Saskia de Coster > Quotes

“Ik mis jou niet. Ik mis het leven, ik mis alles wat ik nooit heb gezien en nooit heb gegeven.”
― Saskia De Coster

“Liefde onder één dak veroordeelt zelfstandige mensen tot een huishouden, een gezinspolis, tuinslangen en vergelijkingen van bagagerekken voor wagens.”
― Saskia De Coster, Wij en ik

“De vissen komen ademhalen om elkaar onder water verhalen te kunnen influisteren.”
― Saskia De Coster, Jeuk

“Jade had ergens gelezen dat Japanners uitblonken in zelfmoord. We kunnen dat daar ook eens proberen, zei ze.”
― Saskia De Coster, Dit is van mij

“Wanneer ze urenlang met gesloten ogen op haar bed ligt, denkt ze aan de letters die door haar lichaam razen. Ze voelt dat haar tranen verloren lopen in haar lichaam. Ze voelt kogelronde bloeddruppels die in de kamers van haar hart hun plaats zoeken. Babs is de stille getuite van wat er binnen in haar gebeurt. De maag galmt naar de mond dat er dringend voedsel moet komen. Het hart klopt woedend en treurig aan bij de ribben om steun maar vindt geen gehoor. Babs wil wegkruipen in dat lichaam, afdalen als in een diep water, om helemaal los van tijd en ruimte in zichzelf te zitten ademen.”
― Saskia de Coster

“De oude hond Prins lag vanmorgen dood in zijn mand. Een zorg minder voor Katrien, of een verdrietje meer.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Zij was nog bekender om de diepvriestemperatuur in haar hart.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Mensen zijn bijzonder grappige wezens, honden en metaforen als Eveline kunnen ook erg grappig zijn, maar mensen zijn de enigen die door te lachen mensen aan het lachen kunnen brengen, schrijft Babs nog maar een diepzinnige gedachte op. Door te lachen wordt je in toenemende mate een mens.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Jij hebt lef. Ik ben mijn eigen vrouw.

En op dat moment viel Michaels stoere muzikantenhart helemaal in katzwijm voor zoveel lef. Deze vrouw had niemand nodig. Hij moest haar hebben.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“De mens is het enige wezen dat kan praten. Hoe minder je praat, hoe minder mens je wordt.
Niet willen praten is te kennen geven dat je de taal van de dieren wil spreken, de taal van de vuist.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Negen maanden tevredenheid.
Het kindje was nog niets en kon nog alles worden.
Het kindje was nog niet niets en zou duizenden kansen krijgen, dacht Katrien.
en wij zien het kindje.

Negen maanden als een geestesverruimende toestand die zo gelukzalig was dat zowel moeder als kind bijna de bevalling uit het oog verloor. Door de natuur aangemoedigd kwam het er dan toch van: het lichaam van de moeder trok samen en eiste dat het kind naar buiten ging.”
― Saskia De Coster

“Terugblikken, zegt de man, dat is een fout in de logica van het heelal. De beste momenten duren hooguit één seconde, en dat herhaal je wel een miljoen keer in je kop, al dat gezeik tussendoor duurt jaaaaaaaaaaren. En dan nog eens gaan terugblikken ook zeker, de tijd nog eens nutteloos gaan verdubbelen en verlengen? Nee. Feestelijk bedankt.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Het is laat, het is vroeg. Het is tijd om te gaan slapen, zegt Julie. Of tijd om op te staan, zegt Babs en ze staat op.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Ik ben begonnen met mezelf gevoelloos te maken voor pijn. Als jongen verbood ik mezelf te krabben aan een muggenbeet. 'Jeuk,' zei ik. Ik bleef het woord herhalen, 'jeuk jeuk jeuk jeuk jeuk jeuk jeuk'. Jeuk die door mijn lichaam bleef kruipen tot het een heerlijke gloed werd. Tot de muggen op zoek gingen naar een beter, dankbaarder slachtoffer.”
― Saskia De Coster, Jeuk

