Esther Gerritsen > Quotes

“Hij is mooi he?' Ze stond nu naast hem aan de andere zijde.
'Ja, hij is heel mooi.' Ze glimlachte naar me terwijl ze over zijn haar streek. Ik glimlachte terug.
'Mijn jongen', zei ze en ze bleef over zijn haar strijken.
Ik wist net als zij dat ze bij leven al jaren niet meer over zijn haar had mogen strijken en ik dacht dat het vreselijk moest zijn om een moeder te zijn.”
― Esther Gerritsen

“De geest kon zo mooi vergeten, dat maakte het leven draaglijk. Zodra je foto's van je eigen verleden zag, werd je toch geconfronteerd met een veel te helder, een te scherpe herinnering.”
― Esther Gerritsen, Gebied 19

“Nee,' zei Parker, 'dat doen we niet meer, overal iets achter zoeken, waarheid is niet vinden, je bent te laat met nadenken, dat deden ze vroeger.”
― Esther Gerritsen, Gebied 19

“Dan ziet Coco haar moeder. Ze loopt aan de overkant van de straat met een klein plastic tasje naar de papiercontainer. Coco ziet nu hoe mager ze is. Uit het tasje komt een kleine stapel papier, die ze in de container gooit. Daarna vouwt ze het plastic tasje op. De precisie en de ernst van de handelingen doen Coco pijn. Dit zijn nu de belangrijkste handelingen in het leven van haar moeder. Dit is niets iets wat tussendoor gebeurde, dit telde.”
― Esther Gerritsen, Dorst

“Er is mijn wantrouwen, mijn weerzin, mijn jaloezie. Gevoelens die de mensen bij me oproepen. Ik week die sentimenten van hen los. Dan is het alleen nog míjn jaloezie, míjn weerzin, míjn wantrouwen. Ik ben een vuile kamer vol smerige gevoelens. Met liefde ruim ik die kamer op. Dat gaat lastiger als de mensen er in de weg lopen.”
― Esther Gerritsen, De trooster