Alex Boogers > Quotes

“Het is niet het kwaad dat je moet vrezen, maar de onverschilligheid die het toestaat dat het kwaad plaatsvindt, de mens die er niets om geeft en de andere kant opkijkt, de slappeling die geen verantwoordelijkheid neemt en doet alsof zijn neus bloedt.”
― Alex Boogers, Alle dingen zijn schitterend

“Niet was echt. Dat wervelde regelmatig in mijn hoofd. Ik zag een wereld gevuld met illusies waarin mensen zichzelf en anderen voor de gek hielden en waarin iedereen dat wel van elkaar wist, maar deed alsof dat niet zo was, om vervolgens nog meer illusies te scheppen.”
― Alex Boogers, Alle dingen zijn schitterend

“Een meesterwerk is geen etiket dat vanuit de commercie wordt opgeplakt, maar dat door strenge lezers wordt gevoeld, omdat elke bevochten centimeter op weg naar het einde een pad is waar de lezer op getrokken wordt, omdat hij voelt dat hij niet anders kan, omdat hij weet dat hij geen keus meer had zodra hij het boek opensloeg, zoals de schrijver geen keus meer had toen hij aan het werk begon. Het zijn die twee handen die ineen grijpen, die van de lezer en de schrijver. Niemand anders zit daartussen, niemand anders zal het daadwerkelijk begrijpen, totdat het boek wordt opengeslagen en gelezen.”
― Alex Boogers, De lezer is niet dood

“Gabriel wilde een lange tijd helemaal niets. 'Je hoeft in het leven geen ambitie te hebben. Je moet juist proberen om zo weinig mogelijk uit te voeren. Het leven dringt zich elke dag aan je op, en daar moet je mee zien om te gaan. Dat alleen is al werk genoeg.'
Nu zat hij alweer tien jaar op de taxi. 'Letterlijk op straat beland,' zei hij. Zijn gouden hoektand viel me ineens op. Het was de eerste keer sinds ik in de taxi zat dat hij lachte.
'Ik heb veel van die zogenaamd succesvolle mensen in mijn taxi gehad. Ze zijn allemaal angstig en onzeker. Ze grijpen alles vast en zijn bang iets te verliezen. Ze blijven maar zeggen dat ze gelukkig zijn. "Goed zo, meneer," zeg ik. "Goed voor u." Ik kan me de hel niet voorstellen waarin ze leven. De taxi is mijn venster. Ik zie het leven van gelukkige mensen en ik rij er in hoge snelheid aan voorbij. En als ik ze oppik en ze doen hun verhaal, dan weet ik weer waarom ik blij ben als ze uitstappen.”
― Alex Boogers, Wanneer de mieren schreeuwen

“Ik had de vader van Frans weleens zo aan tafel zien zitten bidden, vermoeid maar met een vanzelfsprekende vertrouwdheid, alsof hij wist dat God op hem zat te wachten.”
― Alex Boogers, Alleen met de goden

“Ik mis niet meteen haar aanwezigheid, maar ik voel de pijn van haar absolute afwezigheid.”
― Alex Boogers, Alleen met de goden

“Ik moest niets leren. Niets weten. Niets kennen. Wat in die oude Bijbel geschreven stond was zo gek nog niet. Kennis verblindt. Het verrijkt niet. Het verstrooit. Ik had geen antwoorden.”
― Alex Boogers, Alle dingen zijn schitterend

“Symposium over schizofrenie: 'When one person in a room is a crowd'.”
― Alex Boogers, Alle dingen zijn schitterend

“Wie het werk maakt zonder dat hij weet of er een publiek is, wordt door het verhaal voortgejaagd. Zulke waanzin is noodzakelijk. Wie het werk maakt zonder dat hij rekening houdt met zijn publiek is onbevreesd. Hij komt zichzelf tegen en durft zichzelf te vloeren, omdat hij weet dat hij ook weer opstaat. Wie het werk maakt voor de massa is van nature angstig. Een producent van content.
De massa is niet één lezer. De massa bestaat uit honderdduizend lezers. De massa is een hersenloos beest dat reageert op prikkels. De schrijver die solliciteert naar het baantje van dompteur en de aandacht van het beest weet vast te houden, voelt zich een heerser, maar vergeet dat hij er samen mee in een kooi zit.”
― Alex Boogers, De lezer is niet dood

“Je hoeft niet steeds te zeggen dat je van je kind houdt. Als je kind tien is, dan weet ze dat. Je hoeft het niet meer uit te spreken. Niet meer zo vaak, in elk geval.
Ze weet het.”
― Alex Boogers, Alle dingen zijn schitterend

“Ze zijn niet bezig met zichzelf. Daar gaat het nu juist om: ze zijn nooit bezig met zichzelf. Ze doen er helemaal niet toe en willen alleen de monsters voeden waardoor de achterna worden gezeten. Ze voelen dingen die ik nooit zal zien, en ze proberen ze te beschrijven, en als ze dat echt willen doen, dan moeten ze de teugels loslaten en met de armen wijd het licht omarmen. Het maakt niet uit waar ze belanden, wie ze onderweg verliezen en hoe verlaten en onbegaanbaar die weg is. Ze voelen zich nooit eenzaam, want ze zijn alleen met de goden, door wie ze hun hele leven werden geplaagd en getreiterd met al die schimmen, beelden, woorden en ideeën, maar nu durven ze zich er eindelijk aan over te geven, en doen ze het, zonder spijt of angst.”
― Alex Boogers, Alleen met de goden