Teodor Parnicki > Quotes

“Żeby ... winę zmazać, trzeba ją pierwej na siebie wziąć”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“są [Polacy] katolikami połowicznie tylko, gdyż do granicy tylko tej, jaka od polonizmu, czyli ich religii drugiej (jakkolwiek nie [zdają] sobie sprawy, że wyznawcami dwóch religii są) oddziela katolicyzm.”
― Teodor Parnicki, Ostatnia powieść

“Czy można śnić pisząc - lub raczej pisać śniąc? Można. Trzeba. Kto pisze nie śniąc, daremnie się trudzi: nikt go więcej niż raz nie przeczyta. I słusznie. Bo i po cóż się czyta? Oto, by zbawienie osiągnąć przez pismo, znaleźć drogę ku oświeceniu. Któż jednak kiedykolwiek znalazł zbawienie lub oświecenie poza snem?”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Skał kochać się nie musi, im wystarcza, iż właśnie podziwiane są. Tym nawet spośród nich, czyja skalistość najjednoznaczniej jest tylko owocem ... WISHFUL THINKING.”
― Teodor Parnicki, Ostatnia powieść

“... ten, dla kogo mowa uczuć jest równie niedostępna, jak mowa obcojęzyczna, musi sam być pozbawiony - w stopniu większym lub mniejszym - zdolności odczuwania, czyli mieć w miejscu serca głaz lub raczej bryłę lodu, choćby i zdawało się, że szerokie to serce ...”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Ktoś kiedyś napisał, że trudny byłby świat bez bogów; mnie zaś wydaje się niekiedy - jakże często - że z bogami jest trudniejszy, szczególnie z takimi, którzy zdają się - w wymiarach nadludzkich, rzecz jasna - umysły mieć raczej mieszańców, co do żadnej naprawdę nie przynależą społeczności - aniżeli obywateli, dla których salus rei publicae suprema lex jest.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Żyć to pojęcie raczej jednak niejednoznaczne, wbrew pozorom.”
― Teodor Parnicki, Ostatnia powieść

“...wzloty wspaniałe umysłu ..., jak też tego umysłu odwaga, z jaka zstępuje w głębie najbardziej przepaściste - wiele dać mogą i pożytku i nawet rozkoszy innym wybranym - jak jego własny - umysłom, choćby i mniejszym ...”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“... dyskretny niesmak, przemieszany z godnym mędrca współczuciem dla głupoty ludzkiej w ogóle, o więc i dla tej jej odmiany, która drogę do ucieczki od nędzy istnienia upatruje w wyzbytym wszelkiego umiaru nawoływaniu zwierząt dwunogich, by przez trud skupionej myśli dotrzeć starały się do radosnego olśnienia, jakie by im ujawniło całą złudność wszystkiego, co na nędzę się składa ...”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Tego, że potrzebuje [reedukacji], jest świadom w pewnym momencie swego życia każdy przynajmniej jako tako inteligentny człowiek.”
― Teodor Parnicki

“wydaje się wręcz świętokradztwem frywolne zacieranie granic między sprawami wiary a polityką”
― Teodor Parnicki, Ostatnia powieść

“[...] do jednego tylko człowieka raz żywiona miłość nigdy nie wygasa całkowicie - do tego lub do tej, kogo się miłowało, a miłując pragnęło, nie nazbyt jeszcze jasno zdając sobie sprawę z tego, czego się właściwie pragnie, lub przynajmniej nie mając za sobą doświadczeń, co by pozwoliły z góry wiedzieć, czym spełnienie się tego pragnienia nieuchronnie być musi.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Po cóż przerażać ciemnych odsłanianiem prawdy, co nie przynosi radości?”
― Teodor Parnicki, Srebrne orły

“Wniknięcie w istotę czegoś strasznego wcale nie czyni tego czegoś mniej strasznym tylko dlatego, że się je rozumie.”
― Teodor Parnicki, Srebrne orły

“Lubiłem ongiś zagłębiać się w dzieje wieków minionych - tak długo, dopóki zdawało mi się tylko, że się w przeszłości zagłębiam, a naprawdę było to ślizganie się po samej powierzchni wiedzy o przeszłości [...]. Gdy zaś naprawdę w toń wiedzy o czasach minionych zanurzyłem się - zacząłem jej nienawidzić, bo niczym z atomów Demokryta, utkana jest z samych "dlaczego", na każde z których jedyną uczciwą odpowiedzią jest tysiąc innych "dlaczego".”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Bo objaw to właśnie dziczenia - zatracanie powolne a nieuchronne wrażliwości na odcieni ważność, potem na samo istnienie ich - w mowie ojczystej.”
― Teodor Parnicki, Twarz Księżyca: (Opowieść bizantyńska z roku 450). Część druga

“Wykuć nie z żelaza, ale z myśli naszych skuteczną broń także i na dzień dzisiejszy, jakże inny od wczorajszego!”
― Teodor Parnicki, Twarz Księżyca: (Opowieść bizantyńska z roku 450). Część druga

“Srebro przeciw temu się obraca, kto nim walczy.”
― Teodor Parnicki, Srebrne orły

“Na każdy początek jest swój właściwy czas.”
― Teodor Parnicki, Koniec "Zgody Narodów": Powieść z roku 179 przed narodzeniem Chrystusa

“Nie liczy się wcale to, co większość myśli, a tym mniej jeszcze to, że czuje, iż tak właśnie myśleć powinna, skoro mniejszość, naprawdę myśleć prawidłowo zdolna, myśli inaczej.”
― Teodor Parnicki, Twarz Księżyca: (Opowieść bizantyńska z roku 450). Część druga

“Gdy się ma lat szesnaście, bóstwem, którego najżarliwiej się czci, któremu najbardziej ślepo się ufa, jest własne wyobrażenie o sobie. O sobie takim, jakim chciałoby się być, nie jakim się jest naprawdę, bo też tego drugiego, prawdziwego, nawet się nie odgaduje, nie przeczuwa.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Żadna z czynności kapłańskich nie wymaga tyle, co spowiedź, mocy z mądrości płynącej.”
― Teodor Parnicki, Srebrne orły

“Baśnie starodawne bogatsze są we wzory postępowania niż kodeksy.”
― Teodor Parnicki, Twarz Księżyca: (Opowieść bizantyńska z roku 450). Część druga

“Zdziwienie - jakże często - jest tylko dzieckiem zapomnienia!”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Nie można być przez okamgnienie choćby czymś, na co się nie ma w sobie odrobiny materiału.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Nikt bowiem tak zachłannie nie pragnie mocy panowania, jak ci, których, tam gdzie rozkoszy wypatrywali, wyszydzenie spotkało.”
― Teodor Parnicki, Koniec "Zgody Narodów": Powieść z roku 179 przed narodzeniem Chrystusa

“Żaden mrok bowiem takich nie kryje tajemnic, co mrok duszy ludzkiej.”
― Teodor Parnicki, Srebrne orły

“Najważniejsze jest to, co nie dookoła nas, lecz w nas.”
― Teodor Parnicki, Srebrne orły

“Czyś widział kiedykolwiek człowieka, co by pluł w wodę, w której widzi swe oblicze, najpiękniej, najwspanialej, najpochlebniej odbite?”
― Teodor Parnicki, Srebrne orły

“Za nierozsądnych zwierzchników jakże często odpowiedzialność ponoszą roztropni podwładni!”
― Teodor Parnicki, Twarz Księżyca: (Opowieść bizantyńska z roku 450). Część druga