“Ontdoe je van wie je neerhaalt.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Dit was een moment dat letterlijk naar haar boek vol Wijsheid gekopieerd moest worden. Babs begreep het hele universum met een helder inzicht. Ze herkende alles.
De stenen in het zand waren eeuwenoude dieren die nu rustten. Onder het wateroppervlak doolden kinderen die op een dag gaan zwemmen waren zonder terug te keren en nu verder zwemmen op de rug van hun lievelingsvis. Er waren op de zeebodem matrozen die verder het dek schrobden van gezonken vrachtschepen. Er waren vlaktes van plankton, van eenzaamheid en stilte.
Maar je kon er niets van zien, er was enkel grijs water.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Sommige leerlingen zijn niet zo sterk in knip-en-plakvakken maar zijn geboren schrijvers, andere zijn te wispelturig om met de schaar een parcours van stippellijnen te volgen maar blinken uit in atletiek, weer andere spreken in sommen en formules maar spellen verkeerd. Nog andere munten uit in de kunst van de totale onkunde.
Babs viel uit de toon.
Babs blonk in alles uit.
Babs leerde niets.
Babs had al van bij haar geboorte alle wijsheid van de wereld in pacht.
Wij zagen Babs van hier uit de toon vallen.
Babs had
Geen speelgoed met kogels,
Geen stiefzussen, geen vader met een stamcafé,
Geen werkloze oom die een hele dag op het dorpsplein zat en met de duiven sprak,
Geen bodywarmer, geen kermisvriendjes,
Geen dagelijkse portie friet, geen pitbull Bob, geen slecht rapport.
Geen voornemens voor missiewerk.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Ik kijk naar je, denkt Babs,
je loopt door de massa,
ik houd je in de gaten, ongemerkt.
Ik heb je al gezien lang voor je mij ziet.
Het is een eenvoudig weten: bij jou hoor ik, ik zal van jou zijn, jij hoort hier nu te zijn, bij mij. Ik zal je weten te vinden.
Ik volg je
nu
Je draait het blad om

Ik wil alles zien wat je doet, hoe je uit bed rolt, hoe je je mond opent naar de waterstraal van de douche, hoe je je rug onzorgvuldig afdroogt, hoe je niet genoeg slaapt, hoe je veel weet en veel niet weet, hoe je lacht naar de bolle ogen van de baby die je hypnotiseert vanuit zijn kinderwagen, hoe je geen krant koopt, hoe je je plots afvraagt waarom hoefijzers gelukt brengen, hoe je rondloopt tot op het moment dat ik je tegenkom. Ik zoek het eerste woord dat jij uitspreken zal. Nu zit jij nog verscholen als een egel tussen de bladeren, maar er is geen ontkomen aan; de adem hangt al klaar in een wolk boven onze hoofden, de woorden houden zich schrap om opgebruikt te worden. Onze eerste herinnering is al in de maak. Ik zal je vinden.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Alleen als je het grote systeem niet doorziet, is het toeval bereid een handje te helpen. Daar geloven wij beiden rotsvast in. De mensen die hun winstkansen uitrekenen voor ze aan de lotto meedoen, zullen nooit winnen. Dat is de ijzeren wet van het toeval.”
― Saskia De Coster, Dit is van mij

“Terwijl de opgedirkte dames en de generaal thee dronken en spelkaarten verdeelden en praatten in zijn salon, terwijl een gezette vrouw kraanvogels vouwde om de onsterfelijkheid te bereiken, terwijl de mannen lazen of met versteende blik bij een schaakbord zaten en af en toe opstonden om hun sigarettenkoker uit te kloppen en naar de wenende herfstregen te luisteren, terwijl de windhond van de generaal tussen de zetels en de gasten slalomde, terwijl de tijd zich met veel moeite voortduwde, sloeg Carl grote mappen open die in sterke lederen kaften tegen de muren leunden en diepte er stadsplannen uit op en bekraste papier en vergat zijn pen in de inktpot te dopen en betrapte zichzelf erop dat zijn gedachten net zo leeg waren als de lucht.”
― Saskia De Coster, Jeuk

“Krijg de klote! Iemand die er zin in heeft kan je niet verkrachten!”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Sammy, die tot de laatste wil blijven, staat ijverig te dansen. De muziek doet er niet toe, hij hoort de muziek niet eens. Dansen, dat moet gebeuren en iemand moet het doen, zatte sukkels eerst. Leven, denkt Alex, en ervan houden om wat het is, en dan het begraven. Maar het is niet erg, denkt hij, dit moment gaat voorbij, vergeet het, stop het weg in de onderste lade, huil maar niet.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“De zee was kapot, de zee wilde weg, de zee miste iets maar wist het zelf nog niet.”
― Saskia de Coster, Eeuwige roem

“Tussen ijsschotsen op de vijver dreef een enkele zwaan, arm in arm met haar spiegelbeeld.”
― Saskia De Coster, Jeuk

“De krenten uit iemands neus halen mag gerust streng beboet worden.”
― Saskia de Coster, Wij en ik