What do you think?
Rate this book
Des âges farouches #2
Quest of the Dawn Man
This action-packed novel of the days of mighty mammoths, sabertooth tigers, and courageous cavemen is one of the classics of the author who has been considered to be the Edgar Rice Burroughs of France.
The New York Times said it was "One of the most exciting books of fiction that has happened in some time. It is easy to see why this story has gone through forty editions in France. It is a thriller in the best sense of the word."
The New York Times said it was "One of the most exciting books of fiction that has happened in some time. It is easy to see why this story has gone through forty editions in France. It is a thriller in the best sense of the word."
156 pages, Mass Market Paperback
First published January 1, 1918
2 people are currently reading
74 people want to read
About the author
J.-H. Rosny aîné
215 books33 followersJ.-H. Rosny aîné was the pseudonym of Joseph Henri Honoré Boex, a French author of Belgian origin who is considered one of the founding figures of modern science fiction. Born in Brussels in 1856, he wrote together with his younger brother Séraphin Justin François Boex under the pen name J.-H. Rosny until 1908. After they ended their collaboration Joseph Boex continued to write under the name "Rosny aîné" (Rosny the Elder) while his brother used J.-H. Rosny jeune (Rosny the Younger).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
June 24, 2024
The rather obscure writer Joseph Henri Honore Boex in America that is , under the name of J.-H. Rosny ( aine ) the elder was a famous author born in Belgium and lived in France very successful in early science fiction books especially ones set in the days of the cavemen, he had begun writing with his younger brother Seraphin, (jeune) in 1886 and separately by 1909. Quest of the Dawn Man...originally called" The Giant Cat" from 1918 the title changed to hitch a ride on the bandwagon rocket, the spectacular film hit "Quest for Fire "by the talented French director Jean-Jacques Annaud another novel from the older Boex. The scene many thousand of years in the past a few primitive tribesmen called disparagingly cavemen by modern humans, surviving the elements in what is now Europe, seeking shelter, food , clothing and safety from animals the four -legged kind worst yet the bipeds, always the more dangerous savage. Aoun is a rugged man he has to be, a leader in his band as the weak will fall by the wayside only the tough will endure the frigid conditions, (the rivers of ice from the glaciers are slowly melting ) and brutal fights, their small numbers testifies to this truth.. Zouhr his friend, a weak warrior but intelligent person, it may seem a strange partnership yet the two work well together not of the same tribe but a slaughter makes him the lone survivor. Like most great warriors he needs to look, what's on the other side of the intimidating ,
mysterious mountain, across the large river, in the dark, hidden forest or searching the fertile valley for wild, wild, game...Besides not being the leader causes trouble (an ambitious fellow). They find Saber- tooth tigers, giant Cave lions, huge snakes crushing the life of the unlucky victims, death be quick for the fortunate, other animals also make an appearance. However the most difficult obstacles or creatures are a rival bands they seek blood vengeance for past killings and want dead enemies... the butchering will continue the winners or losers become still together and the world ignores them as the Earth spins on its axis the eternal voyage in and through the heavens traveling the empty space for the duration. The stars may twinkle, the moon shine, the sun bringing light to the solar system, the comets tantalize the viewers no matter who or what they are but the unrest continues. If you like action, aren't effective by the brutal violence and prefer adventure to literature this can entertain and will.
mysterious mountain, across the large river, in the dark, hidden forest or searching the fertile valley for wild, wild, game...Besides not being the leader causes trouble (an ambitious fellow). They find Saber- tooth tigers, giant Cave lions, huge snakes crushing the life of the unlucky victims, death be quick for the fortunate, other animals also make an appearance. However the most difficult obstacles or creatures are a rival bands they seek blood vengeance for past killings and want dead enemies... the butchering will continue the winners or losers become still together and the world ignores them as the Earth spins on its axis the eternal voyage in and through the heavens traveling the empty space for the duration. The stars may twinkle, the moon shine, the sun bringing light to the solar system, the comets tantalize the viewers no matter who or what they are but the unrest continues. If you like action, aren't effective by the brutal violence and prefer adventure to literature this can entertain and will.
September 14, 2021
В едни други времена, преди тридесет и кусур години (хи-хи), вероятно щях да съм силно впечатлен от приключенията на Аун и Зур, но към днешна дата четивото ми се стори семпло и отегчително, добре че поне беше кратко...
