“Δεν μπορούμε να ζήσουμε με κάποια πληρότητα το παρόν αν το παρελθόν μετατραπεί σε μία από τις μορφές της ενοχής, ούτε μπορούμε να ζήσουμε ήρεμα αν το μέλλον μετατραπεί σε μία από τις μορφές της επιτακτικότητας. Οι τύψεις και η επιτακτικότητα είναι οι δυο πιο συνηθισμένοι και τρομεροί τρόποι να σκοτώσεις το παρόν. Είναι πολλοί εκείνοι που ζουν πλέοντας ανάμεσα σε αυτές τις δυο θανάσιμες φαντασιώσεις, και το σοβαρότερο όλων είναι ότι η πλειονότητα των ανθρώπων αυτών δεν το αντιλαμβάνεται. Έχουν ενσωματώσει με τέτοιο τρόπο την ενοχή και την επιτακτικότητα στο σύστημά τους που δεν τις βλέπουν, εκτός του ότι είναι οι υπολανθάνουσες δυνάμεις που ορίζουν όλα τα βήματά τους στη ζωή. Εδώ είναι η ηθική, αυτό είναι στην ουσία η ηθική: τύψεις και επιτακτικότητα, ενοχή και άγχος.”