“Ο κόσμος, όπου ο άνθρωπος ήταν το κέντρο του σύμπαντος, το εγώ, το κέντρο της συνείδησης, ο κόσμος στον οποίο η γη χωριζόταν από τον ουρανό και ο ορίζοντας της αγάπης περιοριζόταν στα μέλη της οικογένειας, αυτός ο κόσμος έχει παρέλθει. Η επιβίωση δεν απαιτεί τη βούληση του ελέγχου, της ιδιοποίησης, της κατοχής και της κατάκτησης, αλλά τη σοφία της γενναιόδωρης αποδοχής και της συνύπαρξης όλων των πλασμάτων και της κοσμικής δημιουργίας στο σύνολό της. Όλα τα πλάσματα, ορατά, αθέατα και αόρατα, συνδέονται άρρηκτα, είναι ίδιες και διαφορετικές μορφές της Κοσμικής Ολότητας και των χωροχρονικών μεταμορφώσεών της. Κάθε πλάσμα συνοψίζει τη γη και τον ουρανό, το θνητό και το αθάνατο, το ένχρονο και το άχρονο, το πεπερασμένο και το απεριόριστο.”