October 15, 2011
Joseph Henri Honoré Boex and his brother Séraphin Justin François Boex wrote science fiction using the pseudonym J.-H. Rosny. When their writing partnership broke up Joseph continued to write using the name J.-H. Rosny aîné (J.-H. Rosny the Elder). His contribution to the development of the science fiction genre was considerable and he also had a considerable success with his prehistoric adventure novels, including his 1908 novel Quest of the Dawn Man (Le Félin Géant or The Giant Cat).
Rosny’s achievement in this novel was to create a believable depiction of the days of Cro-Magnon Man combined with a gripping adventure narrative and characters who are both convincingly prehistoric and sympathetic characters with whom the reader can find some identification.
Of course nearly a century has passed since the publication of this book but it remains a bold and fairly successful attempt to bring an unknown world to life.
Aoun belongs to the Oulhamr tribe, and is in fact the son of their chief. He is a restless individual and sets off to explore to World Beyond the Mountain, accompanied by his friend Zouhr. Zouhr is the last survivor of his tribe, the last of the Men-without-Shoulders. Aoun is a might hunter and warrior; Zouhr is by comparison physically clumsy and feeble but he is possessed of an active and cunning mind. They make a formidable combination. Formidable enough to be able to take on sabre-toothed cats.
Predators such as sabre-toothed cats are not their greatest challenge however; this comes from the various other races and species of humans and human-like creatures. Some, such as the dhole-men, are implacably hostile. Others, such as the relatively timid Men-of-the-Forest and the Wolf-Women are willing to form alliances with Aoun and Zouhr. Aoun and Zouhr even attempt to form some variety of partnership with completely different species, such as the gigantic cave lion. This is one of the more interesting features of the book, since one of the major survival advantages of primitive humans was their ability to form symbiotic relationships with other species such as dogs and cats.
Aoun will also find love, or at least the prehistoric equivalent of love, with one of the Wolf-Women. Rosny suggests that relations between the sexes may have been more tender than is usually imagined. The close friendship between Aoun and Zouhr, a friendship based on difference rather than similarity, gives another clue as to the the kinds of increasingly complex social relationships that allowed humans to survive and thrive in a hostile environment.
While modern research has undoubtedly rendered much of the detail out-of-date this remains one of the most vivid attempts to bring the life of prehistoric humanity to life.
Rosny’s achievement in this novel was to create a believable depiction of the days of Cro-Magnon Man combined with a gripping adventure narrative and characters who are both convincingly prehistoric and sympathetic characters with whom the reader can find some identification.
Of course nearly a century has passed since the publication of this book but it remains a bold and fairly successful attempt to bring an unknown world to life.
Aoun belongs to the Oulhamr tribe, and is in fact the son of their chief. He is a restless individual and sets off to explore to World Beyond the Mountain, accompanied by his friend Zouhr. Zouhr is the last survivor of his tribe, the last of the Men-without-Shoulders. Aoun is a might hunter and warrior; Zouhr is by comparison physically clumsy and feeble but he is possessed of an active and cunning mind. They make a formidable combination. Formidable enough to be able to take on sabre-toothed cats.
Predators such as sabre-toothed cats are not their greatest challenge however; this comes from the various other races and species of humans and human-like creatures. Some, such as the dhole-men, are implacably hostile. Others, such as the relatively timid Men-of-the-Forest and the Wolf-Women are willing to form alliances with Aoun and Zouhr. Aoun and Zouhr even attempt to form some variety of partnership with completely different species, such as the gigantic cave lion. This is one of the more interesting features of the book, since one of the major survival advantages of primitive humans was their ability to form symbiotic relationships with other species such as dogs and cats.
Aoun will also find love, or at least the prehistoric equivalent of love, with one of the Wolf-Women. Rosny suggests that relations between the sexes may have been more tender than is usually imagined. The close friendship between Aoun and Zouhr, a friendship based on difference rather than similarity, gives another clue as to the the kinds of increasingly complex social relationships that allowed humans to survive and thrive in a hostile environment.
While modern research has undoubtedly rendered much of the detail out-of-date this remains one of the most vivid attempts to bring the life of prehistoric humanity to life.
