Johan Harstad > Quotes

“The person you love is 72.8% water, and it hasn't rained for weeks.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“God isn't here. God doesn't even know about this place”
― Johan Harstad, 172 Hours on the Moon

“In space, no one can hear you scream.”
― Johan Harstad, 172 Hours on the Moon

“It takes vast willpower, luck, and skill to be the first. But it takes a gigantic heart to be number two.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“Wie weet heb ik de blunder begaan me tot een oersaaie figuur te ontwikkelen, in haar ogen dan. Ter verdediging kan ik het volgende aanvoeren: de meeste mensen zijn oersaai als je ze maar de tijd geeft om dat te bewijzen.”
― Johan Harstad, Max, Mischa & Tetoffensiven

“Jeg tenkte på ting jeg hadde lest. At den som skal dø, mister sansene i minuttene før. En etter en. Først smakssansen, senere evnen til å lukte. Så forsvinner synet. Berøringssansen. Hørselen. Opplevelsen av smerte. Som å slukke lysene og gå fra kontoret for dagen, låse etter seg og miste nøklene på vegen hjem.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“Wanneer alle spelers na de gedane arbeid op de parkeerplaats voor de school in de steeds warmer wordende avondlucht bijeenkwamen om de ervaringen van die dag uit te wisselen, begreep ik dat iedereen geraakt werd door het stuk waarmee hij bezig was en we voelden dat het over de dood ging en ik geloof dat we beseften (al weten de goden dat we er niet bewust aan dachten) dat dit Wohlmans manier was om ons te vertellen dat ons, zodra we klaar waren met deze school, niet de toekomst wachtte met al zijn openbaringen, kansen en al die andere zaken die we ons hadden voorgesteld - een zee van mogelijkheden en ervaringen - maar juist het begin van iets anders, iets zonder de exploderende kleurenpracht die we elkaar hadden voorgeschilderd, hier zetten we de eerste onmogelijke stappen op weg naar het werkende leven, naar de routine, de eindeloze herhaling, de systematiek en het leven van alledag waar iedereen die vóór ons volwassen geworden was al lang deel van uitmaakte, ochtenden, werkdagen en bezoekjes aan de supermarkt en de rijen voor de kassa en de uren voor de tv of de uren met de was of koken en kinderen die je op sommige dagen liever niet gehad had en de grenzeloze irritatie over de naïeve jeugd die het had over Kerouac, de planning van de volgende ochtend, dit alles ad nauseam herhaald, slechts onderbroken door korte dagen die zich ontvouwden en dan weer verschrompelden, 's zomers of met Kerst, dagen die alleen nog extra benadrukten dat niemand ons kwam verlossen en dat we alleen maar konden hopen dat we in elk geval een beetje konden dansen op het ritme van onze inmiddels o zo voorspelbare levens, dat dat juist onze redding zou blijken zodat we niet langer zouden vechten tegen de monotonie maar die juist zouden accepteren, dat we het triviale zouden omarmen, zoals Wohlman ongetwijfeld gedaan had, tot we op een dag wakker werden en beseften dat de maat waarop we dag in dag uit bewogen, wankel en allesbehalve gracieus, uiteindelijk onze eigen hartslag was, naar, bij gebrek aan een beter woord, hartenlust kloppend van opluchting omdat we nu eindelijk in de geweldige maalstroom waren beland van identieke, voorspelbare dagen.”
― Johan Harstad, Max, Mischa & Tetoffensiven

“Als kind stelde ik me altijd voor dat de dag handmatig op gang gebracht moest worden gebracht en dat het eeuwig nacht zou blijven als niemand die verantwoordelijkheid op zich nam.”
― Johan Harstad, Max, Mischa & Tetoffensiven

“Ze zou twee weken wegblijven. Ik miste haar. Ze was er nog.”
― Johan Harstad, Max, Mischa & Tetoffensiven

“Magnificent, magnificent desolation.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“En in de lente van 1979 besloot ik in al die drukte in de wereld te verdwijnen, nummer twee te worden, iemand die nuttig wilde zijn in plaats van op te vallen, die deed wat hem gevraagd werd. Maar dat is uiteraard een gedachte achteraf, dat het toen begon, een poging het beginpunt van een leven vast te pinnen. Alleen in de fictie, in films en romans kun je het exacte tijdstip van een verandering vaststellen. In de werkelijkheid komt de keuze geleidelijk, de gedachte ontwikkelt zich stukje bij beetje en misschien was het pas ergens in de brugklas dat ik actief besloot om onzichtbaar te zijn.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“How desperate is it possible to be
That's something that's never been researched.
There are no statistics.
There are no graphs to compare oneself with.
No diagrams with uplifting figures.
I could still change my mind.
Go back to bed.
It'll sort itself out all this I thought.
No it won't I thought. It really won't.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“Shit happens. And then you move on.”
― Johan Harstad, 172 Hours on the Moon

“Wieder hob sie den Blick und richtete die Lampe auf ihr Gesicht. Sie schaute zum Fenster hinüber. Ihre Züge waren jetzt fast noch deutlicher. Sie konnte die Details um ihre Nase studieren, den Mund. Die Haare. Sie sah nicht gut aus. Resigniert schaltete sie die Lampe aus und ließ sie sinken.

Und da sah sie es.

Ihr Spiegelbild verschwand nicht.

Es blieb im Fenster hängen, noch deutlicher als zuvor.

Eine Sekunge lang ließ sie sich davon einfach faszinieren.

Sie schnitt eine Grimasse.

