گرگ‌ها گریه نمی‌کنند

by محمدرضا یوسفی

112 pages

First published January 1, 1389

About the author

محمدرضا یوسفی (زاده ۱۳۳۲، همدان) نویسنده و نظریه‌پرداز ادبیات کودکان و نوجوانان اهل ایران است. اولین اثر داستانی او، «سال تحویل شد»، در سال ۱۳۵۷ منتشر شد. وی علاوه بر داستان‌نویسی برای کودکان و نوجوانان، تجربه‌هایی در نمایش نامه‌نویسی و فیلم نامه‌نویسی نیز دارد. به گفتهٔ خودش تا کنون بیش از ۲۰۰ اثر عمدتاً داستانی برای کودکان و نوجوانان منتشر کرده ست.

Reviews

[Sahar · Rating 2 out of 5]

این چهارمین یا پنجمین کتابی هست که از نویسنده های ایرانی دارم میخونم توی فضای نوجوانان
چقدر کم دارن قصه کم دارن هیجان کم دارن چالش کم دارن حتی قهرمان درستو حسابی نیست .
نمیدونم چرا ولی اصلا دلنشین نبودند .
فکر میکنم این چنتایی که خوندم حس غم و اندوه و تاریکی و ... رو منتقل میکنند
اخه بابام جان نوجون خودش توی بحران هست نوجونی که کتاب میخره بخونه دنبال چیزی هست که از این فضا دورش کنه .
واقعا حق میدم که به جای این کتاب ها کتاب ترجمه شده بخونه یا بازی کامپیوتری کنه ....
هرچند خود داستان بدک نبود ولی گفتم که خیلی کم داشت میتونست یه داستان خیلی کوتاه برای ستون داستان مجله باشه .

[Zahra Dashti · Rating 2 out of 5]

مثل اکثر آثار آقای یوسفی ، فضایی تخیلی - واقعی دارد که به شدت هم در خود داستان معقول و پذیرفته است. شاید به نوعی رئالیسم جادویی مثلا! البته چون تخصصی در سبک شناسی ادبی ندارم نمی توانم دقیقا ادعا کنم که همین طور هست یا نه. با توجه به سایر آثار آقای یوسفی که خواندم ، این یکی خیلی جذبم نکرد. آثار قوی تری از ایشان خوانده ام.

[Maede · Rating 1 out of 5]

خیلی کتابی نبود که بخوام دوباره بخونمش همون در حد یک بار

[زهرا السادات · Rating 3 out of 5]

داستان ضعیف و خامی بود. نویسنده بین یک فضای واقعی-افسانه ای-فانتزی-کهن الگویی و غیره گیر کرده بود و از ترکیب این ها آشی پخته بود که مزه ی جالبی نداشت. پدیده ی جدیدی نیست. هرچی پیش میریم نویسنده ها بیشتر بچه ها رو دست کم میگیرن و بیشتر از قبل آبکی می نویسن.
معمولاً شخصیت های آثار نوجوان هم سن و سال نوجوان ها هستن و کمتر شخصیت اصلی بزرگسال توی کار نوجوان داریم. این کتاب جزو همون کارهای کمتر معمول بود که شخصیت اصلی بزرگسال دارن. اما... نویسنده بجای نوشتن یک روایت قرص و محکم از دید یک بزرگسال، یک روایت پردازی گنگ و نصفه نیمه رو در پیش گرفته بود تا برای نوجوان قابل فهم باشه و چیزهای بدآموزی دار هم نداشته باشه. تمام مدتی که کتاب رو میخوندم فکر میکردم... ای کاش نویسنده ی عزیز مخاطب بزرگسال رو هدف گرفته بود تا بدون خودسانسوری و خودداری اونجور که شایسته ی ایده بود بنویسه.

بار دوم که خوندمش کمتر بد بود. بعضی چیزاش خوب بود اما مجموعاً خوب نبود.