May 15, 2018
UKUPNA OCENA (overall rating) ★★★✫ 3½
Radnja (story) ★★★✫ 3½
Likovi (characters) ★★★ 3
Pripovedanje (writing style) ★★★★ 4
Okruženje (setting) ★★★★ 4
Radnja (story) ★★★✫ 3½
Likovi (characters) ★★★ 3
Pripovedanje (writing style) ★★★★ 4
Okruženje (setting) ★★★★ 4
November 20, 2024
Δεύτερο (και μάλλον τελευταίο για μένα) βιβλίο της σειράς «âges farouches» (ζόρικοι καιροί), το Le Félin Géant (μεγάλο αιλουροειδές) δεν είναι καν συνεπές ως προς τον τίτλο του (κυκλοφορεί και στα αιλυννηκα με τίτλο «Ο Γιος της Γης», όπου κι εκεί είναι δράμα, θα σας εξηγήσω).
Είμαστε στα «πολλές χιλιάδες χρόνια πριν». «Πριν από τι;», θα ρωτήσει κανείς, πολύ σωστά. Πριν από την ανακάλυψη της γραφής, του συντακτικού, του πρώτου και δεύτερου ενικοπληθυντικού, σε μια εποχή όπου οι πάντες μιλάνε για τους πάντες σε τρίτο πρόσωπο (λες και είναι στην αυλή κάποιου Λουδοβίκου, αλλά με λιγότερη μπόχα και περισσότερα θηράματα), αλλά παρ’ όλ’ αυτά χρησιμοποιούν λέξεις όπως «επίφοβος», ανάμεσα φυσικά σε μουγκρητά, χμουώργκ, «εαυτός μου σε δείρει άσχημα» και «λασπόκωλοι και χωματοτσούτσουνοι είναι σύμμαχοι τώρα, ουγκ».
Ο Αούν (παρολίγον… Αυνάν, ειδικά στα Γαλλικά) και ο Ζουχρ, ένας μπρατσαράς και ο αχαμνός κολλητός του (που ανήκουν σε διαφορετικά υποείδη Homo) φεύγουν από τη φυλή του Ναόχ (που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο), σε μια αναζήτηση που θα ήθελε να λέγεται «Ταξίδι ενηλικίωσης», όπως και οι περισσότεροι τρελοί θα ήθελαν να λέγονται «Ναπολέων».
Αφότου λειτουργούν σαν οικολογική καταστροφή και μετατρέπουν τη μισή πανίδα στο χώρο τους σε hashtag, past tense, obituary item, πείτε το όπως θέλετε, συναντάνε και ένα μεγάλο λιοντάρι με το οποίο γίνονται φίλοι (το φελίν ζεάν του τίτλου), αλλά… ελάχιστα κεφάλαια αργότερα ξαναφεύγουν για να ζήσουν ακόμη περισσότερες περιπέτειες και να ισοπεδώσουν ακόμη περισσότερα κρανία και άλλα μέλη ζώων, ανθρώπων, φυτών και ορυκτών. Ουγκ.
Στην πορεία θα τσακωθούν με αρκετό κόσμο, θα συμμαχήσουν με μια φυλή από γυναίκες (στο βάθος ακούγεται ο Φρόυντ να τραγουδάει το «Mamaaaaa uuuuuuuuu» των Queen) θα παίξουν κι άλλο ξύλο, θα ξαναδούν το κατοικίδιο λιοντάρι τους και θα επιστρέψουν στη φυλή τους… για να ξαναφύγουν, επειδή είναι ανεπιθύμητοι.
Από όλο αυτό το πηγαινέλα, τα ατέλειωτα ξυλίκια, την οδήγηση ειδών σε εξαφάνιση με ρόπαλο, πελέκι, παλούκι και γυμνά χέρια, κρατάμε τις όμορφες περιγραφές των τοπίων και τις αναφορές σε ζώα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν ή ότι ονομάζονταν και έτσι. Η πλοκή είναι παιδαριώδης, λες και έχει βγει από το μυαλό του Προκόνσουλ ή Νεάντερταλ πρωταγωνιστή, οι χαρακτήρες δερμάτινοι (θα έλεγα "χάρτiνοι", αλλά δεν είχε εφευρεθεί ακόμη το χαρτί) και τα ζώα υπάρχουν μόνο και μόνο για να ποδοπατάνε/τρώνε το ένα το άλλο και να γίνονται αρχέγονα μπάρμπεκου για τους ούγκανους με τα ρόπαλα. Κι αν με ρωτήσετε τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν τα ζώα, θα σας πω ότι είστε χυδαίοι σπισιστές.
Ίσως είναι ενδιαφέρον για παιδιά 8 ετών της δεκαετίας του 1980 ή νωρίτερα, αλλά σήμερα δε στέκεται. Λυπάμαι Rosny, ε, ναι...
