Toon Hermans > Quotes

“De bomen komen uit de grond
en uit hun stam de twijgen.
En iedereen vindt het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen.
We zien ze vallen naar de grond
en dan opnieuw weer groeien.
Zo heeft de aarde ons geleerd
dat al wat sterft zal bloeien.”
― Toon Hermans

“Niets is zo bijzonder als het gewone.”
― Toon Hermans

“Sterven doe je niet ineens, maar af en toe een beetje,
en alle beetjes die je stierf, 't is vreemd, maar die vergeet je.
Het is je dikwijls zelfs ontgaan.
Je zegt: ik ben wat moe, maar op een keer dan ben je
aan je laatste beetje toe.”
― Toon Hermans

“Liefhebben heeft alles te maken met lief en niks met hebben.”
― Toon Hermans

“Het mooiste dat het leven biedt
zijn af en toe de dromen,
dat alles nog beginnen moet
en het beste nog moet komen”
― Toon Hermans

“Ik heb genoeg lentes overgeslagen. 't Moet uit zijn. Vaak is het me niet eens opgevallen dat het lente werd. Het deed me niks. Nogal wiedes als je er geen acht op slaat, doet niets je iets. Ik merkte de bloesem evenmin op als de sneeuw. Ik hing maar zo'n beetje tussen hemel en aarde. En alles ging snel. Je had geen tijd om stil te staan, of je durfde het niet misschien, omdat je bang was dat je werd ingehaald.
Maar nu sta ik stil bij de lente in mijn tuin en ik weet zeker dat het niet het stilstaan is van een ouder wordende man. Wat jammer dat we zo niet kunnen zijn, denk ik, zo opgetogen als deze bloei; zo eerlijk als het gras; zo mild als de voorjaarsregen. En in dit decor van liefde en zachtmoedigheid wil ik alleen maar lieve mensen tegenkomen. O, u mag me rustig beschuldigen van sentimentaliteit, maar wat de aarde op dit moment oproept in mijn hart, laat ik niet zomaar kapotmaken door de wrevel en de onvrede van mensen; door wat ze zeggen in kranten, roepen door de radio, laten zien op de buis. Bij deze bloei in dit licht heb ik geen zin in discussies en vergaderingen en teksten; in beloften of voorspellingen; of in mensen die elkaar pijn willen doen, kwetsen en kwellen, die elkaar voorbij willen streven. Voor mij hoeft het nou es even niet, de succesvolle goalgetters.
Daar sta je dan tussen het geweld van dit groene leven, jij met je hinderlijke verstand, midden in het ongeremde dat maar raak leeft zonder enige reserve. Het vlamt op uit de aarde zonder terughoudendheid. Dat doet maar. Het staat op uit de dood. Breekt opnieuw uit de knop. Bloeit als een gek en valt neer zonder droefheid, zonder tranen.
Daar sta je dan met je armbandhorloge.”
― Toon Hermans, Fluiten naar de overkant

“ze heet gewoon Marie
ze draagt d'r haar gewoon
en steeds als ik haar zie
denk ik wat zijt gij schoon
ze draagt gewoon een blouse
een doodgewone tas
ze zingt en praat en lacht gewoon
ze doet gewoon de was
ze heeft gewoon een huis
of eigenlijk meer een flat
d'r staan gewoon wat bloemen
en er staat gewoon een bed
ze heeft gewoon twee kinderen
gewoon een hond die blaft
ze heeft gewoon een man
die liefheeft, eet drinkt en maft
hij doet geen wondere
zij evenmin
en daar zit nou net
het bijzondere in”
― Toon Hermans

“je kunt je de vreugde van het ' zingen' niet voorstellen
als je zelf nooit zingt
zo kun je ook de weldaad van 'geloven' niet aanvoelen
als je zelf niet geloofd”
― Toon Hermans, Alles is heimwee