มาตา ทิวาโญ’s
Comments
(group member since Jul 30, 2015)
มาตา ทิวาโญ’s
comments
from the มดมุ่ยจ่อย นักอ่านสุดวิเศษ group.
Showing 1-20 of 43
รอฟังไอเดียพี่มด อิอิ (นอกจากกุจะไม่ช่วยคิดแล้วกุยังกดดันเพื่อนอีกต่างหาก หุหุ)
ชื่อไรดี แกตั้งดิ ฉันมึนเมา (รัก) อยู่ 5555
ฟักเข้าใจว่าตัวเองไม่มีอะไรจะสูญเสียอีกแล้ว แต่เขาคงลืมไปว่ายังเหลืออิสรภาพอีกอย่างหนึ่งที่เป็นสมบัติของเขา ~ หน้า ๒๘๕ , คำพิพากษา , ชาติ กอบจิตติ
ฟักเข้าใจว่าตัวเองไม่มีอะไรจะสูญเสียอีกแล้ว แต่เขาคงลืมไปว่ายังเหลืออิสรภาพอีกอย่างหนึ่งที่เป็นสมบัติของเขา ~ หน้า ๒๘๕ , คำพิพากษา , ชาติ กอบจิตติ
อ่านเล่มนี้จบแล้ว เย่ๆๆๆๆๆๆใช้เวลาอ่านนานมากกกกกกกกกกกกกกกกก
เน็ตนี่ตัวดีเลย ปล้นเวลาอ่านหนังสือของเราไปเยอะ งื่อๆๆ
บทสัมภาษณ์ ชาติ กอบจิตติหน้า 182
เรื่องเขียนหนังสือ อย่างที่บอกคือก็ยังทำงานอยู่ ลุกจากโต๊ะไม่ใช่ว่าจบ มันอยู่ในหัวตลอด คาอยู่แบบนั้นจนกว่าจะจบเรื่อง ไปไหนก็คา ทำอะไรก็คิด เหมือนมีเรื่องกลุ้มใจอะไรสักอย่าง พยายามลืม พยายามปล่อยแต่เดี๋ยวมันก็ทะลุขึ้นมา มันเป็นเหมือนกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในตัวเรา
หน้า 186
ตอนไปฮาวาย เจออาจารย์ไอ้หมู คนญี่ปุ่นที่เกิดในอเมริกา ตื่นเช้า ตื่นเช้าเลยนะ ได้กลิ่นกาแฟ ผมลงไปดู เห็นเขาเปิดเพลงคลาสสิก ทำงาน ทำตั้งแต่เช้า ทำเต็มที่ พอตกบ่าย หรือเย็นตีเทนนิส ค่ำ กินเหล้ากินไวน์ นอน เช้ามา ทำงาน เป็นแบบนี้ทุกวัน เขาทำกันขนาดนี้มันถึงโต ไม่ใช่อย่างเรา แล้วชอบมาพูดว่าศิลปินต่างชาติอยู่ได้ เราอยู่ไม่ได้ อดๆ อยากๆ เลยต้องสอนหนังสือ หาเงินอย่างอื่น เหนื่อยใจแทน ถ้าคิดแบบนั้น ต้องออกไปดูโลกบ้าง
หน้า 196
"ผมเลือกที่จะเป็นคนเขียนหนังสือ ผมให้มันทั้งชีวิต เอาทั้งชีวิตแลกกับมัน"
หน้า 197
คนเรา พื้นฐานต้องกินข้าวทุกวัน มันต้องมีงานที่เลี้ยงปากท้องเราได้ ขณะเดียวกันก็ต้องมีบางสิ่งบางอย่างหล่อเลี้ยงวิญญาณเราด้วย เราอยากเขียนหนังสือ หลังปากท้องอิ่ม เราเอาเวลามาทำสิ่งที่เรารัก
สัมภาษณ์ อรุณ วัชระสวัสดิ์หน้า 149
ผมไม่เคยตั้งความหวังกับงานมาเลยตลอดชีวิต ว่างานผมจะพลิกผัน ชี้นำสังคม ไม่เคยคิด ผมคิดอย่างเดียวว่าหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับก็เหมือนโต๊ะจีนหนึ่งโต๊ะที่มีหมูเห็ดเป็ดไก่สารพัด การ์ตูนการเมืองเหมือนน้ำจิ้มสักถ้วย ผมเป็นน้ำจิ้มถ้วยนั้น เหมือนคุณอ่านข่าวเครียดๆ ก็ดูการ์ตูนหน่อยหนึ่ง ผ่อนคลาย ช่วยปรุงรสให้หนังสือพิมพ์เท่านั้น มันไม่ช่วยอะไรมากมาย คุณอย่าไปซดน้ำจิ้มเพียวๆ หมายความว่าอย่าไปหวังกับการ์ตูน
หน้า 155
เพื่อนที่เรียนศิลปากรรุ่นเดียวกันมีรูปอยู่ในแกลเลอรีหรูหรา คุณเคยน้อยเนื้อตำ่ใจไหมที่เช้าวันถัดมาหนังสือพิมพ์กลายเป็นถุงกล้วยแขก?