Είμαστε στα «πολλές χιλιάδες χρόνια πριν». «Πριν από τι;», θα ρωτήσει κανείς, πολύ σωστά. Πριν από την ανακάλυψη της γραφής, του συντακτικού, του πρώτου και δεύτερου ενικοπληθυντικού, σε μια εποχή όπου οι πάντες μιλάνε για τους πάντες σε τρίτο πρόσωπο (λες και είναι στην αυλή κάποιου Λουδοβίκου, αλλά με λιγότερη μπόχα και περισσότερα θηράματα), αλλά παρ’ όλ’ αυτά χρησιμοποιούν λέξεις όπως «επίφοβος», ανάμεσα φυσικά σε μουγκρητά, χμουώργκ, «εαυτός μου σε δείρει άσχημα» και «λασπόκωλοι και χωματοτσούτσουνοι είναι σύμμαχοι τώρα, ουγκ».
Ο Αούν (παρολίγον… Αυνάν, ειδικά στα Γαλλικά) και ο Ζουχρ, ένας μπρατσαράς και ο αχαμνός κολλητός του (που ανήκουν σε διαφορετικά υποείδη Homo) φεύγουν από τη φυλή του Ναόχ (που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο), σε μια αναζήτηση που θα ήθελε να λέγεται «Ταξίδι ενηλικίωσης», όπως και οι περισσότεροι τρελοί θα ήθελαν να λέγονται «Ναπολέων».
Αφότου λειτουργούν σαν οικολογική καταστροφή και μετατρέπουν τη μισή πανίδα στο χώρο τους σε hashtag, past tense, obituary item, πείτε το όπως θέλετε, συναντάνε και ένα μεγάλο λιοντάρι με το οποίο γίνονται φίλοι (το φελίν ζεάν του τίτλου), αλλά… ελάχιστα κεφάλαια αργότερα ξαναφεύγουν για να ζήσουν ακόμη περισσότερες περιπέτειες και να ισοπεδώσουν ακόμη περισσότερα κρανία και άλλα μέλη ζώων, ανθρώπων, φυτών και ορυκτών. Ουγκ.
Στην πορεία θα τσακωθούν με αρκετό κόσμο, θα συμμαχήσουν με μια φυλή από γυναίκες (στο βάθος ακούγεται ο Φρόυντ να τραγουδάει το «Mamaaaaa uuuuuuuuu» των Queen) θα παίξουν κι άλλο ξύλο, θα ξαναδούν το κατοικίδιο λιοντάρι τους και θα επιστρέψουν στη φυλή τους… για να ξαναφύγουν, επειδή είναι ανεπιθύμητοι.
Από όλο αυτό το πηγαινέλα, τα ατέλειωτα ξυλίκια, την οδήγηση ειδών σε εξαφάνιση με ρόπαλο, πελέκι, παλούκι και γυμνά χέρια, κρατάμε τις όμορφες περιγραφές των τοπίων και τις αναφορές σε ζώα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν ή ότι ονομάζονταν και έτσι. Η πλοκή είναι παιδαριώδης, λες και έχει βγει από το μυαλό του Προκόνσουλ ή Νεάντερταλ πρωταγωνιστή, οι χαρακτήρες δερμάτινοι (θα έλεγα "χάρτiνοι", αλλά δεν είχε εφευρεθεί ακόμη το χαρτί) και τα ζώα υπάρχουν μόνο και μόνο για να ποδοπατάνε/τρώνε το ένα το άλλο και να γίνονται αρχέγονα μπάρμπεκου για τους ούγκανους με τα ρόπαλα. Κι αν με ρωτήσετε τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν τα ζώα, θα σας πω ότι είστε χυδαίοι σπισιστές.
Ίσως είναι ενδιαφέρον για παιδιά 8 ετών της δεκαετίας του 1980 ή νωρίτερα, αλλά σήμερα δε στέκεται. Λυπάμαι Rosny, ε, ναι...
November 20, 2024
Δεύτερο (και μάλλον τελευταίο για μένα) βιβλίο της σειράς «âges farouches» (ζόρικοι καιροί), το Le Félin Géant (μεγάλο αιλουροειδές) δεν είναι καν συνεπές ως προς τον τίτλο του (κυκλοφορεί και στα αιλυννηκα με τίτλο «Ο Γιος της Γης», όπου κι εκεί είναι δράμα, θα σας εξηγήσω).
