J.J. Voskuil > Quotes

“De gedachte dat ik hard moest zijn, maakte me alleen maar triest. Wat waren we tenslotte. Je mocht de hemel danken als je bescherming bij elkaar vond. (p. 126)”
― J.J. Voskuil, Binnen de huid

“De keuze van een vrouw is een kwestie van instinct. Ze is de grootste gemene deler, of het kleinste gemene veelvoud - ik zag zo gauw het verschil niet - van je eigen lafheid, moed, angst en daar kon je je verder bij neerleggen. In de dubbele betekenis van het woord. (p. 208)”
― J.J. Voskuil, Binnen de huid

“Ik begreep dat vriendschap een verfijnde vorm van vijandschap is. Je draait om elkaar heen tot je kunt toeslaan. Hoe beter je aan elkaar gewaagd bent, des te nauwkeuriger verzamel je je gegevens en met des te meer zorgvuldigheid kies je het ogenblik. (p. 71)”
― J.J. Voskuil, Binnen de huid

“Dat is eigenlijk het mooiste: de mensen kennen maar toch een vreemde blijven.”
― J.J. Voskuil, Meneer Beerta

“En nu ik die rol moet vervullen, besef ik voor het eerst pas goed hoe moeilijk zo’n man het heeft: iets te moeten zeggen over iets wat er nog niet is en waarvan je maar moet afwachten of het wat wordt. Eigenlijk zou je een bruidspaar pas moeten toespreken bij de begrafenis, als het allemaal achter de rug is en je kunt overzien wat het waard is geweest.”
― J.J. Voskuil, Vuile handen

“Wie praat, praat om bewonderd te worden, maar wie zwijgt heeft de macht. Niet alleen omdat je door te zwijgen kracht toont (het kan ook onmacht zijn), maar omdat de mensen die praten iemand nodig hebben die luistert. En omdat de meeste mensen praten, zullen ze niet de beste prater, maar juist de grootste zwijger macht willen geven. (p. 102)”
― J.J. Voskuil, De bodem van het bestaan: Dagboeken 1976-1980

“Gaandeweg raakte ze in haar humeur. Het afwisselende, her en der 'desolate' landschap, de verkoelende wind en de mensloosheid bevielen haar. Elke paar honderd meter trok ze haar groene jack uit of juist aan. 'Ik zweet nogal snel. Heb jij dat niet? Ik had mijn jas niet moeten meenemen.' Of: 'Toch wel goed dat ik mijn jas bij me heb.'
Als ze haar jack uitdeed, nam ik het van haar over. Ik hing het aan een draagband van mijn rugtasje.
'Geef mijn jas maar,' zei ze. 'Met deze wind moet ik uitkijken.”
― J.J. Voskuil, Ik ben ik niet

“Enige tijd geleden ben ik begonnen met het overtikken van mijn oude dagboeken. Ze zijn haast niet te lezen, zo gênant zijn ze, vooral door de egocentriciteit, het zelfbeklag, de beperktheid. Maar als ik ze overtik, raak ik opnieuw met ze vertrouwd. Ik herken mezelf. Ik ben niet veranderd, hoogstens wat handiger geworden in het verbergen, maar ook daarvoor zal ik me straks weer generen. Dat is rustgevend en het maakt bescheiden. Het zal ermee eindigen dat ik alles zonder wroeging kan vernietigen en rustig de laatste adem uit kan blazen. (p. 715)”
― J.J. Voskuil, Bevrijding: Dagboeken 1981-1987