Elisabeth Lengkeek reist op 28 april 1939 naar Nederlands-Indië, haar verloofde Dick achterna. Als twee jaar later de Japanse troepen Java innemen, komt ze met haar pasgeboren dochtertje in het jappenkamp Tjideng terecht. Dit is het verslag van haar overlevingsstrijd. Het verhaal van Bep Groen-Lengkeek is een van de weinige documenten over het dagelijks leven in een van de vrouwenkampen op Java. De politiek neemt binnenkort een besluit over backpay-issue, waardoor het onderwerp meer dan ooit op de agenda staatElise G. Lengkeek schreef eerder Ik beken, het levensverhaal van een Indisch-Nederlandse oud-verzetsstrijder. Samen met Julia Samuel schreef ze Niemand weet waar ik ben, over Julias strijd tegen borstkanker en malaria.
De auteur beschrijft haar verhuizing naar Nederlands-Indië voor de Tweede Wereldoorlog en hoe ze uiteindelijk in het Kamp Tjideng terechtkwam, alles wat ze daar heeft meegemaakt tot en met haar terugkeer naar Nederland. Het is in een sober stijl geschreven, zonder veel emotie. Desondanks is het niet makkelijk te lezen door de gruwelen die in het kamp gebeurd zijn. Dit is een onderbelicht gedeelte van de geschiedenis. Ik ben blij dat ik dit boek gelezen heb.
Alles wordt door de ogen van mevrouw Groen-Lenkeek vertelt. Het geeft veel inzage in de bizarre omstandigheden waarin de vrouwen en kinderen in het Jappenkamp mee te maken kregen. De schrijfstijl vond ik iets minder, had het aangrijpender verwacht. Desondanks een aanrader voor iedereen die het interessant vind om wat te weten te komen over het gevangenschap in Nederlands-Indië.