Ένα εξαιρετικό θεατρικό έργο, κάτι εντελώς διαφορετικό. Η Σαλώμη φιλάει για πρώτη φορά το κεφάλι του Ιωάννη... Το διάβασα στο γαλλικό πρωτότυπο, ο Ουάιλντ το έγραψε στα γαλλικά πρώτα και έπειτα το μετέφρασε στα αγγλικά. Ακολουθεί ένα αγαπημένο μου κομμάτι όπου μιλάει η Σαλώμη, σε δική μου μετάφραση από το γαλλικό πρωτότυπο.
A! Δε μ' άφησες να σε φιλήσω, Ιωάννη! Ωραία λοιπόν! Θα σε φιλήσω τώρα. Θα δαγκώσω το στόμα σου όπως θα δάγκωνα ένα ώριμο φρούτο. Ναι, θα σε φιλήσω, Ιωάννη. Στο 'χα πει, έτσι δεν είναι; Θα σε φιλήσω τώρα κιόλας... Μα γιατί δεν με κοιτάς, Ιωάννη; Τα μάτια σου, που κάποτε ήταν τόσο φριχτά, βυθισμένα στην οργή και το μίσος, τώρα σφάλισαν. Γιατί είναι σφαλιστά; Άνοιξέ τα! Κούνησε τα βλέφαρά σου, Ιωάννη. Γιατί δεν με κοιτάς; Με φοβάσαι, Ιωάννη, για αυτό δε θες να με κοιτάξεις; Και η γλώσσα σου που ήταν ένα φίδι κόκκινο που έχυνε δηλητήριο, δεν σαλεύει πια, και δε λέει τίποτα πια, Ιωάννη, αυτή η κόκκινη οχιά που τόσο δηλητήριο έχυσε για μένα. Παράξενο δεν είναι; Πώς γίνεται να μη σαλεύει πια η κόκκινη οχιά;... Δεν με ήθελες, Ιωάννη. Με απέρριψες. Ξεστόμισες λόγια αισχρά. Μου φέρθηκες σαν να ήμουν πόρνη, γύναιο, εμένα, τη Σαλώμη, κόρη της Ηρωδιάδας, Πριγκίπισσα της Ιουδαίας!
Καλά λοιπόν, Ιωάννη, εγώ είμαι ακόμα ζωντανή, αλλά εσύ είσαι νεκρός και το κεφάλι σου είναι πλέον δικό μου. Μπορώ να το κάνω ό,τι θέλω. Μπορώ να το πετάξω στα σκυλιά ή στα όρνια. Ό,τι αφήσουν οι σκύλοι, θα το φάνε τα όρνια... Αχ! Ιωάννη, Ιωάννη, ήσουν ο μόνος άντρας που αγάπησα. Όλοι οι άλλοι με αηδιάζουν. Αλλά εσύ, εσύ ήσουν όμορφος. Το σώμα σου ήταν σαν φίλντισι πάνω στο ασήμι. Ήταν σαν κήπος γεμάτος ασημένια περιστέρια και κρίνα. Ήταν σαν πύργος από ασήμι με στολίδια τις φιλντισένιες του ασπίδες. Τίποτα στον κόσμο δεν ήταν τόσο λευκό όσο το κορμί σου. Τόσο μαύρο όσο τα μαλλιά σου. Σε ολόκληρο τον κόσμο δεν υπήρχε τίποτε τόσο κόκκινο όσο το στόμα σου. Η φωνή σου ήταν θυμιατό που ανέδιδε αρώματα παράξενα, και όποτε σ' έβλεπα άκουγα μια απόκοσμη μελωδία!
Αχ! Γιατί δε με κοίταξες Ιωάννη; Έκρυψες το πρόσωπο σου πίσω από τα χέρια και πίσω απ΄ τις βλασφήμιες σου. Κάλυψες τα μάτια σου με το πέπλο εκείνου που θέλει να αντικρύσει τον Θεό του. Ε λοιπόν, τον είδες τον Θεό σου, Ιωάννη, αλλά εμένα, εμένα... εμένα δε με είδες. Αν μ' έβλεπες θα με είχες αγαπήσει. Εγώ όμως σε είδα, Ιωάννη, και σ' αγάπησα. Ω! Πόσο πολύ σ΄ αγάπησα. Ακόμα σ' αγαπώ Ιωάννη. Μόνο εσένα αγαπώ... Διψώ για την ομορφιά σου. Θέλω να χορτάσω με το σώμα σου. Κι ούτε το κρασί, ούτε τα φρούτα μπορούν να με ικανοποιήσουν. Τι θα κάνω τώρα Ιωάννη; Τα ποτάμια και οι καταρράκτες δεν μπορούν να σβήσουν το πάθος μου. Ήμουν Πριγκίπισσα, με περιφρόνησες. Ήμουν άνθος παρθένο και εσύ με μίανες. Ήμουν αγνή, και εσύ έβαλες φωτιά στο αίμα μου. Αχ! Αχ! Γιατί δεν με κοίταξες Ιωάννη; Αν με κοιτούσες θα με είχες αγαπήσει. Είμαι σίγουρη πως θα με αγαπούσες, το μυστήριο της αγάπης είναι πιο σπουδαίο από το μυστήριο του θανάτου. Μόνο την αγάπη πρέπει να επιδιώκεις.