Aber das Spiegelbild veränderte sich nicht.”
― Johan Harstad, 172 Hours on the Moon

“La persona che ami è fatta per il 72,8% d'acqua e non piove da settimane.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“ты что, пытаешься найти самого себя? Но вдруг тот, кого ты найдёшь, тебе не понравится, а придётся прожить с ним всю жизнь?”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“Maar als je achterom kijkt terwijl je voouit wilt, dan struikel je.”
― Johan Harstad, Max, Mischa & Tetoffensiven

“Ik wist niets te zeggen, de zinnen stapelden zich op achter mijn tanden en ik kraamde alleen maar onzin uit. Of ik zweeg, zweeg in alle talen en luisterde of ik in de stilte aan haar kant geluiden of stemmen op de achtergrond kon opvangen die konden verklaren waarom ze ineens zo kort aangebonden was.”
― Johan Harstad, Max, Mischa & Tetoffensiven

“Мы с Йорном много говорили о прошлом. Он сказал, что любить кого-то — это все равно что плыть в одной большой лодке, и если один разлюбил, то надо подождать, пока лодка пристанет к берегу, чтобы другой мог добраться до суши.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“But I promise you, you guys can do it. In four days you'll be the happiest person Earth has ever seen. You'll stand by the ocean and feel the salty sea spray tingling in your nose. You'll be with people you know and love, and you'all appreciate how beautiful everything is. You'll see cars behind you in your rear view mirror, and maybe you'll laugh at the driver's faces. Because they'll look annoyed, bored, angry. And you'll realize what they're missing. You'll live a long and happy life, Mia. Because when you get home, you'll realize that anything is possible. You mustn't ever forget that.”
― Johan Harstad, 172 Hours on the Moon

“Om man hadde lagt alle ensomme mennesker etter hverandre, ville de ha rukket flere runder rundt jorden. Men vi går ikke ut. Vi møtes ikke, vi legger oss ikke ned sammen. Vi er inne bak vinduene.”
― Johan Harstad, Ambulanse

“Er zullen altijd mensen zijn die een mening hebben die zo min mogelijk moeite kost, zodat ze energie overhouden om het van de daken te schreeuwen.”
― Johan Harstad, Max, Mischa & Tetoffensiven

“(...) omdat er een dag komt, veel eerder dan je voor mogelijk houdt, dat zielsverwant een woord is dat je uit aardigheid tegen elkaar zegt en niet noodzakelijkerwijs omdat het waar is, dat er een tijd komt dat je of niemand meer hebt om naartoe te fietsen of dat je niet meer genoeg tijd hebt omdat te doen. Een dag waarop niemand meer thuis is.”
― Johan Harstad, Max, Mischa & Tetoffensiven

“Любимый твой на 72,8 % состоит из воды, а дождя вот уже как несколько недель не было.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“Vader leek wanhopig.
'Maar, Mattias , je weet dat het onmogelijk is geen sporen na te laten. Er is altijd iemand die je ziet. Altijd iemand die zich je herinnert. Altijd iemand die van je houdt. Bijna altijd. Dat is gewoon zo.'
'Dat is het niet. Het is niet zo dat ik geen sporen wil achterlaten, ze hoeven alleen niet zo zichtbaar te zijn. Ik hoef geen handafdruk in cement. Ik hoef niet geïnterviewd te worden om wat ik doe. Is dat zo erg? Dat je geen behoefte hebt om gezien te worden? Niet iedereen wil vooraan staan. Er zijn ook mensen nodig die nummer twee willen zijn.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“Вот так мы и сидели по вечерам в комнате Эннен. Я и человек, которого ты всегда мечтал повстречать. И человек этот до одури слушает «Кардиганс». А я думаю о том, что именно тебя мне нужно было встретить много лет назад и обнять.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“Mens zijn is een fulltime baan, max”
― Johan Harstad

“En hij gaf me met zijn nieuwe, afgetakelde verschijning een laatste les mee, een les waar ik hem om haatte; helden bestaan niet; je heb alleen mensen die ploeteren, mensen die zo goed mogelijk hun best doen.”
― Johan Harstad, Max, Mischa & Tetoffensiven

“Maar je ziet het als je oefent. Je contouren die dunner worden, je silhouet dat vervaagt. Je bent nog niet helemaal verdwenen. Dat duurt een hele poos. Jaren. Maar je verdwijnt. Je verdwijnt voor jezelf, wordt een ander, elke dag. Je bent niet wie je ooit was. De microscopisch kleine cellen die je gezicht vormen op de foto die je ouders in de kamer hebben hangen, zijn weg, vervangen door nieuwe. Je bent niet meer wie je was. Maar ik ben er nog wel, de atomen wisselen van plek. Zo is het ook met de mensen van wie je houdt. Met bijna stilstaande snelheid verkruimelen ze in je armen en je zou willen dat je je aan iets bestendigs in hen kon vastklampen, hun skelet, hun tanden kon vastpakken, de hersencellen, maar dat kun je niet, want bijna alles is water en het heeft geen zin dat vast te houden. Alle sporen verdwijnen, stukje bij beetje. En later verdwijnen de sporen die ze hebben achtergelaten, het huis waarin ze woonden, de tekeningen die ze voor je maakten, de woorden die ze op briefjes schreven. De herinneringen waarmee je achterblijft zullen uiteindelijk ook loslaten, als oud behang, en mettertijd zal het niet meer mogelijk zijn om antwoord te geven op de vraag of er op deze planeet aan de rand van dit perifere zonnestelsel ooit leven is geweest.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

“Если кто-то умирает на Фарерах, не нужно дополнительно отпрашиваться с работы.
Люди приходят на похороны, потому что с каждым умершим численность населения уменьшается. Теперь одного из них ты уже точно не встретишь по дороге домой. Не стало человека, который говорил на одном с тобой языке.”
― Johan Harstad, Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?