Alexander Solzjenitsyn > Quotes

“Wij zijn er immers aan gewend geraakt onder moed alleen militaire moed te verstaan (alla, eventueel nog die van ruimtevaarders), de moed die met ordetekens rammelt. We zijn een andere vorm van moed vergeten: de burgerlijke; en dié! dié! dié! heeft onze maatschappij alleen maar nodig! die komt alleen maar niet voor bij ons...”
― Solzjenitsyn, Alexander

“De trotskisten en de communisten beschouwden elk hùn richting als zuiverder en hoger dan de overige en verachtten, ja, haatten zelfs de socialisten (en elkaar) die in hetzelfde gebouw achter de tralies zaten, op dezelfde binnenplaats in de gevangenis werden gelucht.”
― Solzjenitsyn, Alexander

“In hun persoonlijke leven waren zij bijzonder hulpeloos: ze wisten van geen buigen, veinzen of compromissen sluiten, elk woord van hen was een mening, een opwelling, een protest. Dat zijn juist de bloemen waardoor de zeis zo lekker zoeft. Dat zijn juist degenen die de strosnijder zo makkelijk fijnhakt.”
― Solzjenitsyn, Alexander

“Ondermijning en verzwakking' van het gezag was elke gedachte die niet strookte met, of in felle gloed niet opsteeg tot de ideeën van de krant van vandaag. Immers al wat niet versterkt, verzwakt! Immers al wat niet volledig ermee strookt, ondermijnt het! "En zíj die nu níét met de onze zingen, zijn tegen ons!" (Majakovski).”
― Solzjenitsyn, Alexander

“En vooral: hoe zijn die booswichten [uit de wereldliteratuur] niet uitgetekend? Hun booswichten beseffen uitstekend dat zij booswichten zijn en dat hun ziel zwart is. En zo redeneren zij ook: ik kan niet leven als ik geen kwaad bedrijf.[...] Nee, zo gaat het niet in werkelijkheid! Om kwaad te kunnen bedrijven moet een men er eerst van doordrongen zijn dat het het goede is of dat het om een zinnige rechtmatige handeling gaat. De natuur van de mens is gelukkig van dien aard, dat hij voor zijn handelingen een rechtvaardiging nodig heeft. [...] Met een tiental lijken stokten de fantasie en de geestkracht van Shakespeares booswichten al. Het ontbrak hun namelijk aan een ideologie.”
― Solzjenitsyn, Alexander

“Maar intussen is het een hongersnood geweest die de mensen tot kannibalisme heeft gebracht, ouders ertoe heeft gebracht hun eigen kinderen op te eten: zó'n hongersnood.”
― Solzjenitsyn, Alexander

“Officieel gold het dat zij [gelovigen] niet om het geloof zèlf werden gearesteerd en berecht, maar omdat zij met luidere stemme voor hun overtuiging waren uitgekomen en de kinderen in die geest opvoedden. Of zoals Tanja Chdkjewietsj dat schreef:'Je kunt gerust in vrijheid bidden, maar...zó, dat enkel God alleen het hoort.' (Voor die dichtregels heeft zij tien jaar gekregen.) Iemand die geloofde dat hij de geestelijke waarheid had gevonden, moest die verzwijgen voor... zijn eigen kinderen!! Godsdienstige opvoeding van de kinderen begon met in de jaren twintig te classificeren als 58-10, dat wil zeggen, als contrarevolutionaire agitatie!”
― Solzjenitsyn, Alexander