น้อยเนื้อต่ำใจไหม ก็มีบ้าง แต่เราเลือกเอง ต้องยอมรับสภาพ แต่ผมไม่แน่ใจนะว่าไอ้คนที่มีรูปในแกลเลอรี เช้ามามีคนเอาไม้ขนไก่ปัดๆ เปิดไฟส่องสวยงาม ไม่แน่ใจว่ามันจะไม่อิจฉาผม เรื่องแบบนี้พูดยาก บางคนอาจจะบอกว่าอรุณดังจังเลย เขียนเมื่อไหร่ใครก็เห็น มันเก่งการเมืองนะ มันรู้เรื่องราว ผมไม่แน่ใจ ที่แน่ๆ คือผมไม่มีงานเก็บ
แล้วทำไมไม่เก็บ?
ไม่มีงานคลาสสิก คำว่าเก็บแปลว่าอีกร้อยปีคนยังดูรู้เรื่อง คนยังดูว่ามีคุณค่า ซึ่งดูแล้วผมว่ายาก ขนาดคุณประยูรตายตั้งนานแล้ว ไม่เห็นมีใครสนใจ ของผมมันพวกปลูกถั่วงอก เสร็จแล้วโยนลงหม้อก๋วยเตี๋ยว แล้วก็หายไป
แต่งอกทุกวัน?
ใช่, งอกทุกวัน
หน้า 49ชาวบ้านนี่ก็ช่างตัดสินอะไรกันง่ายดายเหลือเกิน ไม่เคยมีใครเห็นกับตาสักคนว่ากูกับนางได้สมสู่กัน แล้วทำไมเขาจึงเชื่อกันเป็นตุเป็นตะ เมื่อครั้งก่อนเขาให้ความรักเอ็นดูยกย่อง แต่ครั้งนี้เขากลับเกลียดชัง ถากถางเหมือนกับว่ากูคนเก่าได้ตายไปแล้ว อยู่แต่คนใหม่ที่ชั่วช้า แต่กูก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงจิตใจเลยนี่หว่า เขาเอาอะไรมาตัดสินนะ
ฉันเพิ่งเคยอ่านเล่มนี้ทั้งที่ควรจะอ่านตั้งนานแล้วแกเคยอ่านเรื่องนี้ยัง
ไม่ได้ขยันอ่านเป็นพิเศษนะ แต่ที่อ่านเยอะเป็นเพราะช่วงนี้เขียนงานไม่ออกว่ะ เลยต้องอ่านหนังสือแก้เครียด อ่านเพื่อกลบความรู้สึกแย่ที่มีต่อตัวเอง
หน้า 122การอยู่กับศิลปะต้องใช้สมาธิ ใช้การจดจ่อในการทำงาน วาดรูป ความเงียบมันเข้ามาเพราะเราต้องการมัน เราต้องสื่อสารกับงานที่ทำตรงหน้า เวลาวาดรูป มันก็ง่ายที่เราจะฟังเพลงบรรเลงรู้เรื่อง
//ไม่รู้แกชอบฟังป่าวนะ เวลาทำงานเราก็ชอบฟังเพลงบรรเลง เปลี่ยนไปเรื่อยหลายแนว ตอนนี้ติด Yiruma
หน้า 121ผมคิดว่าความเงียบมีผลกับผมมาก การอยู่คนเดียว ความสันโดษทำให้เกิดสเปซ เกิดพื้นที่ เกิดคำถาม ผมว่าคนส่วนใหญ่กลัวพื้นที่ กลัวสเปซเพราะมันมีผลไปสู่การต้องอยู่คนเดียว
หน้า 118 - 119เป็นนักเขียนที่มีตารางทำงานชัดเจนมาก ได้ยินว่าเสาร์ - อาทิตย์คุณแทบไม่ไปไหน?
