสีสันของการบรรยายเลยชวนให้อึดอัดอยู่บ้างในช่วงครึ่งเล่มแรก

#จงเทียนหวัง คือตำแหน่งประหนึ่งแม่ทัพสวรรค์รองจากตี้จวินว่างเว้นลงเป็นหมื่นปีเพราะความผิดพลาดในอดีตของพระเอกที่ทำให้ถูกลดขั้นมาเป็นประมุขเทพบุปผา พระเอกตาหงส์ชุดทองเป็นคนอ่อนโยน อ่อนไหวเจรจาพาทีเป็นเลิศ เป็นชนเผ่าเทพพิสุทธิ์และศิษย์น้องรักของตี้จวินที่มีแต่สาวๆห้อมล้อมและหมายปอง แต่เขาถูกวางตัวชายาในอนาคตไว้แล้วเพื่อเชื่อมพันธมิตรกับเผ่าจิ้งจอกเก้าหางโดยไม่บอกความจริงแก่ภูตน้อยฉาแดงเพื่อให้นางจะได้ตั้งอกตั้งใจบำเพ็ญเพียรเป็นเซียนต่อไป

#หงหนิง คือสาวน้อยวัย 22ปีที่ถูกส่งข้ามภพมาในอดีตแบบไม่ทันตั้งตัวจนมาอยู่ในความดูแลของอาจารย์และ #ไป๋หลิง หนุ่มน้อยมาดขรึมหน้าดุแต่ใจดีที่แท้จริงแล้วคือศิษย์พี่ภูตน้ำแข็งอายุสามร้อยกว่าปี

ภาพรวมของเรื่องคือมุมมองของนางเอกที่ไม่ต้องการชีวิตนิรันดร์ ไม่ชื่นชมสถานะของการเป็นเทพหรือเผ่าพันธุ์ชั้นสูงที่เหมือนทำอะไรก็ไม่ผิด นางมองว่าปัจจุบันสำคัญกว่าสิ่งใด แต่เมื่อได้รู้ถึงอดีตชาติตัวนางเอกเองก็กลับเป็นฝ่ายไม่สามารถปล่อยวางบุญคุณ ความผูกพันลงได้เช่นเดียวกัน ในทางตรงข้ามฝ่ายอาจารย์เทพบุปผาก็มองว่าทุกเรื่องคือมิติสวรรค์ ควรตั้งมั่นในการบำเพ็ญตน อุตส่าห์หวังดีส่งภูตน้อยมาผ่านเคราะห์บนโลกมนุษย์เพื่อย่นระยะเวลาการบำเพ็ญตน แต่กลายเป็นนความรู้สึกผิดที่ทำให้คอยติดตามชีวิตนางถึงสิบชาติภพ แต่เด็กดื้อก็ยังเอาแต่ใจเลยต้องใช้กำลังภายในส่งนางเอกข้ามมิติเพือให้ได้บำเพ็ญเพียรหรือแท้จริงแล้วทำไปเพื่อให้นางกลับมาจำเขาและเรื่องราวในอดีตได้เสียที?

ในภาพย่อยคือการแบ่งฉากคู่ขนานกันไประหว่างชีวิตของนางเอกและเรื่องราวของเทพบุปผาบนสวรรค์ เรื่องนี้นางเอกติดค้างบุญคุณหลายคนจนทำให้หันมาเป็นนักปราบปีศาจที่จะมีเรื่องราวย่อยๆในการสืบสวนคดีฆาตกรรมพ่วงไปกับความรักต้องห้ามและบทลงโทษระหว่างมนุษย์ ภูตหรือเซียนชั้นสูง ความป่วนของตัวละครหลักเกิดจากความอิจฉาริษยาและความเพลย์บอยไม่รู้จักคิดของตัวละครรองที่ทำให้นางเอกเลือกตอบแทนชายมนุษย์ผู้มีพระคุณ เลือกชายที่ตามปกป้องนางสามชาติภพด้วยชีวิตหลังจากความรักห้าร้อยปีคือการหลอกลวง

น่าจะสนุกได้กว่านี้ถ้าใช้การเล่าเรื่องที่ต่างไป เพราะพล็อตแนวนี้พอจะเดาทางได้ว่าเป็นอย่างไร ช่วงหลังเลยดูรวบรัดสรุปความเร็วไปทั้งเรื่องรักและที่มาที่ไปของภพชาติต่างๆเมื่อเทียบกับที่ยืดเยื้ออมพะนำมากว่าครึ่งเรื่อง

[JooSuShin · Rating 4 out of 5]

เรื่องย่อ

นางเอกเป็นภูติดอกไม้น้อย [อายุห้าร้อยปีถือว่าเป็นเด็กน้อยหอยสังข์มาก] มาเจอกับท่านเทพบุปผาผู้ยิ่งใหญ่ก็ตกหลุมรักทันที เดินหน้าจีบผู้ชายอยากเป็นเสินโฮ่ว (ชายาเอก) ของเขา ฝ่ายชายบอกว่าต้องบำเพ็ญเพียรให้สำเร็จเป็นเซียนก่อนค่อยว่ากัน ภูติน้อยเลยตั้งหน้าตั้งตาบำเพ็ญเพื่อที่จะได้มารู้ความจริงในภายหลังว่า ต่อให้เป็นเซียนก็ไม่มีวันได้เป็นเสินโฮ่วของเขา ด้วยความผิดหวังนางจึงตัดใจ ไม่เป็นมันแล้วเซียน ไม่ต้องการชีวิตอมตะ ขอไปเวียนว่ายตายเกิดใช้ชีวิตมนุษย์ปุถุชน ได้มีความรักแบบคนธรรมดาดีกว่า แต่....คนบางคนกลับไม่เห็นดีเห็นงามด้วย ไม่ยอมให้นางได้ทำตามใจหวัง ต้องไปดึงคนเขากลับมาเพื่อหลอกล่อให้บำเพ็ญเพียรอีกครั้ง


เป็นเรื่องที่ตอนอ่านรู้สึกสนุกและอินมาก

1. ชอบนางเอก มีความเท่ห์ เด็ดเดี่ยว สุขุม เข้มแข็ง บุคลิกเย็นชานิดๆ กร้าวใจหน่อยๆ โดยเฉพาะตอนที่ต้องสูญเสียอาจารย์และศิษย์พี่ที่คอยดูแลมา แถมต้องมารู้ความจริงว่าโดน 'ท่านเทพ' บางคนหลอกให้รักหลอกให้บำเพ็ญ ทั้งๆที่ถึงจะสำเร็จเป็นเซียนขั้นไหนไม่สามารถคู่กันได้ เหตุเพราะฐานะชาติกำเนิดไม่คู่ควร (แล้วจะมาหลอกเด็กมันทำไม?)

