Het dorp waarin Suzanne woont lijkt de landelijke idylle zelf. Maar al een paar weken lang hangt er ruzie in de lucht. En vandaag is de spanning helemaal te snijden. Een bloedhete dag om te beginnen, met vanavond het jaarlijkse zomerfeest. Er hoeft maar een jongen op en scooter aan te komen waaien en de vlam slaat in de pan. Het hele dorp is in rep en roer en Suzanne raakt uit haar evenwicht. Het komt zelfs zo verd dat ze moet kiezen: danst ze met de anderen mee, of speelt ze het spel alleen.
De boeken, het toneel en de gedichten van Bart Moeyaert zijn sinds zijn debuut in 1983 door lezers van alle leeftijden ontdekt, wat hem een aparte plek geeft binnen de Nederlandstalige literatuur. Tot de meest bekende titels behoren ‘Het is de liefde die we niet begrijpen’, ‘Broere’, ‘Tegenwoordig heet iedereen Sorry’, ‘Morris’ en ‘Een ander leven’. Hij publiceerde drie dichtbundels: ‘Verzamel de liefde’, ‘Gedichten voor gelukkige mensen’ en ‘Helium’.
Tot 1995 was Moeyaert eindredacteur van een magazine voor jongeren, daarna werd hij fulltime schrijver. Zijn werk is vaak bekroond, zowel in binnen- als buitenland, o.a. met de Vlaamse Cultuurprijs (de huidige Ultima), de Boekenleeuw, de Zilveren Griffel, de Woutertje Pieterse Prijs, de Gouden Uil, de Deutsche Jugendliteraturpreis, en de Norske Oversetterpremien. In 2019 won hij de internationale Astrid Lindgren Memorial Award (https://alma.se/en/laureates/2019-bar...). In 2002, 2012, 2020 en 2024 eindigde hij op shortlist voor de internationale Hans Christian Andersen Award.
Zijn werk verscheen tot hiertoe in achtentwintig talen. In 2014 werd Moeyaert aangesteld als artistiek intendant van het project Gastland Vlaanderen en Nederland op de Frankfurter Buchmesse 2016. Van 2000 tot 2021 was Bart Moeyaert hoofddocent Schrijven aan de afstudeerrichting Woord in Antwerpen. In 2019 verliet hij Antwerpen, de stad waar hij in 2006 en 2007 Stadsdichter was, en verhuisde naar de bossen en de rust van Heide, Kalmthout.
Het aangename aan het werk van Bart Moeyaert is dat je als lezer invulruimte krijgt, mee de puzzel mag leggen. Ondanks de mooie momenten waarin we de verwarring van Suzanna tastbaar aanvoelen, blijft het verhaal hier toch wat te lang vaag en warrig, het einde te open, de puzzel onaf.