ปกติไม่ไป ผมให้เกียรติแฟน เธอทำงาน 5 วัน หยุดเสาร์ - อาทิตย์ ฉะนั้น เราจะอยู่ด้วยกัน ผมไม่ให้อย่างอื่น เราเป็นแบบนี้ 11 ปี ยังเหมือนเดิม กับความรัก ผมว่าต้องแยกให้ออกจากความปรารถนา คงไม่ได้หมายความว่าคุณมีแฟนคนนี้แล้วจะซื่อสัตย์กับคนนี้คนเดียวทั้งทางร่างกายและจิตใจ แน่นอนว่าเราอยู่ด้วยกัน ผูกพันกัน แต่เห็นคนหน้าตาดีๆ เดินมา คุณห้ามผมไม่ได้ถ้าผมมอง แฟนผมก็เป็น ใครหน้าตาดีเดินมาก็มอง ก็เห็นกันซึ่งๆ หน้า เรื่องนี้เราเข้าใจกันดี เปิดเผยกันทุกเรื่อง อดีตผมเขารู้ไส้รู้พุง รู้หมด ประสบกาณ์ผม ทัศนคติของผมเป็นแบบไหน รสนิยมแบบไหน รู้หมด มันเลยไม่มีเรื่องปิดบัง เราอยู่ด้วยความเข้าใจ ไม่ใช่แค่ความรัก แต่เป็นคู่ชีวิต เป็นเพื่อนด้วย มีความเป็นเพื่อนสูงมาก
---
การมีชีวิตคู่ ผมว่ารักอย่างเดียวไม่พอ อยู่ไปสักระยะมันต้องมีอย่างอื่น เช่น ความเข้าอกเข้าใจ น้ำอดน้ำทน การมองในจุดมุ่งหมายหรือเห็นอนาคตร่วมกัน มีสิ่งที่สามารถผ่อนเบาความขัดแย้งต่างๆ ในชีวิตประจำวัน แน่นอนว่าความขัดแย้งมีทุกคู่ แต่ทำยังไงให้เป้าหมาย ทำให้ชีวิตประจำวันกลมกล่อมไปได้
หน้า 110เวลามองย้อนกลับไปเราเห็นการเปลี่ยนแปลงตามช่วงตามวัย เห็นการนำเสนอตัวเองต่อคนรอบข้าง ต่อสิ่งแวดล้อมใกล้ชิดที่เราพยายามสำแดงตนว่าฉันคือสิ่งนั้นสิ่งนี้ เห็นตัวเองตามยุคสมัยต่างๆ --- พอโตขึ้นเริ่มเห็นว่าตัวเองแม่งตอแหล ทำเป็นว่ารู้จัก เข้าใจทั้งที่แค่อ่านมา
ประเมินผลชีวิตแต่ละช่วงแล้วผมว่าดี ดีที่มองย้อนไปแล้วได้อาย อายในความหมายทั้งดีและไม่ดี แต่ท้ายสุดผมว่าเป็นความหมายที่ดี เพราะเราอยากจะทำให้จริงขึ้น ตรงขึ้น เราไม่รู้หรอกว่าตรงคืออะไร แต่ไม่พอใจ อยากทำให้ตรงไปตรงมา
บทสัมภาษณ์ อุทิศ เหมะมูลหน้า 89
การทำงานสร้างสรรค์ ระเบียบวินัยอย่างเดียวทำไม่ได้ ต้องมีความลุ่มหลง จะเป็นจะตายให้ได้
ตั้งแต่ซื้อ kindle มาอ่านหนังสือในเครื่องจบไปสามเล่มเอง รู้สึกผิด 5555 คือหนังสือเล่มมันกองเป็นตั้งอ่านไม่หวาดไม่ไหว เห็นหนังสือเล่มแล้วสะเทือนไต กดดันให้เรารู้สึกผิดจนต้องหยิบมาอ่านให้หมดๆ ไปมากกว่า หนังสือใน kindle เลยดองไว้ไม่ยอมอ่านสักที 5555
เคยอ่านในรีวิวแต่จำไม่ได้แฮะว่าเก็บหนังสือได้เท่าไหร่ น่าจะเป็นพันเล่มเลยอ่ะ จำได้แต่ว่า เก็บได้เยอะจนเราอ่านไม่หมดในชาตินี้อ่ะ 55555 เว่อร์ แต่มันเก็บได้เยอะมากจริงๆ แกแล้วไม่ต้องห่วงถ้าความจำในเครื่องเต็ม เราก็ลบหนังสือออก แต่ข้อมูลจะเก็บไว้ให้ในแอคเคาท์ของเรา อยากอ่านอีกก็โหลดกลับเข้าเครื่องได้
ใน Kindle มันไฮไลน์ตรงที่เราชอบได้ แล้วเราก็กดโพสลงในเฟชในทวิตเตอร์ต่อได้อีก (แชร์จาก kindle ได้เลย อย่างเวลาอ่านแล้วมันคันมือก็กดแชร์เลยอ่ะ) แล้วอันที่เราไฮไลน์ไว้อ่ะ มันจะบันทึกไว้ให้ใน แอคเคา goodreads ของฉันอ่ะ ฉันก็ก็อปมาลงที่นี่ให้แกอ่านอีกที อิอิใน Kindle มันจะเขียนบอกตรงจอด้านล่างว่าฉันอ่านได้กี่เปอร์เซ็นต์แล้วอ่ะ แล้วก็อัพเดตลงใน goodreads ได้ ให้เพื่อนเห็นว่าเราอ่านคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว
ฉันว่ามันจะสนุกตรงที่ ถ้าเรามีเพื่อนคอยตาม คอยแข่งกันว่าวันนี้ใครอ่านไร อ่านได้ถึงไหนแล้ว ขยันไหม 5555
ป.ล.อ่านเกี่ยวกับผู้ป่วยมะเร็งแล้วเอามาแชร์มั่งนะ อิอิ
ในชีวิตประจำวันของตัวละครที่ป่วยเป็นอัลไซเมอร์มีบทสนทนาที่บีบหัวใจเราเรื่อยๆ