ช่วงนี้นางเอกจะออกเดินทางปราบผีปราบปีศาจ ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ ละทิ้งวิถีบำเพ็ญเพียร สะใจมากตอนที่นางเอกสาบานไม่ว่าชาตินี้ชาติไหนจะไม่มีวันบำเพ็ญเป็นเซียนอีก แบบก็ไม่ได้ชอบ ไม่ได้อยากจะเป็นเซียนอะไรตั้งแต่ต้น มูฟออนแบบสวยๆ พอไม่ง้อผู้ มีแต่ผู้วิ่งเข้าหา

2. ชอบบรรดาหนุ่มหล่อในฮาเร็มของนางเอก มีทั้งภูติ ทั้งมนุษย์ แล้วทั้งหมดคือรักจริง ทุ่มเทเพื่อนางกันทุกคนด้วยนะ เพื่อปกป้องนางเอก...คนมีตบะยอมสละตบะ คนธรรมดายอมสละชีวิต นางเอกมีความเคมีสาธารณะ เข้ากับใครก็ดูเหมาะสมไปหมด เลือกไม่ถูกเลย

ไป๋หลิง ออกมาไม่นานแต่ทำให้ประทับใจแรง รักจริง ทุ่มเทสามชาติสามภพ (ถ้าอยู่ในเรื่องอื่นนี่ได้เป็นพระเอกไปแล้ว แต่ดันอาภัพมาอยู่ในนิยายสู่เค่อ เจ้านี้เค้าขึ้นชื่อเรื่องไม่กลัวสิ้นเปลืองผู้ชายหล่อแสนดี) สุดท้ายก็ไร้วาสนา แต่ยังดีที่ไม่ได้ถึงกับแตกสลายไปจริงๆ นางเอกเลยไม่ต้องรู้สึกผิดมากนัก

ท่านอ๋อง รายนี้ลากยาว ตอนเจอครั้งแรกออร่าพระเอกแรงมาก มีการเข้าใจผิด มีเขม่นหน้า แล้วค่อยๆเห็นฝีมือ เห็นความดี เข้าอกเข้าใจจนพัฒนาเป็นความรู้สึกลึกซึ้ง เป็นคนที่ได้ใกล้ชิดนัวเนียกะนางเอกเยอะมากกกก (แต่ก็มีตาบ้าหวงก้างโผล่มาขัดคอเรื่อย ฮึ่ย) แต่ด้วยฐานันดรที่ทำให้ไม่สามารถมีนางเอกคนเดียวได้ แล้วนางเอกก็ไม่ต้องการชีวิตแบบนกน้อยในกรงทองแบบนี้ เลยไม่สมหวังอีก

ต้วนหลาง คนนี้ต้องถือว่าเป็นผู้มีพระคุณของนางเอกจริงๆ ความรักของเขาปลดปล่อยเสี่ยวฉาจากความหลงโง่เง่านับพันปีของนาง การเสียสละของเขาเป็นแรงบันดาลใจให้นางก้าวเดินบนเส้นทางแห่งวัฏสงสาร (ที่ต้องการอย่างแท้จริง) ถึงจะเจ้าสำราญ แต่พอถึงเวลากลับเลือกสละแม้ชีวิตตัวเอง แบบนี้ถ้าไม่เรียกว่ารัก จะเรียกว่าอะไร?

มีจุดนึงที่รู้สึกว่า ในสามคนนี้ นางเอกจะคู่กับใครก็ได้ไม่ติดเลย มีแค่คนเดียวที่อยากให้ไม่สมหวัง...นั่นคือ พระเอก

3. ชอบตอนนางเอกยอมไปเวียนว่ายตายเกิดเพื่อทดแทนบุญคุณ คือนางมีความตั้งใจจริงๆ ซาบซึ้งถึงสิ่งที่อีกฝ่ายทำเพื่อนางจริงๆ ไม่ใช่แค่เพื่อประชดใคร นับถือน้ำใจตรงจุดนี้

"ความรักของคนบางคนพยายามมา500ปีก็ไม่มีอะไรน่าซึ้งใจ
ความรักของคนบางคนการปกป้องเพียงชั่วขณะหนึ่งก็ประทับตราตรึงชั่วชีวิต"


4. ชอบตอนที่นางเอกไปเวียนว่ายตายเกิดเป็นสิบชาติ ไปใช้ชีวิตคนธรรมดา แต่งงาน มีหลัว มีลูก คือ สะบัดบ๊อบใส่พระเอกอย่างจริงจังมาก มูฟออนไปไกลหลายพันหลายหมื่นโยชน์ อิคนชอบกั๊กเลยต้องช้ำหนัก เล่นเอากินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นปีๆทุกครั้งที่น้องแต่งงานกับคนอื่น

5. เป็นนิยายเรื่องแรกที่ เกลียด พระเอก !
เกลียดแบบจริงจังไม่ใช่แค่หมั่นไส้ด้วย ไม่เชียร์ ไม่เห็นใจ อยากให้นางเอกคู่กับคนอื่น ใครก็ได้ไม่ถือ ไม่���งเรือพระเอก หมั่นมาก รำมาก อยากตื้บ

เริ่มจากตาเฒ่าอายุ2แสน ผู้สูงศักดิ์ เพื่อช่วยเผ่าพันธุ์ของตัวให้ได้ครองสวรรค์ถึงขั้นเผยลิขิตฟ้า วางแผนทำลายเผ่าอื่น ให้คนเขาต้องเผชิญด่านเคราะห์รัก พอโดนลงโทษลดขั้นมาเป็นเทพบุปผาก็หว่านโปรยเสน่ห์ไปทั่ว (ถือตัวว่าหล่อ) อาศัยหน้านิ่งกับฐานะเทพชั้นสูงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ข้าไม่ได้ทำอะไรสักนิด พวกนางมาชอบข้าเอง เพราะข้ามันหล่อ วู้ยยยยยยยย

