Marli Huijer

“De paradox van ritme is dat het in de herhaling zowel stabiliteit, ordening en 'eeuwig evenwicht' brengt, als teloorgang. In de herhaling, die orde in het bestaan aanbrengt, blijven dingen aanwezig én ze verdwijnen, ze blijven hetzelfde én ze veranderen.
Die paradox doet ritme verschillen van een monotone dreun waarbij de ene slag zozeer op de andere lijkt dat we geen verschil horen. We raken verveeld of geërgerd wanneer een apparaat ons dwingt steeds dezelfde handelingen uit te voeren of als uit de walkman van een medepassagier voortdurend dezelfde beat tot ons doordringt. Maar zodra we zelf de koptelefoon opzetten en we de variatie in de herhaling opmerken, zakken de verveling en ergernis weg.
Waarom reageren we zo op ritmes? Waarom vinden we ritme, waarin herhaling samengaat met variatie en ordening, prettiger dan bij een herhaling waarin geen variatie zit? Waarom voelen we ons bij het ene ritme beter dan bij het andere? Waarom geeft ritme het leven kleur, schittering en betekenis?”
― Marli Huijer, Ritme: op zoek naar een terugkerende tijd