Είμαστε στα «πολλές χιλιάδες χρόνια πριν». «Πριν από τι;», θα ρωτήσει κανείς, πολύ σωστά. Πριν από την ανακάλυψη της γραφής, του συντακτικού, του πρώτου και δεύτερου ενικοπληθυντικού, σε μια εποχή όπου οι πάντες μιλάνε για τους πάντες σε τρίτο πρόσωπο (λες και είναι στην αυλή κάποιου Λουδοβίκου, αλλά με λιγότερη μπόχα και περισσότερα θηράματα), αλλά παρ’ όλ’ αυτά χρησιμοποιούν λέξεις όπως «επίφοβος», ανάμεσα φυσικά σε μουγκρητά, χμουώργκ, «εαυτός μου σε δείρει άσχημα» και «λασπόκωλοι και χωματοτσούτσουνοι είναι σύμμαχοι τώρα, ουγκ».
Ο Αούν (παρολίγον… Αυνάν, ειδικά στα Γαλλικά) και ο Ζουχρ, ένας μπρατσαράς και ο αχαμνός κολλητός του (που ανήκουν σε διαφορετικά υποείδη Homo) φεύγουν από τη φυλή του Ναόχ (που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο), σε μια αναζήτηση που θα ήθελε να λέγεται «Ταξίδι ενηλικίωσης», όπως και οι περισσότεροι τρελοί θα ήθελαν να λέγονται «Ναπολέων».
Αφότου λειτουργούν σαν οικολογική καταστροφή και μετατρέπουν τη μισή πανίδα στο χώρο τους σε hashtag, past tense, obituary item, πείτε το όπως θέλετε, συναντάνε και ένα μεγάλο λιοντάρι με το οποίο γίνονται φίλοι (το φελίν ζεάν του τίτλου), αλλά… ελάχιστα κεφάλαια αργότερα ξαναφεύγουν για να ζήσουν ακόμη περισσότερες περιπέτειες και να ισοπεδώσουν ακόμη περισσότερα κρανία και άλλα μέλη ζώων, ανθρώπων, φυτών και ορυκτών. Ουγκ.
Στην πορεία θα τσακωθούν με αρκετό κόσμο, θα συμμαχήσουν με μια φυλή από γυναίκες (στο βάθος ακούγεται ο Φρόυντ να τραγουδάει το «Mamaaaaa uuuuuuuuu» των Queen) θα παίξουν κι άλλο ξύλο, θα ξαναδούν το κατοικίδιο λιοντάρι τους και θα επιστρέψουν στη φυλή τους… για να ξαναφύγουν, επειδή είναι ανεπιθύμητοι.
Από όλο αυτό το πηγαινέλα, τα ατέλειωτα ξυλίκια, την οδήγηση ειδών σε εξαφάνιση με ρόπαλο, πελέκι, παλούκι και γυμνά χέρια, κρατάμε τις όμορφες περιγραφές των τοπίων και τις αναφορές σε ζώα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν ή ότι ονομάζονταν και έτσι. Η πλοκή είναι παιδαριώδης, λες και έχει βγει από το μυαλό του Προκόνσουλ ή Νεάντερταλ πρωταγωνιστή, οι χαρακτήρες δερμάτινοι (θα έλεγα "χάρτiνοι", αλλά δεν είχε εφευρεθεί ακόμη το χαρτί) και τα ζώα υπάρχουν μόνο και μόνο για να ποδοπατάνε/τρώνε το ένα το άλλο και να γίνονται αρχέγονα μπάρμπεκου για τους ούγκανους με τα ρόπαλα. Κι αν με ρωτήσετε τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν τα ζώα, θα σας πω ότι είστε χυδαίοι σπισιστές.
Ίσως είναι ενδιαφέρον για παιδιά 8 ετών της δεκαετίας του 1980 ή νωρίτερα, αλλά σήμερα δε στέκεται. Λυπάμαι Rosny, ε, ναι...
Είμαστε στα «πολλές χιλιάδες χρόνια πριν». «Πριν από τι;», θα ρωτήσει κανείς, πολύ σωστά. Πριν από την ανακάλυψη της γραφής, του συντακτικού, του πρώτου και δεύτερου ενικοπληθυντικού, σε μια εποχή όπου οι πάντες μιλάνε για τους πάντες σε τρίτο πρόσωπο (λες και είναι στην αυλή κάποιου Λουδοβίκου, αλλά με λιγότερη μπόχα και περισσότερα θηράματα), αλλά παρ’ όλ’ αυτά χρησιμοποιούν λέξεις όπως «επίφοβος», ανάμεσα φυσικά σε μουγκρητά, χμουώργκ, «εαυτός μου σε δείρει άσχημα» και «λασπόκωλοι και χωματοτσούτσουνοι είναι σύμμαχοι τώρα, ουγκ».