เจอเด็กมารักมาหลง ลอบตรวจชะตาแล้วก็รู้อยู่เต็มอกว่าคู่กันไม่ได้ ก็ยังหลอกล่อให้บำเพ็ญเป็นร้อยเป็นพันปี ไม่รู้จักบอกความจริงแต่เนิ่นๆ (เอาเข้าจริงคิดว่าก็ชอบเด็กมันเหมือนกัน อยากเก็บเธอไว้ แต่ตำแหน่งฉันก็จะเอา หมั้นเพื่อการเมืองก็รับ เห็นแก่ตัว!) ทำเป็นมีเมตตาอยากให้ภูติน้อยเผ่าพันธุ์ตัวเองได้เป็นเซียนเพิ่มขึ้น พอตอนหลังคนเขาตัดใจ...ก็ไปดึงกลับมา หลอกด้วยมุขเดิมๆ อ้างว่ารู้สึกผิดไปอีก เหตุผลสารพัดหามาอ้าง หล่อๆทั้งนั้น

บอกตามตรง หนังสือ 509 หน้า อ่านถึง 482 ยังเกลียดอยู่เลย สำหรับพระเอกนี่ต้องเรียกว่า มาแก้ตัวได้เอาใน 'วินาทีสุดท้าย' จริงๆ

ตอนจบของเรื่องไม่ได้มีบทสรุปที่แน่นอนแบบ 'จบบริบูรณ์'
ด้วยความที่ทั้งคู่กลับเข้าสู่วัฏสงสาร เวียนว่ายตายเกิดวนไป ก็ต้องมาเกิดใหม่เริ่มใหม่กันในทุกชาติภพ แต่ได้ โลหิตกิเลน ไปแล้ว ก็วางใจได้แหละว่าต่อจากนี้จะเป็น รักนิรันดร์พันภพ แม้เกิดใหม่ลืมเลือนทุกสิ่งแต่ทั้งคู่จะหากันจนเจอเสมอ

[Sortletter · Rating 4 out of 5]

3.5
ปกติไม่ค่อยถนัดแนวเทพเซียน แต่เรื่องนี้อ่านได้ค่อนข้างสนุกดีตามแนวนี้ คือเวลาเราอ่านแนวเทพเซียนจะไม่เคยรู้สึกว่ามันสนุกเหลือล้นอยู่แล้ว เรื่องนี้อ่านแล้วมันพีคมาเป็นช่วงๆ แต่ไม่เต็มที่
นางเอกเป็นภูต หลงรักพระเอกที่เป็นเซียน แต่ตามเรื่อง ภูต เซียน มนุษย์ ต่างเผ่าพันธุ์จะอยู่ด้วยกันไม่ได้ เลยเกิดเรื่องวุ่นวาย นางเอกเข้าใจพระเอกผิด โกรธจนละทิ้งโอกาสที่จะได้เป็นเซียน มาเกิดไปเป็นมนุษย์
ส่วนพระเอกก็ทำใจไม่ได้ ตามตอแยนางเอก พยายามให้นางกลับไปบำเพ็ญเพียรเป็นเซียนให้ได้ เนื้อเรื่องเลยเป็นถกเถียงถึงปรัชญาการเป็นมนุษย์ กับการเป็นเซียน จุดนี้จะมีมุมมองที่ต่างกัน เป็นมนุษย์มีตรงไหนไม่ดี เป็นเซียนมีอะไรดี เรารู้สึกว่า ในเรื่องนี้ผู้เขียนไม่น่าชอบเซียน เซียนเรื่องนี้นิสัยไม่ดีเกือบทุกตัวละครเลย
โดยรวมสนุกดี แบบแนวเทพเซียน

[B. Sutthida · Rating 5 out of 5]

4.5
เป็นนิยายที่อัดแน่นด้วยซีนอารมณ์ เล่าเรื่องราวความรักของมนุษย์ ภูติ เซียน ช่วงแรกจะเป็นแนวผจญภัยสืบคดี แต่หลังจากนั้นมีแต่รักชีวิตรันทด

ช่วงแรกยังไม่อิน เพราะงงเรื่องราวและสับสนตัวละคร แต่หลังจากเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วสนุกมาก ลุ้นตลอด ลุ้นยันตอนจบ บทเศร้าก็ทำเอาร้องไห้ สงสารทุกการเสียสละของทุกตัวละคร

[Hammu · Rating 3 out of 5]

พลอตใหญ่แต่ไปไม่สุดซักทาง

[Pippijane · Rating 5 out of 5]

ชอบมากกกก อ่านหลายรอบไม่เบื่อเลย ส่วนตัวรู้สึกว่าลึกซึ้งมาก
⚡️เรื่องย่อ⚡️
เรื่องราวความรักต่างเผ่าพันธุ์ระหว่าง “ภูตน้อยดอกฉา” กับ “เสินจุนต้าเหริน” ว่าที่ผู้ปกครองศูนย์กลางสวรรค์ ทุกอย่างเริ่มขึ้นง่ายๆ เมื่อภูตน้อยประกาศกร้าวในงานชุมนุมบุปผาว่าอยากเป็นเสินโฮ่ว (ชายา) ของเสินจุนต้าเหริน ซึ่งเสินจุนต้าเหรินผู้อ่อนโยนงดงามก็ตอบพร้อมรอยยิ้มอย่างให้ความหวังว่า...เช่นนั้นก็บำเพ็ญเป็นเซียน
ภูตน้อยยึดคำนั้นดุจคำสัญญา ผ่านด่านเคราะห์แทบตาย บำเพ็ญไปบำเพ็ญมาห้าร้อยปีก็แล้ว ความจริงค่อยๆ กระแทกหน้านางว่า ความรักต่างเผ่าพันธุ์นั้น “เป็นไปไม่ได้” นางถูกต้มเสียจนเปื่อยเป็นภูตโง่งมที่น่าหัวร่อของชาวสวรรค์ เสินจุนต้าเหรินผู้สูงส่งดีกับทุกคนไม่ใช่แค่กับนาง ตอนที่ลงไปผ่านด่านเคราะห์ในโลกมนุษย์โชคดีเจอความรักอย่างไร้เงื่อนไข สุดท้ายตัดใจทิ้งสิ้นวาสนาเซียน ไม่ขอบำเพ็ญเพียรอีกตลอดไป ขอเป็นมนุษย์ยอมเวียนว่ายตายเกิด ขอลืมเลือนเสินจุนต้าเหรินตลอดกาล
.
และมหากาพย์แห่งการง้อสิบชาติก็เกิดขึ้น
.
⚡️ความประทับใจ⚡️
ที่บอกว่าชอบมาก เพราะพบว่าตัวเองยังสามารถร้องไห้ซ้ำๆ ที่จุดเดิม ยังอินกับนางเอกภูตน้อยดอกฉาอยู่ (จริงๆ อินนางกับพระรองไม่ใช่พระเอก ฮ่า) ก็เลยยกให้เรื่องนี้ติดอันดับท็อป 5 ในใจ สำหรับเราเรื่องนี้โดดเด่น 2 อย่าง ได้แก่ คาแรคเตอร์ทั้งนางเอกพระเอก และสำนวนแปล

