Η "θεωρία της γραφής" είναι μια παραμελημένη περιοχή της κριτικής σκέψης στην Ελλάδα που όμως διασχίζει όλες τις "ανθρωπιστικές" σπουδές. Τα κείμενα ετούτα του Νάνου Βαλαωρίτη αποτελούν μια πολύπλευρη αλλά επίμονη αναζήτηση για έναν συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις διάφορες "γραφές", χωρίς ο λόγος αυτός να είναι "ηγεμονικός", "καταπιεστικός" ή "εξουσιαστικός" - αλλά με την απόσταση της ειρωνείας και του χιούμορ, θέτει ερωτήματα, προβαίνει σε νέες αναγνώσεις που αφορούν τις πολλαπλές λειτουργίες της γλώσσας στο νέο ρόλο της ως υπαγορεύτρια της συνείδησης. Τα κείμενα αυτά, κινούνται διαρκώς προς ένα σημείο ανεύρετο ακόμα, ή που έχει βρεθεί κι εξαφανιστεί πολλές φορές στο παρελθόν. Μια περιοδεία μέσα από όλα τα είδη του λόγου και του πνεύματος.
Το βιβλίο περιλαμβάνει κείμενα για τους Δανιήλ Φιλιππίδη, Αντρέ Μπρετόν, Κ.Π. Καβάφη, Ε.Α.Πόε, Λουί Μπουνιουέλ, Μαντώ Αραβαντινού, Γιώργο Μακρή, Αντρέα Παγουλάτο, Νίκο Καχτίτση, Νίκο Εγγονόπουλο, Νικόλαο Κάλας, Κώστα Ταχτσή, καθώς και δοκίμια για τον υπερρεαλισμό, για το δημοτικό τραγούδι, για το χιούμορ στο μοντέρνο κίνημα, για τον ερωτισμό στη γραφή, κ.ά.
Είναι μια συρραφή κειμένων τα οποία γράφηκαν (κυρίως) για λογοτεχνικά περιοδικά (κατά κύριο λόγο, του εξωτερικού). Έτσι, για να σε "πάρει" μαζί του το κείμενο, χρειάζεσαι μια αρκετά καλή γνώση στα γραπτά των Εμπειρίκου, Ελύτη, Εγγονόπουλου, αλλά και των Γάλλων υπερρεαλιστών του 30. Λίγο με ξένισαν κάποια κείμενα, γιατί φαινόταν πως είναι μετάφραση από τα γαλλικά (το αρχικό "αίσθημα" του συγγραφέα είχε εκφραστεί σε άλλη γλώσσα, και αυτό το νιώθεις). Ήταν ενδιαφέρουσες οι συνδέσεις που έκανε ο Βαλαωρίτης μεταξύ γραπτών ανθρώπων που ήξερε (και που άρα ίσως είχε και την ευκαιρία να τα συζητήσει μαζί τους), και της Ελληνικής μυθολογίας, αρχαίας γραμματείας κτλ. Διαβάζετε σιγά-σιγά. Θέλει χρόνο για να κάτσουν όσα διαβάζεις.