“عاقبت روی بالش‌ها دراز کشید، مثل این بود که دیگر رمقی برایش نمانده است و درِ هر امیدی به رویش بسته شده است. صورتش را به صورت پریده‌رنگ و بی‌حرکت راگوژین چسباند و اشک از چشم‌هایش بر صورت او جاری شد. شاید اصلا متوجه گریستن خود نبود و از اشک‌هایش هیچ خبر نداشت...”