🔥1. คาแรคเตอร์ทั้งนางเอกและพระเอก🔥
“ใจกล้าไร้หวั่นเกรง มีเพียงดอกฉาแดงถึงจะคู่ควรกับนิสัยนี้”

ภูตน้อยดอกฉา/หงหนิง นางเอกสายแข็งมีแค่ 0 กับ 100 มาเจอพระเอกสายแบ่งรับแบ่งสู้เพลย์เซฟที่ 50 ความสัมพันธ์ยิ่งกว่าทฤษฎีเกม พระเอกล่อลวงสุดๆ คาแรคเตอร์พระนางต่างกันมาก นางเอกทั้งตรงทั้งดื้อ ซื่อสัตย์ เด็ดเดี่ยว มีเป้าหมายชัด แต่เมื่อถึงเวลาตัดเป็นตัด ปล่อยเป็นปล่อย

ตรงข้ามกับพระเอกที่ภายใต้ใบหน้าแย้มยิ้มทั้งคำพูดและพฤติกรรมคนฟังต้องถอดรหัส เป็นเทพผู้มีความสามารถในการหยั่งเชิงและให้ความหวังเก่งมาก เหมือนปล่อยวาง แต่จริงๆ ไม่เคยปล่อย ไม่เคยวาง ยึดติดและดื้อดึงยิ่งกว่านางเอก รักเขาหวงเขาแต่ยังไม่รู้ตัว กลัวเขาลืม กลัวเขารักคนอื่น เลยตามไปหลอกล่อให้นางบำเพ็ญเป็นเซียนทุกชาติ ตื้อถึงขั้นหน้าด้านโดนด่าแทบตายยังยิ้มสู้วางตัวสูงส่งไปอีก แต่เหตุผลทั้งหมดจริงๆ ก็คือ อยากย่นระยะห่างระหว่างกัน เผื่อว่ารักต่างเผ่าพันธุ์จะเป็นไปได้

ชอบความสุดโต่งของพระเอกนางเอก ชอบที่สุดท้ายเพื่อไม่ให้นางลืมเลือน เพื่อให้ได้ครอบครองนางทั้ง 100 ตัวเองต้องทุ่มหมดหน้าตักจนเหลือ 0 กระทั่ง 50 ก็เก็บไว้ไม่ได้

ที่ชอบมากอีกอย่างก็คือ ความรู้สึกที่ได้อินไปกับตัวละครในเรื่อง เพราะตัวละครแทบทุกตัวล้วนโดดเดี่ยว เมื่อได้เจอใครสักคนก็ถือเอาอีกฝ่ายเป็นหลักยึด พระเอกหน้ายิ้มใจดีอ่อนโยนเป็นมิตรแต่แท้จริงกลับไม่เคยเปิดใจให้ใคร ส่วนนางเอกฝืนบำเพ็ญเพียร 500 ปี ยอมเฉียดตายครั้งแล้วครั้งเล่า ป๊าดดด เธอให้ฉันเป็นแค่คนคุย หล่อเลี้ยงฉันไว้ด้วยความหวังที่ไม่มีจริง จุกไปเลยสิ ส่วนพระรองอีกสองสามคนก็เช่นกัน มีทุกอย่างขาดแค่คนรักที่จริงใจ ขอเจ้าได้ไหมแค่สิบปี อย่าคิดถึงคนอื่น อะไรแบบนี้ ฮือๆ

🔥2. สำนวนแปล🔥
แอบคิดเองว่าสำนวนแปลของมิราทิพย์ทำให้นิยายเรื่องนี้มีเสน่ห์ขึ้นมากๆ บทสนทนาที่มีความขัดแย้งทางความเชื่อ มีการประชันฝีปาก แดกดันแบบผู้ดี เถียงปรัชญาความรัก ตั้งคำถามต่อชีวิต อะไรคือรักนิรันดร์ อะไรคือลืมเลือน อะไรคือวิถีเซียน หรือการเวียนว่ายตายเกิด การอยู่กับปัจจุบันชาติ ทั้งที่ในเรื่องมีการบรรยายแนวคิดเดิมซ้ำๆ หลายครั้ง ทว่าการเลือกใช้คำ การสลับตำแหน่ง ทำให้อ่านแล้วไม่น่าเบื่อ ประทับใจมาก
.
“ความรักของคนบางคน พยายามมาห้าร้อยปีก็ไม่มีอะไรน่าซึ้งใจ ความรักของบางคน การปกป้องเพียงชั่วขณะหนึ่งก็ประทับใจตราตรึงชั่วชีวิต แม้กาลเวลาและการเวียนว่ายตายเกิดจะลบเลือนความทรงจำ แต่กลับมิอาจลบเลือนความจริงที่เกิดขึ้น ความรักในอดีตไม่ได้แปลว่าไม่เคยดำรงอยู่ ในเมื่อเคยดำรงอยู่ก็นับว่าเป็นนิจนิรันดร์”

[Kamon SecondAccount · Rating 4 out of 5]

