Witold Szabłowski > Quotes

“Niedźwiedziom bardzo trudno nauczyć się życia, w którym muszą się troszczyć same o siebie. Czasem jest to niewykonalne. I dowiedziałem się, że każdy emerytowany tańczący niedźwiedź ma taki moment, kiedy wolność zaczyna go boleć. Co wtedy robi? Staje na tylnych łapach i zaczyna... tańczyć. Odtwarza to, czego pracownicy parku za wszelką ceną chcą go oduczyć. Odtwarza zachowania niewolnika. Woła tresera, żeby wrócił i znów wziął odpowiedzialność za jego życie. „Niech bije, niech źle traktuje, ale niech zabierze tę cholerną konieczność radzenia sobie z własnym życiem” – zdają się mówić niedźwiedzie. I znów pomyślałem, że to niby opowieść o niedźwiedziach. Ale też o nas.”
― Witold Szabłowski, Dancing Bears: True Stories of People Nostalgic for Life Under Tyranny

“Przyprawy dla dania to jak makijaż dla kobiety. Potrafią wydobyć smaki, których istnienia byś nawet nie podejrzewał.”
― Witold Szabłowski, Jak nakarmić dyktatora

“The guy with the wacky hair and the crazed look in his eyes did not appear out of nowhere. He was already known to them. Sometimes he said how great they were, and told them to go back to their roots; if need be, he threw in some highly unlikely but madly alluring conspiracy theory. Just to get them to listen. And to give them a fright. Because he'd noticed that if he scared them, they paid him more attention.

They'd gotten used to him being there, and to the fact that now and then, with a totally straight face, he said something unintentionally hilarious. Sometimes he hovered on the fringes of political life, sometimes closer to the mainstream, but he was generally regarded as a mild eccentric.

Until one fine day they rubbed their eyes in amazement. Because the guy with the wacky hair had entered the race for one of the highest offices in the land. And just as before, here he was, trying to scare them again - with talk of refugees, war, and unprecedent disaster. With anything at all. He was also trying to pump up the national ego. In the process - in the eyes of the so-called elite - he was making a bit of a fool of himself. But he was also making big promises. Above all, he promised to turn back time, and make things the way they used to be. In other words, better.

And he won.

You know where this happened? Yes, you're right. In our part of the world. In post-communist Central and Eastern Europe. In Regime-Change Land.

"And he won."
"....In post-communist Central and Eastern Europe. In Regime-Change Land.”
― Witold Szabłowski, Dancing Bears: True Stories of People Nostalgic for Life Under Tyranny

“Na przystanku stoi grupa kobiet ubrana, jak często tu bywa, w długie czarne albo szare spódnice i płaszcze, a część z nich przystępuje z nogi na nogę, bo marszrutka do Łucka spóźnia się już minut dwadzieścia.
Przystanek oblepiony jest obietnicami lepszego życia: angielski w dwa miesiące metodą SITA (w Łucku), studia wyższe w dziedzinie public relations lub administracji (w Równem), dyskoteka (w najbliższą sobotę w Kiwercach). Ale zaparkowane przed jedyną w wiosce restaurację, serwującą czebureki i pielmeni, furmanki, ich okutani w kufajki woźnice i przypięte do nich wyleniałe chabety; ale kałuża na pół ulicy, w której brodzi, rozcapierzając skrzydła, stado wron; ale rozpadający się warzywniak, w którym rozpadająca się babcia sprzedaje rozpadające się jabłka i cebule, mówią jasno, że żadnego lepszego życia nie ma i nie będzie.
Jest za to wojna. Tym razem w Donbasie.”
― Witold Szabłowski, Sprawiedliwi zdrajcy. Sąsiedzi z Wołynia

“The guy with the wacky hair and the crazed look in his eyes did not appear out of nowhere. He was already known to them. Sometimes he said how great they were, and told them to go back to their roots; if need be, he threw in some highly unlikely but madly alluring conspiracy theory. Just to get them to listen. And to give them a fright. Because he'd noticed that if he scared them, they paid him more attention.

They'd gotten used to him being there, and to the fact that now and then, with a totally straight face, he said something unintentionally hilarious. Sometimes he hovered on the fringes of political life, sometimes closer to the mainstream, but he was generally regarded as a mild eccentric.

Until one fine day they rubbed their eyes in amazement. Because the guy with the wacky hair had entered the race for one of the highest offices in the land. And just as before, here he was, trying to scare them again - with talk of refugees, war, and unprecedent disaster. With anything at all. He was also trying to pump up the national ego. In the process - in the eyes of the so-called elite - he was making a bit of a fool of himself. But he was also making big promises. Above all, he promised to turn back time, and make things the way they used to be. In other words, better.

And he won.

You know where this happened? Yes, you're right. In our part of the world. In post-communist Central and Eastern Europe. In Regime-Change Land.”
― Witold Szabłowski, Dancing Bears: True Stories of People Nostalgic for Life Under Tyranny

“Oleksandra Musijewna Olchowicz mówi, że przebrażacy spalili Trościaniec.
Natomiast Henryk Cybulski pisze, że po lipcowym rozbiciu garnizonu UPA zebrał starszych ukraińskich gospodarzy i powiedział im, że nikomu z głowy włos nie spadnie. że Polacy z Trościańca walczą nei z Ukraińcami, ale z nacjonalizmem, który zasiał niezgodę między niedawnymi sąsiadami.
Robert Niedźwiedzki w swoim opracowaniu o Trościańcu pisze jednak, że rzeczywiście spalono w trakcie tego ataku kilka chałup - "celem pozbawienia kwater UPA". I że dwa miesiące później, we wrześniu, Niemcy, być może pod wpływem donosu Polaków z Przebraża, spalili dużą część wsi.
Ukraińscy istorycy zarzucają polskiej samoobronie teroryzowanie sąsiednich wsi. Podobnie mówi 95-letni Musij Paszczuk, niewysoki, pomarszczony jak rodzynek mieszkaniec wsi Horajmówka, niedaleko Maniewicz, który w sierpniu 1943 brał udział w ataku na Przebrarze.”
― Witold Szabłowski, Zabójca z miasta moreli. Reportaże z Turcji

“V ľudoch sa hromadí hnev na Západ, na Ameriku, na Úniu, na Vás. Vediem centrum drogovo závislých. Už roky navštevujem konferencie v celej Európe. Vždy opakujem, my žijeme ináč, ale problémy sú tie isté: ako dať deťom lepšiu buducnosť, starcom dôstojnu smrť, svetu mier. Ale pre vás život v mieri znamená život podľa vašich pravidiel. Hovoríte, že islam je spiatočnícky, že naša demokracia je slabá a tradície sú hlúpe. Nanucujete nám zmeny lebo vy najlepšie viete, ako sa má žiť v 21. storočí. Ak sa pokušame zmenit, veď od cias Ataturka nič ine nerobíme, smejete sa na nám.”
― Witold Szabłowski