Marja Pruis > Quotes

“Het kan aan mijn beperkte actieradius liggen, maar opeens lijken alle mannen er hetzelfde uit te zien. Ik moet iets specifieker zijn. Alle mannen van pak 'm beet... nu blijven mijn vingers al te lang boven het toetsenbord twijfelen. Leeftijd: rond de dertig denk ik, veertig zou ook kunnen. Jonge mannen zeg maar. Die gewoon nog rechtop lopen, met een zekere trots, flair. Zonder buik, recht van lijf en leden.
Kenmerkend voor hun look is vooral hun haardracht: het is opgeschoren, het heeft een lok of een kuif, en er is een hoop baardgroei, snoraanzet vaak. Het ziet er mannelijk en homoseksueel tegelijkertijd uit. Dat homoseksuele vooral omdat het zo ontzettend verzorgd is. Het ziet eruit als een look die zorgvuldig en met veel gedoe voor de spiegel bijgehouden moet worden. En het wonder is: iedereen knapt ervan op. Nog nooit zoveel goed uitziende mannen op straat gezien.”
― Marja Pruis, Genoeg nu over mij

“Een probleem bij vertellen wat er is gebeurd, is dat het vertellen na de gebeurtenissen komt. Ik probeer dat samen te laten vallen, maar de angel is eruit. Het ene opschrijven, betekent het andere niet opschrijven. In werkelijkheid gebeurt alles tegelijkertijd, en dat maakt het zacht, vaag en draaglijk. Wat ik op het ene moment ervaar als een inzicht, vind ik de volgende dag een holle frase.

Leven doe je in het donker, las ik bij de apodicticus des vaderlands. Hou toch op, denk ik nu. Dat is te makkelijk. Leven doe je in het licht.”
― Marja Pruis, Huiswerk

“Misschien is het idee dat er een tijd bestaat waarin je zou kunnen samenvallen met jezelf, een tijd waarin je je thuis voelt, een illusie. Per definitie onmogelijk, omdat de definitie van leven veranderlijkheid is. Het is denk ik niet dat ik terugverlang naar vroeger. Ik wil niet achteruit - maar vooruit is ook weer zoiets. Het is het splijtende gevoel dat zich achter me een zwart-witfilm ontrolt, zonder geluid - het enige geluid dat je hoort is het geratel van een amechtige projector - terwijl vóór me een bonte kermis gaande is waarop het verplicht is een 3D-bril op te zetten. Het geluid staat te hard, de gezichten komen te dichtbij. Een polonaise waarbij je moet inhaken op straffe van onzichtbaarheid. Het heeft te maken met dat iedereen een vertegenwoordiger van zichzelf lijkt te zijn geworden, iedereen moet zich laten zien, en wat iedereen laat zien, moet dan weer het beste zijn dat hij of zij mogelijkerwijs kan laten zien. En dat is, ben ik bang, weer terug te voeren op het grote wereldwijde web waarop de mensheid sinds enige decennia is aangesloten en waarvan we waarschijnlijk nooit meer losgekoppeld raken.
De druk om constant bereikbaar te zijn, jezelf in heel je glorie te openbaren, je kunsten en goede daden op eigen houtje te etaleren... Ik weet dat de sociale media ook zegenrijk effect sorteren - Revolutie! Solidariteit! Flashmobs! Spontane dansfestijnen! - maar zijn ze niet ook de gesel van deze tijd? Is de menselijke natuur opgewassen tegen de mogelijkheden die de techniek heeft geschapen? Is de mens zichzelf niet groter gaan wanen dan hij is, met alle gevolgen van dien, op individueel niveau en op het toneel van de wereldpolitiek?”
― Marja Pruis, Omdat je het waard bent

“De pen zou gracieus de beweging van de gedachten moeten volgen. In werkelijkheid is alles door wol bedekt, er zit een laagje om de dingen, iets zachts, wat verdwijnt zo gauw je schrijft.”
― Marja Pruis, Huiswerk

“Dat alles gewoon leeft, dat is nog het meest angstaanjagende.”
― Marja Pruis, Genoeg nu over mij