รีวิวจากความทรงจำ (หยิบเรื่องอื่นอ่านต่อมาแล้วหลายเล่ม อาจลืมอะไรไปบ้าง)
.
พล็อตรักกับการบำเพ็ญเพียรของเหล่าเทพเซียน ..ที่เขียนย้อนวกไปวนมาให้งุนงงดีเหลือเกิน
เปิดเรื่องมาโฟกัสที่นางเอก 'หงหนิง' สาวน้อยที่ตั้งใจจะเวียนว่ายตายเกิดในโลกมนุษย์ ทั้งที่มีอาจารย์และศิษย์พี่(ลืมชื่อ)เป็นผู้บำเพ็ญเพียร โดยมีเทพจิ่นซิ่วแวะเวียนมาช่วยเหลือดูแล และเกลี้ยกล่อมให้หงหนิงเปลี่ยนใจก้าวสู่หนทางเซียนเสมอ
.
คนแต่งจะหมั่นหยอดฉากในอดีต บอกเล่าเรื่องราวของภูตดอกฉากับเสินจุนต้าเหรินผู้มีศักดิ์เป็นประมุขบุปผา เขาเอ็นดูภูตตนนี้ที่กล้าประกาศรักกับเขา แอบคอยช่วยนางที่หมั่นบำเพ็ญเพียรเพื่อเขา แต่เรื่องราวท้ายสุดกลับลงเอยด้วยการที่นางประกาศจะลืมเลือนเขาและไม่กลับสู่หนทางบำเพ็ญเพียรอีก สะบั้นวาสนาเซียนอย่างสิ้นเชิง
.
แน่นอนว่าตัวเอกหงหนิงก็คือภูตดอกฉาคนนี้นี่เอง เธอมีหนี้รักหนี้แค้นในภพเก่าก่อนกับตัวละครมากมาย ไม่ว่าจะเป็นศิษย์พี่ในชาตินี้ สามีในชาติก่อนโน้นและสุดท้ายก็คือเสินจุนต้าเหรินรักแรกของเธอ เรื่องราวในเล่มยังมีตัวก่อเรื่องอื่นอีก เช่น เทพสาวที่หลงรักศิษย์พี่ เทพจิ้งจอกผู้ชอบล่อลวงสาวและพล็อตยิบย่อยอีกมากมาย ไม่รวมถึงปมการเมืองบนภพสวรรค์ และเล่ห์ร้ายลึกของว่าที่เสิ่นโฮ่วผู้กำลังจะได้เข้าพิธีมงคลกับเสินจุนต้าเหริน
.
การเดินเรื่องอ่านแล้วรู้สึกล่องลอยสมกับเป็นแนวเทพเซียน ทุกอย่างดูคล้ายมายา ตัวละครอาจอยู่ๆ ก็ผลัดไปอยู่อีกมิติหลอกให้เราอ่านอยู่ตั้งนาน ต้องอ่านจนจบเล่มถึงจะเข้าใจว่าใครทำอะไรไว้บ้าง ดังนั้น ตอนอ่านจะไม่ค่อยรู้สึกเชียร์ใครเป็นพิเศษ รู้สึกว่าพระเอกโลเลจัง นางเอกบางทีก็เวิ่นเว้อน่าเบื่อ ไอ้จะเชียร์ตัวละครชายตัวอื่นก็ดันมีบทออกโรงน้อยมาก (อ่านแล้วชัดเจนว่าไม่ใช่พระเอก) ต้องอ่านถึงตอนท้ายๆ ถึงค่อยอินหน่อย
.
โดยรวมแล้ว อ่านได้อารมณ์เทพเซียนแบบเก่าดี ปมของเรื่องอยู่ที่ความเข้าใจผิดกับกฎเกณฑ์สวรรคฺ์ คนแต่งเดินเรื่องดีแต่ช่วงแรกๆ จะอ่านแล้วงุนงงพอสมควรว่าอะไรเป็นอะไร

[lonelypoppy · Rating 5 out of 5]

อ่านสักพักแล้ว เพิ่งจะมารีวิว
เป็นเรื่องแนวเทพเซียน ตัวละครในเรื่องแต่ละตัวล้วนแต่มีนิสัยเสีย ๆ เนื้อเรื่องพูดถึงนางเอกที่ถูกดึงมาจากในยุคปัจจุบันกลายมาเป็นเด็ก อาจารย์เก็บไปเลี้ยง
นางเอก หงหนิง ชาติแรกเป็นภูติดอกฉาที่ผิดหวังในรักเลยดื้อแพ่งเปลี่ยนร่างมาเกิดเป็นมนุษย์เพื่อลืมอดีต นิสัยสมัยเป็นภูติคือไร้เดียงสา คิดน้อยและดื้อมาก เกิดมาหลายชาติละ แต่ถูกดึงจากยุคปัจจุบันกลับมาด้วยเหตุผลว่าชาตินี้เท่านั้นที่นางจะบำเพ็ญเป็นกลับไปเป็นเซียนได้ ถ้าพลาดไปจะไม่มีโอกาสอีก
พอมาอยู่ในชาตินี้ นิสัยก็เหมือนเดิม ดื้อและดันทุรังต่อไป ฝืนทำในสิ่งที่เกินตัว (และพระเอกจะโผล่มาช่วยตลอด) สไตล์นางเอกที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวให้ลำบากคนอื่น

พระเอก ไงดี บอกไม่ถูกว่าชอบหรือไม่ชอบ นิสัยแรก ๆ เหมือนเห็นแก่ตัว รักแต่ไม่อยากให้ความรักมาฉุดตัวเองให้ตกต่ำ แต่ปล่อยวางไม่ได้ ไม่เอาสักทาง จะทุ่มให้นางเอกก็ไม่สุดตัว จะปล่อยก็ไม่ปล่อย พยายามจะรั้งให้นางเอกกลับมาบำเพ็ญเพียรเป็นเซียน แถมยังตกปากจะแต่งงานกับผู้หญิงอื่น ตอนอ่านรำคาญว่าตกลงแกจะเอายังไง
ชอบอยู่อย่างคือความนุ่มนวล ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคือพี่แก่นุ่มนวลมากกก เก็บอารมณ์ได้ดี จนระเบิดออกมาทีเดียวตอนใกล้จบ

ศิษย์พี่ของนางเอก พระรองตัวขโมยซีน คือรักนางเอกมาก ตามมาจากชาติก่อน ยอมสละตบะเพื่อให้ได้เจอนางเอกอีกครั้ง ยอมตายแทน

