Το τρυφερό μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε και άλλες τρεις ιστορίες δακρύων

by Θανάσης Τριαρίδης

Πρόκειται για τις νουβέλες "Το τρυφερό μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε", "Η παγωμένη καρδιά των ευτυχισμένων ανθρώπων", "Το χαραγμένο σιτάρι", "Η μουγγή καμπάνα" οι οποίες πρωτοκυκλοφόρησαν σε τέσσερα αυτόνομα βιβλία στα χρόνια 2002 - 2003 από τις εκδόσεις Πατάκη. Οι τρεις πρώτες από αυτές μεταφράστηκαν στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα ιταλικά. Από το 2005 τα πρωτότυπα κείμενα, καθώς και όλες οι μεταφράσεις τους, κυκλοφορούν (και θα εξακολουθήσουν να κυκλοφορούν) στο σύνολό τους στο Διαδίκτυο, ελεύθερες από κάθε "πνευματικό δικαίωμα".

Στην παρούσα έκδοση οι αφηγήσεις αυτές χαρακτηρίζονται από το συγγραφέα τους ιστορίες δακρύων.

376 pages, Paperback

First published January 1, 2010

About the author

Ο Θανάσης Τριαρίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ. Συνεκδότης του περιοδικού "Τα Ποταμόπλοια" (1990-1992) και σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού "Mauve" (2003 και εξής). Από το 2005 συντονίζει τη σειρά των "Αντιρρήσεων" στις εκδόσεις "τυπωθήτω". Στα χρόνια 1996-2001 υπήρξε ακτιβιστής του Δικτύου DROM για τα κοινωνικά δικαιώματα των Τσιγγάνων, ενώ από το 1996 συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία του Δικτύου Εθελοντών Δοτών Αιμοπεταλίων Θεσσαλονίκης. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε πολλές εφημερίδες, περιοδικά και δικτυακούς τόπους. Το καλοκαίρι του 2005 διέκοψε τη 18μηνη συνεργασία του με την εφημερίδα "Μακεδονία της Κυριακής" όταν η τελευταία αρνήθηκε να δημοσιεύσει το κείμενό του που αφορούσε την κομμένη μακεδονική γλώσσα και την αναγκαιότητα διδασκαλίας της στα σχολεία. Έχει εκδώσει 12 βιβλία με πρώτο από αυτά το μυθιστόρημα "Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα" (Πατάκης 2000). Το μυθιστόρημά του "Τα μελένια λεμόνια" πρωτοκυκλοφόρησε το 2005 στο Internet για ειδικούς λόγους (triaridis.gr/melenialemonia). Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την εικονοποιία της Αναγέννησης και με την ιστορία της τέχνης. Από το 2004 λειτουργεί η ιστοσελίδα του (triaridis.gr) όπου φιλοξενούνται το σύνολο των βιβλίων του και περισσότερα από 100 άρθρα και δοκίμια. Αφηγήματα και κείμενά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά.

Reviews

[surfmadpig · Rating 5 out of 5]

"...πως βάζοντας χορδές από ουρές γουρουνιών σε μια μυστική σχισμή του βράχου της Σαντορίνης και παίζοντάς τες έβγαλε από τον κρατήρα του ηφαιστείου χιλιάδες χιλιάδων μυθικές σαλαμάνδρες που αποφάσισαν να απαρνηθούν τη φωτιά για να πεθάνουν μέσα στην υπέροχη μουσική του".

Το βιβλίο αυτό έχει, μεταξύ άλλων: νυχτερίδες, παρανοϊκούς βασιλιάδες, προδοσίες, τρόπους για να πεθάνουν οι αθάνατοι, σπόρους σιταριού, μαγεία, κρεμάλες, μαχαίρια, περιπλανήσεις, σεξ με τράγους.

Κάτι είχε πάρει το αυτί μου πως ο Τριαρίδης είναι καλός αλλά τόσο καλός; δεν το περίμενα. Λοβ.

[Jorge Rizado · Rating 4 out of 5]

Τέσσερα μεσαιωνικά παραμύθια, σαν παραλλαγές μιας κοινής ιστορίας, ζωντανεύουν μέσα από την πανέμορφη αφήγηση του συγγραφέα. Με κεντρικούς άξονες τον θάνατο και τον έρωτα, ένα γαϊτανάκι αλλόκοτων χαρακτήρων θα ταξιδέψει κάθε φορά στα πέρατα της ανθρώπινης συνείδησης ως την λύτρωση, εκπληρώνοντας αρχαίες κατάρες και όρκους.
Οι δύο τελευταίες ιστορίες "Το χαραγμένο σιτάρι" και "Η μουγγή καμπάνα" αξίζουν σίγουρα 5 αστέρια!

[Karmologyclinic · Rating 3 out of 5]

"Το τρυφερό μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε", "Η παγωμένη καρδιά των ευτυχισμένων ανθρώπων", "Το χαραγμένο σιτάρι", "Η μουγγή καμπάνα"

Με μπέρδεψε αυτός ο κύριος. Οι δύο πρώτες ιστορίες (το τρυφερό μαχαίρι και η παγωμένη καρδιά) μου άρεσαν πολύ.
Το χαραγμένο σιτάρι λιγότερο.
Τη μουγγή καμπάνα τη μίσησα με πάθος. Αν δεν ήταν τόσο λίγες σελίδες απλά θα την είχα παρατήσει. Ήταν σα να είχε πάθει λογοτεχνικό λόξυγγα και να έβγαζε διαρκώς το ίδιο κουτί μέσα από το ίδιο κουτί μέσα από το ίδιο κουτί κοκ. Μπορεί να ήταν ο σκοπός του. Αλλά δεν μου άρεσε. Ισως ο λυρισμός να μην είναι στο στυλ μου.

Αν είχα διαβάσει τις δύο πρώτες ιστορίες μόνο, θα είχα βάλει 4 αστεράκια, οι άλλες δύο ομως κατεβάζουν το σκορ στα 3.

Αξίζει να τον προσπαθήσει κάποιος πάντως. Μπορεί να του ταιριάξει.

"Page : 34
Date : 05/23/2011
Highlight : Όσο για «τη σωστή κι οργανωμένη λειτουργία του κράτους» που γράφουν τα βιβλία της Ιστορίας, τούτη σήμαινε πως οι λίγοι πεταλώναν τις ψυχές των πολλών, έφτιαχναν κανόνες, μοίραζαν προκατασκευασμένο φόβο και εγκεκριμένα όνειρα, αγκύλωναν το νου, βάζαν χαλινάρια στη μνήμη, στήναν εγκώμια στη σκλαβιά και μνημεία στο ψέμα. Και οι πολλοί ζούσαν τα καθημερινά τους βάσανα και τις λιγοστές χαρές τους με τον τρόπο που όριζαν τ’ αφεντικά· με τα μάτια καρφωμένα στο χώμα, δίχως ούτε στιγμή να σηκώσουν κεφάλι."