حاج محمداسماعیل دولابی > Quotes

“به اندازۀ کفایت از خدا چیز بخواهید. رزق دست خداست، کم و زیادش می کند. گاهی با یک ساعت کار، رزق یک سال را می دهد. این جور نیست که هرکس کم برود کم به او بدهد و هرکس زیاد برود زیاد بدهد. عمده روحیۀ شماست که به قدر احتیاج بروید، نه برای جمع کردن مال که عبد دنیا بشوید. امیدوارم خداوند در دلِ کار به شما یاد بدهد.”
― حاج محمداسماعیل دولابی

“حضرت سلمان را دیدی چقدر باادب نزد پیغمبر خدا و ائمه می‌نشست و آن‌جور علم را اخذ کرد. نه مسأله پرسید و نه این طرف و آن طرف دوید. مؤمنین را سرافراز کرد. کم حدیث پرسیده، ولی روغن کلمات و جوهر کلام را می‌کشید. «سلمان منّا اهل البیت»؛ از ما شد، از بس مؤدب نشست و همه را اخذ کرد. خدا روزی کند! یک شاگرد سر پایین می‌اندازد و همه را درمی‌آورد. محبت لازم است... تسلیم که شد، علم را اخذ کرد؛ تسلیم استاد، خدا، قرآن.
/ طوبای محبت، جلد اول، صفحات 29 و 30”
― حاج محمداسماعیل دولابی

“راه خدا دوگونه است؛ یکی این‌که «کما تَدینُ تُدان»، یعنی هر کاری را آدم چشم‌بسته انجام داد، خدا با او می‌کند. این خیلی لطیف و خوب است. خدا روزی کند که آدم همین کار را بکند. عفو کن تا عفوت کنند، عطا کن تا عطایت کنند، زیر دست ضعیف را بگیر، تا زیر دستت را بگیرند. بشر این کار را کم کرده است. عفو و غفران و صدق کجاست؟ کسی که این کار را انجام دهد، هنر دارد.

خداوند با لطافت فرموده است: حالا که این کار را نکردید، هر کاری من با شما کردم، شما هم بکنید. این را انشالله انجام دهید. یعنی وقتی شما را بخشیدم، شما هم ببخشید. وقتی به تو دادم، تو هم بده. این کار آسان‌تر است. یعنی «کما تُدان تَدین» . همان‌طور که خداوند به تو حیات و عزت داده است و در راه خدا احساس عزت می‌کنی، همان‌طور به زیردستت بکن. به تو محبت عطا کردم، شما هم به زیردستت محبت کن. این دو نان را به تو می‌دهم، به شرط این که یکی را ببخشی. این از اخبار و روایت هم استفاده می‌شود و وجدان خودمان هم آن را تصدیق می‌کند.

طوبای محبت، جلد اول، صفحۀ 28 و 29”
― حاج محمداسماعیل دولابی