สรุปแล้วนอกจากศิษย์พี่ ไม่ชอบตัวละครไหนเลย ตัวอิจฉาคู่หมั้นพระเอกร้ายมาก แผนสูง จ้องเล่นงานนางเอกตลอด หรือเทียนจวินศิษย์พี่ของพระเอก ก็ร้ายเช่นกัน ต่างจ้องวางแผนให้นางเอกตาย แต่มีส่วนบีบจนพระเอกต้องเลือกว่าจะเลือกนางเอกหรือเลือกอยู่บนสวรรค์ต่อไป
แต่รวม ๆ แล้วกลับชอบนิยายเรื่องนี้ค่ะ (อ้าว?) เป็นเรื่องหนึ่งที่เก็บไว้อ่านซ้ำ คือรำคาญก็รำคาญ แต่อ่านแล้ววางไม่ลง ชอบตอนจบที่สุดท้ายพระเอกคือคิดได้เสียทีว่าจะเลือกความรักหรือเลือกความเป็นเซียน งงตัวเองเหมือนกันว่าติเยอะขนาดนี้ยังให้ห้าดาว (พอดีไม่มี 4.5ดาว เลยปัดขึ้นให้)

[Sebrina Putri · Rating 4 out of 5]

Sinopsis :
Seribu tahun yang lalu dia adalah iblis camellia yang menyukai pengendali Surga Tengah, dia adalah Raja Surga Tengah. Pada saat festival bunga yang diadakan seratus tahun sekali, seorang iblis camellia bernama Hong Ning menyatakan cinta kepada Raja Surga Tengah bernama Jin Xiu. Dia ingin menjadi permaisurinya, akan tetapi Jin Xiu hanya tersenyum. Orang-orang di sekitar menertawakannya. Raja Surga Tengah meminta Hong Ning untuk berkultivasi. Lima ratus tahun kemudian Hong Ning bertanya kembali kapan dia bisa menjadi permaisurinya. Raja Surga Tengah akan membahas setelah dia memasuki Immortal Registry. Hong Ning mengerti bahwa dia disukai banyak wanita dan mulai paham alasan diamnya selama ini. Dia memutuskan melupakan cintanya dengan turun ke bumi untuk bereinkarnasi selamanya dan meninggalkan keabadian. Kesalahannya seribu tahun membalikkan nasib membawanya ke kehidupan sebelumnya.
Hong Ling yang masih bayi ditemukan oleh tuan Wen Xin di semak-semak-semak dekat bunga camellia dan dirawat olehnya hingga tumbuh dewasa. Dia memiliki kakak laki-laki angkat bernama Bai Ling. Dia menjalani kehidupan manusia diiringi dengan berkultivasi. Dunia manusia penuh dengan cobaan namun dia tetap tegar menghadapinya. Hingga suatu ketika saat bunga jatuh keduanya bertemu kembali. Hari itu, warna merah cemerlang memasuki mata, sebuah gunung penuh bunga camellia yang membingungkan mata.

[Natha · Rating 3 out of 5]

Tidak tahu apakah bisa dibilang aku suka dengan apa yang sudah aku baca, tetapi setidaknya aku puas dengan apa yang dituliskan di endingnya.

Oke, haruskah aku ceritakan mengapa?


Setidaknya, kedua lead berakhir bersama, dengan satu sama lain, meskipun dalam bentuk mortal, tidak seperti yang diharapkan oleh male lead di bagian awal kisah. Hmm. Setidaknya mereka akan selalu bersama-sama, meskipun karena mereka mortal, mereka tidak akan saling mengenal lagi satu sama lain. Namun mereka akan selalu ditakdirkan bersama. Ini adalah salah satu bentuk kebahagiaan juga, bukan?

[Neioma · Rating 3 out of 5]

เรื่งย่อมาแนวดราม่าเทพเซียน
นางเอกเป็นภูติ พระเอกเป็นเทพเซียนชั้นสูง (จงเทียนจวิน) ซึ่งไม่อาจจะรักกันได้ แต่นางเอกตามตื้อ พระเอกจึงตอบปัด ให้นางเอกบำเพ็ญเป็นเซียนให้ได้ก่อน นางเอกมารู้ความจริง เป็นการเริ่มต้นเรื่องทั้งหมด

ใครคาดหวังดราม่าน้ำตานอง เรื่องนี้ไม่ผ่าน เรื่องมาแนวไม่สุขนิยมก็จริง แต่การดำเนินเรื่อง ภาษามันไม่เข้มข้น ไม่ถ่ายทอดอารมณ์อย่างลุ่มลึกหรือเพราะพระเอกแบนเกินไป ไม่มีมุมถ่ายทอดความในใจทั้งสองฝั่ง มีบางจุดที่รู้สึกว่าได้รับอิทธิพลจากเรื่องอื่นมายำๆ ผสมกันเรื่องก็ผูกอ่านได้สนุกพอใช้ แต่ไม่อิน ไม่ได้ฟีล
บทสรุปดูดี หาทางลงได้ วาดภาพฉากจบได้สวยงาม

[merlyn · Rating 3 out of 5]

พล็อตไม่เหมือนกับที่คิดไว้เท่าไหร่555555555555😭 นึกว่าจะดีกว่านี้ ตัวละครคือ ชอบหนุ่มๆที่นางเอกไปคั่วด้วยเกือบทุกคน ยกเว้นพระเอกอะ คือไม่อิน มาสี่บทสุดท้ายคือรักกันละ อ้าว งงไปดิ รักกันตอนไหน😩 แต่ไม่ชอบพระเอกจริง แบบ อะไรของแกเอ่ย งง ส่วนตัวชอบต้วนกงจื่อมากกว่า อยากให้สองดาวแต่ให้สามเพราะอย่างน้อยก็มีน้ำตาซึมพ้าทกงจื่ออะนะ แต่ก็แค่นั้น การดำเนินเรื่องมีแต่พระเอกขายตรงให้นางเอกเป็นเซียน ผจญภัยบ้างนิดหน่อยแต่ก็ไม่เห็นสำคัญอะไรกับแก่นหลักของเรื่อง ชั้นควรอ่านรีวิวก่อนซื้อจริงๆ🥲 ได้ข่าวมีหนังด้วย ขอให้บทเปลี่ยน¥¥ ใครชอบแนวเรื่อยๆแบบมากกก นางเอกเด็ดเดี่ยว แต่พระเอกไม่มีมิติใดๆ เรื่องนี้ก็โอเคอยู่