Ο Αούν (παρολίγον… Αυνάν, ειδικά στα Γαλλικά) και ο Ζουχρ, ένας μπρατσαράς και ο αχαμνός κολλητός του (που ανήκουν σε διαφορετικά υποείδη Homo) φεύγουν από τη φυλή του Ναόχ (που γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο), σε μια αναζήτηση που θα ήθελε να λέγεται «Ταξίδι ενηλικίωσης», όπως και οι περισσότεροι τρελοί θα ήθελαν να λέγονται «Ναπολέων».
Αφότου λειτουργούν σαν οικολογική καταστροφή και μετατρέπουν τη μισή πανίδα στο χώρο τους σε hashtag, past tense, obituary item, πείτε το όπως θέλετε, συναντάνε και ένα μεγάλο λιοντάρι με το οποίο γίνονται φίλοι (το φελίν ζεάν του τίτλου), αλλά… ελάχιστα κεφάλαια αργότερα ξαναφεύγουν για να ζήσουν ακόμη περισσότερες περιπέτειες και να ισοπεδώσουν ακόμη περισσότερα κρανία και άλλα μέλη ζώων, ανθρώπων, φυτών και ορυκτών. Ουγκ.
Στην πορεία θα τσακωθούν με αρκετό κόσμο, θα συμμαχήσουν με μια φυλή από γυναίκες (στο βάθος ακούγεται ο Φρόυντ να τραγουδάει το «Mamaaaaa uuuuuuuuu» των Queen) θα παίξουν κι άλλο ξύλο, θα ξαναδούν το κατοικίδιο λιοντάρι τους και θα επιστρέψουν στη φυλή τους… για να ξαναφύγουν, επειδή είναι ανεπιθύμητοι.
Από όλο αυτό το πηγαινέλα, τα ατέλειωτα ξυλίκια, την οδήγηση ειδών σε εξαφάνιση με ρόπαλο, πελέκι, παλούκι και γυμνά χέρια, κρατάμε τις όμορφες περιγραφές των τοπίων και τις αναφορές σε ζώα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν ή ότι ονομάζονταν και έτσι. Η πλοκή είναι παιδαριώδης, λες και έχει βγει από το μυαλό του Προκόνσουλ ή Νεάντερταλ πρωταγωνιστή, οι χαρακτήρες δερμάτινοι (θα έλεγα "χάρτiνοι", αλλά δεν είχε εφευρεθεί ακόμη το χαρτί) και τα ζώα υπάρχουν μόνο και μόνο για να ποδοπατάνε/τρώνε το ένα το άλλο και να γίνονται αρχέγονα μπάρμπεκου για τους ούγκανους με τα ρόπαλα. Κι αν με ρωτήσετε τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν τα ζώα, θα σας πω ότι είστε χυδαίοι σπισιστές.
Ίσως είναι ενδιαφέρον για παιδιά 8 ετών της δεκαετίας του 1980 ή νωρίτερα, αλλά σήμερα δε στέκεται. Λυπάμαι Rosny, ε, ναι...
December 26, 2025
3.5, rounded up for personal reasons. This 1918 sequel to the more famous The Quest For Fire is a straight-up, unapologetic adventure story of the brutal down-to-nature kind, set loosely during the Pleistocene, starring the usual strong brave warrior, the not-so-strong but clever side-kick, and eventually the doe-eyed submissive woman that captures his eye. Tossing in Panthera spelaea and sabre-toothed predators, and a litany of other beasts and birds that live on today, as well as varied pre-historic apes and men, provides a somewhat unique flavor that, while speculative, does not necessarily cross into fantasy like Arthur Conan Doyle's The Lost World from 1912, or other Lost World fiction. Essentially, it's historical fiction, but from pre-historical times, yet never really straying far from the 'male adventurer with a sharp weapon' genre. It's good for its kind, as long as you don't expect more, especially the unique environment. At times I wonder if the translation is taking liberties, or otherwise making the language somewhat stilted, but that's all part of the experience of reading books over 100 years old!
