Wilferd Madelung

“در طی راه [بازگشت از صفین] شکاف عمیق میان سپاهیان علی کاملن آشکار شد. به طوری که طرفداران و مخالفان حکمیت به یکدیگر ناسزا گفتند و با تازیانه به یکدیگر کوفتند. آمده است که علی چون از هم پاشیدگی مردانش را مشاهده کرد با سرودن شعری به لغزش خود اعتراف کرد و گفت نیازی نیست از آن پوزش بخواهد. بل که از این پس هشیار خواهد شد و پیش خواهد رفت تا این شقاق را جبران کند”
― Wilferd Madelung, The Succession to Muhammad: A Study of the Early Caliphate

“علی زیاد بن نضر را به اردوگاه مارقین فرستاد تا ببیند کدام یک از رهبرانشان نزد آنان محبوبیت بیشتری دارد. زیاد خبر داد که اکثر آنان گرد یزید بن قیس جمع آمده اند. علی در این هنگام به خیمه ی یزید بن قیس رفت و در آنجا وضو گرفت و دو رکعت نماز به جای آورد. وی ظاهرن در گرفتن بیعت دوباره از یزید با مشکل مواجه نشد و او را به ولایت اصفهان و ری منصوب داشت. آن گاه به جایی رفت که ابن عباس در آن مشغول مجادله با مارقین بود و سخن او را قطع کرد. علی آنان را مورد خطاب قرار داد و گفت به یاد آورید روزی را که شامیان به قرآن توسل جستند و از شما خواستند به آنان پاسخ مثبت دهید و شما را از این کار بازداشتم. وقتی بر این نظر خویش پای فشردند، شرط کردم که حکمان حکم قرآن را نیک رعایت کنند، در غیر این صورت حکم آنها واجب نمی شود. وقتی مارقین از او پرسیدند که آیا حکمیت مردان را به هنگام خونریزی مشروع می داند یا نه، پاسخ داد که او با حکمیت مردان موافق نیست، بل که حکمیت قرآن را می پذیرد. با این همه قرآن در قالب کتابت است و سخن نمی گوید. پس مردان باید آن را به زبان آورند”
― Wilferd Madelung