[รำพึง ลำพัง · Rating 4 out of 5]

หนังสือเล่มนี้มีทั้งหมด ห้าร้อยเก้าหน้า

ต้วนกงจื่อ ;^;

อยากให้สาม แต่มันทำให้เราร้องให้ได้

มีคำผิด เราเจอคำเดียวเอง เสียใจ คิดว่าคนอื่นคงเจอมากกว่านี้

เป็นเรื่องที่แตกต่างจากที่คิดไว้

รำคาญจักรวาลเทพเซียนมาก

ตอนอ่านท่านยายไม่เห็นรู้สึกน่ารำคาญแบบนี้เลย

ไม่ชอบพระเอกคนนี้ คือไม่ชอบ แบบไม่ชอบ โยนให้เทียนหนี่ว์ไปเหอะ

ชอบความสัมพันธ์ระหว่างนางเอกกับผู้คนอื่นมากกว่า(ยกเว้นท่านอ๋องน้อยนั่นนะ) แต่อย่างว่า นางเอกไม่ได้รัก

[Mint Kunakun · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้...แค่ชื่อเรื่อง'พาบพบอีกครายามบุปผาโปรยปราย' ก็สปอยตอนจบละค่ะ
สนุกอยู่ แต่จะดีกว่านี้ ถ้ามีช่วงฟินมากกว่านี้ มีช่วงฟินแค่ครึ่งหลัง(ตอนใกล้จบ) ที่เหลือ ดราม่าทั้งนั้น(และไม่ใช่ดราม่าแบบน้ำตาจะไหลอะ ดราม่าแบบรำคาญคู่พระนางแทน555) แต่ก็อ่านจนจบ เพราะมันมีปมให้ติดตาม (อ่านข้ามก็กระไรอยู่เดี๋ยวจะไม่รู้เรื่อง เพราะทุกตอนมันเชื่อมกับปมหมด ลองอ่านข้ามนี้ งง เลยจ้าาา)

[Mae Nichada · Rating 2 out of 5]

ลำดับเนื้อเรื่องได้สับสนมาก ทำให้เวลาอ่านจะเกิดอาการงุนงงว่าเราเปิดอ่านถูกหน้าหรือเปล่า และบางช่วงบางตอนก็น่าเบื่อจนต้องเปิดอ่านข้ามๆไป พล็อตเรื่องไม่ค่อยน่าสนใจเหมือนที่คาดหวังไว้ แถมยังมีคำผิดให้เห็นอีก ส่วนตอนจบรวบรัดไปหน่อย ไม่ค่อยประทับ

[Kittenlittle · Rating 3 out of 5]

สนุกนะ แต่ดำเนินเรื่องช้า ตอนแรกออกจะน่าเบื่อหน่อยๆ หลังๆ ค่อยน่าสนใจ นางเอกจะออกแนวผลักไสพระเอกเกือบทั้งเล่มเลย มารักกันตอนจะจบเล่มแล้ว เราก็เลยไม่ค่อยอินกับความรักคู่นี้เท่าไหร่ คือไม่น่าลุ้นอะไรเลย พระเอกช่วยปกป้องนางเอก แต่ปกปิดความจริงบางอย่างไว้ นางเอกก็เอาแต่ไล่พระเอก แต่ตอนจบก็ถือว่าดีเลย

[IB Nungruthai · Rating 2 out of 5]

สนุกน้อย แล้วก็มึนงงตลอดเรื่อง เรื่องก็คือพระเอกนี่ล่ะหลงนางเอกมาตั้งแต่แรก ส่วนนางเอกตอนเป็นภูติก็เปิดเผยแรดซะเหลือเกิน มาดีหน่อยตอนเป็นมนุษย์ แต่ก็งงไอ้เรื่องรำลึกเหตุการณ์ไรนั่นแหละ อ่านไปปวดกบาลไป

[Wanmata · Rating 3 out of 5]

แนวเทพเซียน อ่านได้เรื่อยๆ
ตัวละครชายเยอะ สไตล์ Mary Sue

พระเอกเหมือนจะดีแต่ก็ไม่สุด ไม่ชัดเจนกับนางเอก
นางเอกมีความตั้งใจตรงไปตรงมามากกว่า

อย่างน้อยก็จบดี


ว่าแต่ ทำไมสุดท้ายต้องให้พระเอกเกิดมาเหนือกว่านางเอกอยู่ดี
ไม่ให้นางเอกเป็นคนที่อยู่สูงกว่ามั่ง
อย่างน้อยเท่ากันก็ยังดีอ่ะ

[Wasana Bu · Rating 4 out of 5]

ถูกใจความคิดอ่านของนางเอก

[Anida · Rating 4 out of 5]

แนวเทพเซียน สนุกดี ความคิดเกี่ยวกับความรักของนางเอกนี่ดีมาก เห็นด้วยจริงๆ ฝ่ายพระเอกนี่ก็นะ กว่าจะกล้าก้าวออกมาจาก comfort zone แล้วกล้ารับความจริง เกือบจบเล่ม

[CJY · Rating 3 out of 5]

“我欲度你成仙，却被你度成了人”-这结尾很好的概括了坚持不修仙的小花妖和执着要她修仙的花神的爱情故事。感觉男主和花千骨里的白子画是一个挂的，都是一直不愿承认喜欢女主，成天想着感化女主，最后却都为了爱情抛弃大局，而且做过比较深情的事好像也都只有为女主承受天劫。这种男主有点不讨喜，看点只在他们吃醋大爆发的时候，很容易被男配比下去。这本书胜在情节新颖，女主塑造的好，敢爱敢恨，倔强果断。

[Manchulika · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ถือได้ว่ามี love/hate relationship กับเรามากๆ ชอบความเป็นนิยายรักที่มี suspense เยอะมากทั้งที่ไม่ใช่แนวสืบสวนอย่างบันทึกปิ่น แต่ตลอดทั้งเรื่องเหมือนเราได้รับข้อมูลทีละนิดๆ หว่าจะเข้าใจก็ท้ายเล่มแล้ว ซึ่งทำให้การอ่านสนุกมากเพราะเราไม่รู้ว่านางเอกเกี่ยวข้องกับผู้ชายแต่ละคนที่เข้ามาในชีวิตได้ยังไง ชาติก่อนเกี่ยวข้องกันยังไงนางเอกก็ลืมไปหมดแล้ว อีกจุดคือชอบการ question วิธีแห่งเซียนของนางเอกมาก ก็ฉันไม่อยากบำเพ็ญเพียรอะ อยากอยู่บนโลกมนุษย์ การสำเร็จเป็นเซียนได้มีชีวิตเป็นนิรันดร์มันดียังไง ถ้าต้องใช้เวลาเป็นหมื่นปี ไม่กินอาหาร ไม่รื่นเริง ชาตินี้ชีวิตนี้ก็มีครั้งเดียว ตายไปก็ลืม ก็อยากจะใช้ชีวิตนี้ให้เต็มที่ที่สุดไง เริ่ด!

