“-Θεατρίνε! Από φόβο και τεμπελιά αρνιέσαι ν'αντικρίσεις, χωρίς κραυγές και ρητορείες, την ψυχή σου! Φεύγεις! Είναι πιο βολικά εκεί κάτω' εδώ κρύωνες, πεινούσες δεν έβλεπες ανθρώπους, δε σ'έβλεπαν ανθρώποι-και τι αξίαν έχει η αρετή χωρίς θεατές; Και τι θεατρίνοι είμαστε εμείς, σα δεν έχουμε θαυμαστές να μας χτυπούν τα παλαμάκια;

-Δε παίζω εγώ θέατρο και δε θέλω θεατές.”