Personal Note: This book was left to me by my older brother, Joe Harry Sheard, who passed away earlier this month. It was a gift he received from a friend in the mid-60s when he was about 10 years old (around the time I was born), living on a US Army base in Heidelberg, Germany, and it sparked a lifetime enjoyment of speculative fiction. I remember fondly in my youth looking at my brother's long rows of paperbacks by Edgar Rice Burroughs and similar authors. Thank you Chris Kasaras, where ever you are; your gift has meant more than you probably ever imagined.
Personal Note: This book was left to me by my older brother, Joe Harry Sheard, who passed away earlier this month. It was a gift he received from a friend in the mid-60s when he was about 10 years old (around the time I was born), living on a US Army base in Heidelberg, Germany, and it sparked a lifetime enjoyment of speculative fiction. I remember fondly in my youth looking at my brother's long rows of paperbacks by Edgar Rice Burroughs and similar authors. Thank you Chris Kasaras, where ever you are; your gift has meant more than you probably ever imagined.
November 2, 2025
Osobliwa lektura, która może nużyć opisami i prostotą. Z drugiej strony to właśnie swoisty prymitywizm stanowi dla mnie największy walor tej pozycji. Poznajemy w niej dwóch ludzi pierwotnych, kierujących się instynktami oraz odczuciami. Swoista poetyka tej przygodowej powieści urzekła mnie swoim nietypowym wglądem w psychikę Auna i Zura. Autor zręcznie daje nam znać, że czytamy o praludziach, których czyny dyktuje natura, pierwotne emocje i wrażenia. Ktoś może uznać tekst za trywialny, ale odczytuję w nim całkiem niezłą próbą wniknięcia w świat, o którym wiemy tak niewiele. Jest to moja pierwsza styczność z autorem oraz tematyką.
Niestety, pomimo kilku atutów brakuje tu nieco wyjaśnień, a akcja potrafi chaotycznie przeskoczyć do przodu. Potężnej przygodzie głównych bohaterów autor powinien poświęcić dodatkowe 50 stron, żeby lepiej oddać jej charakter.
Niestety, pomimo kilku atutów brakuje tu nieco wyjaśnień, a akcja potrafi chaotycznie przeskoczyć do przodu. Potężnej przygodzie głównych bohaterów autor powinien poświęcić dodatkowe 50 stron, żeby lepiej oddać jej charakter.
October 1, 2021
Очень похоже на повесть "Борьба за огонь", хотя немного ей и уступает. В целом, хорошее детско-юношеское произведение о жизни людей в первобытном веке.
August 17, 2023
Kao da se dete vratilp iz prirodnjačkog muzeja i napisalo knjigu. Nema izgrađenih likova, nema uvoda, tras u radnju na početku...
January 11, 2025
Interesting to read a hyper masculine tale. The author was good at describing instinctual sensations
January 22, 2024
Книга, звичайно, може читатись самостійно, але все ж таки це пряме продовження Боротьби за вогонь. Без подробиць, щоправда, залишається як загинули всі безплечі ва, якщо вони здружилися з уламрами. Але тепер їх останній представник Зур разом із Уном, сином Нао, який у попередній частині повернув уламрам вогонь і став їх вождем, теж вирушають у подорож. Молодих людей у небезпечні мандри жене не нагальна потреба, а проста примха у вигляді непереборної жаги мандрування, яка, до речі, чужа іншим їхнім одноплемінникам. Книга мені здалася менш цікавою від першої частини циклу, той же інтерес у мене прокинувся лише ближче до її кінця, але поміркувавши, що в юності книга була б мені не менш цікава більшості пригодницьких книг, якими я тоді захоплювався, я вирішив залишити оцінку такою самою - 8.
Псували враження певні нестикування, порівняно з якими перша частина видалася логічнішою і стрункішою. Наприклад, автор легко оперує тисячами років для позначення тих чи інших еволюційних процесів. Але всього лиш за 15 років, що минули з моменту подій Боротьби за вогонь, клімат змінився настільки, що холод та відсутність їжі змусили плем'я уламрів мігрувати на південний схід. Це за 15 років то? Ми ж пам'ятаємо, що там навіть натяку на це не було і їжі було вдосталь. Далі, у першому романі Нао зі своїми двома супутниками у пошуках вогню покривали величезні відстані, щоб його роздобути. Вони надивились різного, і звірів і ландшафтів. Але в даному романі плем'я тупо вперлося в гору і не могло її обійти, лише нашим двом героям вдалося це зробити, і то виявивши наскрізну печеру. Далі вся подорож виявляється наповненою постійною боротьбою з дикою природою в особі різноманітних хижаків за власне життя. Але варто мові зайти про суперництво з іншими двоногими, складається враження, що всі хижаки різко перестають цікавитися людьми і т.п.