[สปอย]
เป็นหนังสือเรื่องแรกที่ให้ห้าดาว แต่ไม่อินความรักของพระเอกนางเอกเลยยยยยย เอาเป็นว่าผู้ชายอีกสามคน ใครเป็นพระเอกก็ดีกว่าพ่อหนุ่มเซียนคนเนี้ย รำคาญเหลือเกิน เอาแต่ว่านางเอกว่าเอาแต่ใจ มีอะไรก็ไม่พูด อยากจะจับมาเขย่าตัวแรงๆ เชียร์ให้ไป๋หลิงได้เป็นพระเอก ตลอดสุดท้ายมาหักอกกันซะนี่
งง จุดที่เมนชั่นว่านางเอกย้อนเวลามาจากโลกปัจจุบันด้วย ผู้เขียนอาจจะใส่เข้ามาเพื่ออธิบายตัวนางเอกในวัยเด็ก (ประมาณสิบขวบมั้ยนะ) ที่มีความคิดค่อนข้างโตเกินวัยมั้ง ที่จะปฏิเสธการบำเพ็ญเป็นเซียน แต่ก็แบบไม่ซื้ออะประเด็นนี้ ใส่มาทำไม

เราอาจจะไม่ได้ชอบทุกอย่างของนิยายเรื่องนี้แต่ในความ imperfect ก็มีประเด็นดีๆ ให้พูดถึงเยอะ���ลยสำหรับนิยายเล่มเดียวจบ

[Chaniga · Rating 5 out of 5]

ว่างไม่ลงจริงๆ สนุกมาก ชอบนางเอกมากทัศนคติน่าชื่นชม แนวชีวิตนี้ฉันกำหนดผิดพลาดอะไรขอรับผิดชอบเอง อาจจะดื้อรั้นแต่เป็นคนมองโลกตามความเป็นจริงทั้งๆที่มีอายุแค่ไม่กี่สิบกว่าปีซึ่งเมื่อเทียบกับพระเอกที่อายุเป็นแสนแต่ลังเลไม่เด็ดขาด ชอบเวลานางเอกตัดสินใจอะไรก็ทำจริง เด็ดขาดจนพระเอกที่พยายามให้นางเปลี่ยนใจก็ทำไม่ได้ (ดื้อทั้งสอง)

เล่มนี้เป็นแนวเทพเซียน ระหว่างภูตดอกฉากับเทพสูงส่งเนื้อหอม(ที่ได้ลดขั้นมาเป็นเทพบุปผา) ทั้งสองไม่มีวาสนาร่วมกัน แต่เพราะความไร้เดียงสาของภูตน้อยจึงทำให้ท่านเทพให้ความหวังลมๆแล้งๆอย่างไม่ตั้งใจเพียงแค่อยากกระตุ้นให้นางตั้งใจบำเพ็ญเป็นเซียน ตัวเขาเองนั้นก็ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังหลอกตัวเองเช่นกัน ลึกๆในใจก็แอบคาดหวังให้นางสำเร็จเป็นเซียนและติดตามเขากลับบนสวรรค์

ไม่รู้ยังพอว่า พอรู้ใจตัวเองเท่านั้นแหละ ท่านเทพก็ตีตัวออกห่างทันที ผลักไสนางจนทำให้ภูตดอกฉาน้อยเสียใจ แต่นางมีนิสัยเข้มแข็ง (ไม่มีวาสนาก็ไม่มี ไม่มีก็เลิกบำเพ็ญเสียเลย😅 )นางล้มเลิกความตั้งใจและเอ่ยวาจาเด็ดขาดว่าจะไม่บำเพ็ญเป็นเซียนอีก ขอวนวายตายเกิดเป็นมนุษย์ทุกชาติลืมเลือนเขาตลอดไป (สะใจ555)

จบดีแฮปปี้นะวางใจได้ อย่างเพิ่งถอดใจละ มันสนุกจริงๆนะ

หมั่นไส้พระเอกมาก บอกให้นางเอกบำเพ็ญเพื่อความรัก รักนิรันดร์ บลา บลา…

[ChibiMo · Rating 4 out of 5]

4 ดาวสำหรับเรา เราอ่านแล้วค่อนข้างชอบ สนุกลื่นไหล อ่านได้ยาวๆ ประทับใจความแน่วแน่เด็ดเดี่ยวและทัศนคติอะไรหลายๆอย่างของนางเอก เรื่องออกจะเป็นแนวเล่าการผจญภัยของนางเอกมากกว่าจะเป็นเรื่องรักหวานแหวว ได้เห็นนางเอกเติบโตขึ้นในแต่ล่ะช่วงชีวิต มีพระเอกคอยตามตื้อให้บำเพ็ญเป็นเซียน ซึ่งนางเอกก็ปฏิเสธทุกครั้งไป 555 อ่านไปอ่านมาเริ่มรำคาญพระเอก 555 ตื้ออยู่ได้ เพราะความไม่พูดไม่แสดงออกของพระเอก ทำให้นางเอกเข้าใจผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็เข้าใจนะว่าพระเอกมีฐานะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น จะให้มาแสดงออกมากไปมันก็ไม่ดี ซ้ำนางเอกกับพระเอกก็คนล่ะเผ่าพันธ์ เราเกือบคิดว่าจะไม่ได้ลงเอยกันล่ะ 55555 ตัดคะแนนตอนจบ สำหรับเราไม่ค่อยจะซึ้งเท่าไหร่ 555