Oktay Akbal > Quotes

“Sadece kendini düşünmek gereğini duyuyordu. İnsan, mutluluğu ancak kendi eliyle yakalardı. Ya sen, ya başkası! İkisi birden olmazdı. Biri ezilir, öteki ezerdi. Biri sevinir, öteki ağlardı. Biri kaybeder, öteki kazanırdı. Bu, böyleydi. Böyle olması tabiatın işiydi. Kimsenin suçu yoktu. Olsa olsa belki insan olmaktaydı suç. Suç, insan olmakta.”
― Oktay Akbal, Suçumuz İnsan Olmak

“İnsanoğlu kendisi için neler yapmazdı. Neleri yok etmezdi. Bunun iyilikle, kötülükle ilgisi yoktu. Sadece insanoğlu olmak yeterdi. Sevim de kendisi de akıp giden gündelik hayatın dışına çıkmak, onu aşmak istemişlerdi. Şu veya bu yoldan. Suç buydu işte. Alışılmış düzenin ötesine geçmek istemekti.”
― Oktay Akbal, Suçumuz İnsan Olmak

“Hayat zorla ona kendine uygun bir biçim verecekti, kendine yakıştıracaktı. O da girecekti bu biçime. İnsandı sonunda. Suçu varsa buydu. Bu kadarcık bir şeydi. Hayatın üzerinde fazla düşünmeye gelmezdi. Hele büyütmeye hiç...”
― Oktay Akbal

“Nuri köşedeki sergiden bir akşam gazetesi aldı. Bir göz attı, cebine soktu. Niye almıştı şu kara boyalı kağıt parçasını? Hep aynı eski yalanlar, düzensizlikler, boş sözler, yapma kelimeler. Öldürmeler, facialar, kazalar. Sanki bu gazeteler, insanlar birbirini öldürsün, arabalar birbirine çarpsın diye dört gözle beklerlerdi! Niye hep üzücü , kötü haberler ilk sayfayı kaplardı? İnsanlığa güzel şeyler sunmak isteyen kimselerin adı bile geçmezdi!”
― Oktay Akbal, Suçumuz İnsan Olmak

“Hayatın hep güzel yönleri kalmalıydı kişinin belleğinde . Çirkinlikler, acılar, bayağılıklar atılıp unutulmalı. Yaşanmamış gibi olmalıydı! Ama unutulması gereken şeyler o kadar çoktu ki!”
― Oktay Akbal, Suçumuz İnsan Olmak

“Hiç konuşmayın, dedi. Bırakın adınızı bile bilmeyeyim. Yüzünüzü bile hatırlamayacağım; ama siz bende her zaman yaşayacaksınız. Kim olduğunuzu bilmek istemem. Onu siz gittikten sonra düşünür, bulmaya çalışırım. Ardından sizin için hayal kurar, sizin hesabınıza birçok şey düşünür, evde şu anda sizi bekleyenler kadar ben de üzülürüm. Bana bu yeter.”
― Oktay Akbal, Önce Ekmekler Bozuldu

“Uzaktaydı. Kişiliğinden bir parça ayrılmıştı, uzaklaşıyordu. Bu onun asi, duygulu, hayalci yönüydü. Kendi içindeki öteki benliğiydi. Onu çok uzaklara gönderdi. Hayatın, bu gündelik hayatın insanı olan parçası kaldı. Hayatı olduğu gibi kabul etmeliydi. Bu, bir düş değildi. Bu, bir düş olmayan hayatı, yaşamayı sevmesi gerekliydi. Sevecekti. Benimseyecekti. Bu aşksız dünyaya alışacaktı. Hayat zorla ona kendine uygun bir biçim verecekti, kendine yakıştıracaktı. O da girecekti bu biçime. İnsandı sonunda. Suçu varsa buydu. Bu kadarcık bir şeydi. Hayatın üzerinde fazla düşünmeye gelmezdi. Hele büyütmeye hiç...”
― Oktay Akbal, Suçumuz İnsan Olmak