Герої подорожують незвіданими землями, перемагають різноманітних хижаків, воюють із конкуруючими підвидами, приручають доісторичного лева — загалом все як у першій частині. Потім зустрічають місцевих амазонок... теж дивно з якого це переляку у стародавніх людей міг скластися уклад, коли самці живуть окремо, а їхні жінки окремо, до того ж ще й самотужки виховують дітей. Насторожує і те, що Ун свою «наречену» знаходить у більш відсталому племені, а не в більш просунутому, такий собі еволюційний регрес. Сам то він, як і його батько, виглядає більш розумним, ніж власні одноплемінники.
Підсумок: слабше, але в цілому гарне пригодницьке чтиво в досить рідкісному антуражі первісних людей кам'яного віку, орієнтоване більше на молоду аудиторію. 8/10
Псували враження певні нестикування, порівняно з якими перша частина видалася логічнішою і стрункішою. Наприклад, автор легко оперує тисячами років для позначення тих чи інших еволюційних процесів. Але всього лиш за 15 років, що минули з моменту подій Боротьби за вогонь, клімат змінився настільки, що холод та відсутність їжі змусили плем'я уламрів мігрувати на південний схід. Це за 15 років то? Ми ж пам'ятаємо, що там навіть натяку на це не було і їжі було вдосталь. Далі, у першому романі Нао зі своїми двома супутниками у пошуках вогню покривали величезні відстані, щоб його роздобути. Вони надивились різного, і звірів і ландшафтів. Але в даному романі плем'я тупо вперлося в гору і не могло її обійти, лише нашим двом героям вдалося це зробити, і то виявивши наскрізну печеру. Далі вся подорож виявляється наповненою постійною боротьбою з дикою природою в особі різноманітних хижаків за власне життя. Але варто мові зайти про суперництво з іншими двоногими, складається враження, що всі хижаки різко перестають цікавитися людьми і т.п.
Герої подорожують незвіданими землями, перемагають різноманітних хижаків, воюють із конкуруючими підвидами, приручають доісторичного лева — загалом все як у першій частині. Потім зустрічають місцевих амазонок... теж дивно з якого це переляку у стародавніх людей міг скластися уклад, коли самці живуть окремо, а їхні жінки окремо, до того ж ще й самотужки виховують дітей. Насторожує і те, що Ун свою «наречену» знаходить у більш відсталому племені, а не в більш просунутому, такий собі еволюційний регрес. Сам то він, як і його батько, виглядає більш розумним, ніж власні одноплемінники.
Підсумок: слабше, але в цілому гарне пригодницьке чтиво в досить рідкісному антуражі первісних людей кам'яного віку, орієнтоване більше на молоду аудиторію. 8/10
May 29, 2025
"Борба за огън" от същия автор многократно превъзхожда това свое продължение.
Много по-слаби сюжет и приключения, но аз и не очаквах нещо смайващо.
Купих си книгата, за да подкрепя проекта "Библиотека Magica" на издателство "Изток-Запад", в която излизат много добри фентъзи, хорър и sci-fi произведения - така те правят далеч по-шарен книжния свят у нас!
P.S. Корицата е по мотив на произведение от Йожен Дьолакроа, а в книгата са включени и няколко илюстрации на художника Фердинанд Рафен - лично аз не ги намерих за сполучливи.
Много по-слаби сюжет и приключения, но аз и не очаквах нещо смайващо.
Купих си книгата, за да подкрепя проекта "Библиотека Magica" на издателство "Изток-Запад", в която излизат много добри фентъзи, хорър и sci-fi произведения - така те правят далеч по-шарен книжния свят у нас!
P.S. Корицата е по мотив на произведение от Йожен Дьолакроа, а в книгата са включени и няколко илюстрации на художника Фердинанд Рафен - лично аз не ги намерих за сполучливи.
January 20, 2014
Oh, I suppose that Quest of the Dawn Man by J.H. Rosny Aîné might be considered an E.R.B.-like adventure.
However, while the adventures in QotDM are more believable (basically, they are everyday Stone Age events) than a typical Burroughs yarn, they just don't seem as, well, adventuresome somehow.
However, while the adventures in QotDM are more believable (basically, they are everyday Stone Age events) than a typical Burroughs yarn, they just don't seem as, well, adventuresome somehow.
January 21, 2025
A sequel to "Quest for Fire," a film as well as a book.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews