Tarık Dursun K.

“İşte anasının gözü Aramis, işte şeytana bile pabucunu ters giydiren Aramis; işte, resmini her gün gazetelerde boy boy gördüğünüz (bir gün, bakarsınız politikacıdır o, bir gün, bakarsınız cinayet işlemiş, mahpuslara düşmüştür, bir gün kalpazan olmuştur, bir gün devrimcidir, bir gün Nobel'e adaydır, günün konusudur; bir gün bakarsınız particidir, boyunu bosunu uzatıp, sesini inceltir; düşmanlarına kan kusturur, partiyi böler, içeride türlü türlü ikilikler yaratır). İşte Aramis; elinde bir karanfil, denizler aşırı bir ülkeye giden mektubun üzerinde puldur; bir kitap kapağıdır; bir resimli romandır; uçak olur, yedi iklim dört bucağı dolaşır; dağlar, tepeler, ırmaklar, sonu gelmez ekili tarlalar; buğday tarlaları, pirinç tarlaları, arpa tarlaları, haşhaş tarlaları, kendir tohumu ekili tarlalar, pamuk tarlaları, burçak tarlaları üzerinden aşar; çatana olur, derelerin çayların beslediği büyük nehirlerde gezer, günaşırı kıyı iskelelerine uğrar. İşte Aramis, çalışkan elleriyle Zonguldak'taki Uzun Mehmet ocağından kömür kazıyor; işte Bursa'da gök yeşili dut ağaçlarının en körpe yapraklarını ipekböcekleri için devşiriyor. Bir gösteri yürüyüşü mü var? İşte Aramis en önde, işte Aramis kürsüde, işte konuşuyor, bağırıyor, cam sürahiden bardağa su doldurup içiyor. Beyoğlu'nda bir randevuevi mi basıldı; işte Aramis, yoksul, satılık kızların birinci sayfalarda resimleri daha iyi çıksın diye zorla yüzlerini gazete fotoğrafçılarına çevirtiyor. İşte Aramis; polistir, işte Kanlı Pazar'ın baş oyuncusu, işte grevler kırıcısı, işte CIA ajanı, işte Elfetih komandosu, işte Aramisler Aramis'i!”
― Tarık Dursun K., Hikayeler