Manuel Scorza > Quotes

“En todos los tiempos el rostro del Poder fue visible. ¿Qué son la arquitectura, la pintura, la música de esas edades, sino monumentos, alabanzas creadas en honor de los rostros del Poder: monarcas, príncipes, reinas palpables? El Poder siempre tuvo una cara a la que era posible amar u odia, alabar o insultar, suplicar o guillotinar. Con la locura del capitalismo nació la sociedad sin rostro. Para Lenin, la última etapa del capitalismo es el imperialismo, pero no, la última etapa del capitalismo es la esquizofrenia, la separación de la realidad. Hacia finales del siglo XIX-pensé- ocurrió un hecho sin precedentes: el rostro del capitalismo desapareció enmascarado detrás de las sociedades anónimas. La perversidad de nuestro tiempo fue la aparición de las sociedades anónimas. Gracias a las tinieblas de las sociedades anónimas por primera vez en la historia los hombres ejercen impunemente el Poder. Los Presidentes de las Repúbilcas no son sino fantoches, antifaces: detrás de ellos está el rostro sin rostro de las transnacionales. Hoy el Poder lo ejercen hombres cuyos rostros no conoceremos jamás: los invisibles propietarios, los misteriosos hombres sin cara de las multinacionales.

- Págs. 162-163 de "La danza inmóvil" de Manuel Scorza. 1983”
― Manuel Scorza, La danza immobile

“L'unica terra gratis che hanno i poveri è quella delle unghie.”
― Manuel Scorza, Storia di Garabombo l'invisibile

“Nel mondo ha sempre regnato un ordine: sopra quelli che devono stare sopra e sotto quelli che devono stare sotto.”
― Manuel Scorza, The Ballad of Agapito Robles

“Buradan sonra, anlatılanlar birbirini tutmaz. Kimileri, görüşmenin saatler değil, günler sürdüğünü ve yetkililerin çiftliğin sınırlarına kadar bir yolculuk yaptıklarını söylerler. Yetkililerin, neşe içinde, kol kola çıktıklarını gördüklerine yemin edenleri yalanlamak için, tarihçiler ortaya inkar edilmez bir delil koyarlar: O gece - o gece mi, yoksa o gün mü? - yetkililer Espiritu Felix ve on dört arkadaşının "toplu enfarktüs"den öldüklerini resmen doğrulamışlardır. Derin bir araştırma yapılmadan mesele böyle bir sonuca bağlanabilir miydi? Ama bu akıl almaz bir şey, der aynı tarihçiler ve yetkililerin zorlu bir yolculuktan sonra çiftliğin başı dumanlı sınırlarına ulaştıklarını söylerler. Her ne olursa olsun, Doktor Montenegro, bu ahır çocuklarının yüreklerinin, güçlülüğün doruklarına dayanamadığını açıkladı; beş bin metre yükseklikte dolaşmaya alışmış bu yürekler, kendilerini birden malikanenin salonundaki koltuklarda bulunca, duruvermiştiler. Taşranın zaferiydi bu. Hekimlik açısından akıllara durgunluk verecek bir yenilik , kocaman başkentlere değil de, Peru'nun kendi halindeki bir taşrasına nasip olmuştu. Büyük dehaların yalnız büyük uluslardan çıkmadığı sözü ne kadar doğruydu!”
― Manuel Scorza

“Bunu 1900'de kimse aklının köşesinden geçiremezdi. İki metelik yevmiye ödeyen Şirket sevinçle karşılandı. Bir sürü dilenci, kaçak ırgat, aylak, hırsız Cerro de Pasco’ya doluştu. Dökümhanenin dumanının kuşları öldürdüğünü aylar sonra fark ettiler. Bir gün de insanların renk değiştirdiğini anladılar: madenciler renk değiştiriyorlardı. Dumanın zengin çeşitleri vardı: kırmızı kafalar, yeşil kafalar, sarı kafalar. Dahası bir mavi kafa bir sarı kafayla evlenirse çocukları yeşil kafa olarak doğuyordu. Avrupa’nın henüz empresyonizmin büyüsünü tanımadığı bir çağda sürekli bir karnaval hayatı yaşanıyordu. Söylemeye gerek bile yok, çoğu korkarak köylerine döndüler. Ortalıkta söylentiler dolaşmaya başladı ama Cerro de Pasco şirketi bütün köşe başlarına afişler yapıştırarak dumanın sağlığa zararlı olmadığını açıkladı. Renk değişikliklerine gelince, turistik açıdan şehre dünyada eşi benzeri olmayan bir çekicilik kazandırıyordu. Huanuco piskoposu da verdiği bir vaazda rengin zinaya karşı gerçek bir ağubozan olduğunu belirtti. Turuncu kafayla kırmızı kafanın birleşmesinden bir yeşil kafanın doğması kesinlikle imkansızdı: bir güvenceydi bu. Neyse şehir yatıştı. Bir 28 Temmuz, ulusal bayram günü, vali yaptığı konuşmanın bir yerinde Kızılderililerin bu koşullarda kısa zamanda sarışın olacaklarını söyledi. Bir gün beyaz olmak umudu bütün kuşkuları kovdu. Bununla birlikte köylüler yakınmaya devam ediyorlardı: ister mavi olsun, ister sarı topraklarda tohum yetişmiyordu. Birkaç ay sonra - 1904’te oluyor bunlar - Şirket dumanın toprakları zehirlediği yolundaki söylentilerin asılsız olmasına rağmen, bu toprakları seve seve satın alabileceğini açıkladı. Ve, gerçekten, Nasıralılar Manastırı’nın 16.000 hektarlık çiftliğini satın aldı. Cerro de Pasco Şirketinin “hayvancılık kesimi” böyle doğdu. Ama Nasıralıları çeviren dikenli tel yerinde durmadı; Payhacayu çiftliğini, sonra Cochas çiftliğini, arkasından Punacochos çiftliğini, onun arkasından Consac çiftliğini, onun da arkasından Jatunhuasi çiftliğini ve Paria çiftliğini ve Atocsaico çiftliğini ve Punabamba çiftliğini ve Casaracra çiftliğini ve hatta Quilla çiftliğini de çevirdi. “Hayvancılık Kesimi” büyüyor, büyüyordu.

1960’da Cerro de Pasco şirketinin elinde beş yüz bin hektar vardı; bu, eyalet topraklarının yarısına eşitti. Aynı yılın ağustos ayında, belki yarım yüzyıl süren bir koşu sonunda çıldırdığından, belki de soroche yüzünden dikenli tel duramadı. Cinnet getirerek bütün yeryüzünü yutmak istedi. Ve ilerlemeye, ilerlemeye koyuldu.

Böylece günün birinde yolunu şaşırmış bir tren Rancas istasyonunda durdu. (110-111)”
― Manuel Scorza, Redoble por Rancas

“Quando un rivoluzionario non è un poeta finisce per essere un dittatore o un burocrate, un traditore dei propri sogni...”
― Manuel Scorza, La danza immobile