Beleven we het einde van de psychotherapie? Heeft Freud afgedaan? Tegenwoordig wordt verondersteld dat alle psychische problemen adhd, depressie, burn-out, persoonlijkheidsstoornis ziektes zijn, of gevolgen van erfelijke afwijkingen die met medicijnen te bestrijden zijn. Pillen in plaats van praten. Paul Verhaeghe neemt in dit boek krachtig stelling tegen deze ontwikkeling. De oorzaken van het groeiend aantal psychische problemen moeten niet gezocht worden in genen of neuronen, maar in de manier waarop onze maatschappij met psychische problemen omgaat. Mensen gaan met andere problemen naar de psychiater dan vroeger, zijn minder dan voorheen geneigd tot introspectie en reflectie en verwachten zonder enige persoonlijke inspanning direct van hun problemen verlost te kunnen worden. De bijna automatisch voorgestelde remedie pillen bevestigt deze situatie.
Het einde van de psychotherapie pleit voor een andere visie op de hedendaagse psychische problemen en een grondige herwaardering van de psychotherapie.
Uitgelezen: Het einde van de psychotherapie van Paul Verhaeghe. Een zeer interessant boek waarin op onderbouwde wijze verbanden worden gelegd tussen mens en maatschappij en hoe de huidige maatschappij de mens voor vragen stelt. Ook hoe de bestaande "antwoorden" (therapieën) nu vaak niet langer werken en waarom dit niet noodzakelijk betekent dat psychotherapie daarom niet werkt. En hoe cijfers niet altijd weergeven wat erachter zit (vrije interpretatie van mezelf). Een heel boeiende maatschappijanalyse ook. Kortom: Aanrader... tegelijk, geen boek om zomaar tussendoor te lezen, een boek waarbij aandacht en grondig lezen en (her) lezen aangewezen is. en dan nu nog een echte recensie: http://www.dewereldmorgen.be/artikels...
Heel leesbaar boek, ook voor mensen zonder voorkennis van de psychotherapie. Een zeer overtuigend betoog tegen de overmedicalisering van psychiatrische problemen, al is het moeilijk de tegenargumenten in te schatten die voorstanders van een meer farmacologische zouden aanbrengen. Daar blijf ik een beetje op mijn honger zitten. Maar ik begrijp dat een ‘enerzijds, anderzijds’ boek minder boeiend geschreven zou zijn. Het boek had ook wat korter gekund, soms voelt het een beetje als een tirade, waarbij meermaals hetzelfde argumenten worden herhaald. De meest fascinerende stukken in het boek zijn de voorbeelden uit de praktijk. Tenslotte, de auteur komt vrij laat in het boek - en daardoor ook vrij beknopt - tot zijn voorstellen voor een andere psychotherapie die meer inspeelt op hedendaagse problematieken rond zingeving en identiteitscris. Meer details over die actuaalpsychotherapie zouden welkom geweest zijn.
Interessant boek maar doordat ik identiteit al had gelezen viel een deel van de inhoud in herhaling. De ontleding van de DSM classificatie was sterk en de gevolgen ervan op de huidige psychiatrie vond ik ontluisterend. Enige opmerking is dat er in het 1e hoofdstuk wordt beweerd dat er nog geen genen zijn ontdekt die met schizofrenie geassocieerd worden. Dat is fout, die zijn er wel, namelijk het COMT gen of het DISC1 gen. Al ben ik natuurlijk als toekomstig arts volledig geindoctrineerd door de neurobiologie. Voor psychologen en psychiaters is dit boek fascinerend want veel praktijktips komen aan bod. Aan mensen die daar wat minder interesse in hebben, zou ik zeggen: lees identiteit, minder vakjargon en leuker om te lezen.
Interessant om te lezen wat de voor en nadelen van psychotherapie zijn. Werd me op den duur wel wat te kritisch allemaal. Schrijfstijl is wat taai om doorheen te komen vond ik.