“Έτσι το άτομο που τώρα έχει απόλυτα ωριμάσει, αφήνει τα σχολεία μας συγχυσμένο, μοναχικό, αλλοτριωμένο, χαμένο, εξαγριωμένο, αλλά μ'ένα μυαλό γεμάτο από μεμονωμένα, δίχως νόημα, γεγονότα, που όλα μαζί αποκαλούνται, αξιοθρήνητα, παιδεία. Δεν ξέρει καν ποιος έιναι, που βρίσκεται, ή πως έφτασε εδώ. Δεν έχει την παραμικρή αντίληψη για το που πάει, για το πως θα φτάσει εκεί, ούτε και για το τι θα κάνει όταν θα φτάσει. Δεν έχει την παραμικρή ιδέα σχετικά με το τι έχει, τι θέλει, ούτε και πως να το αναπτύξει. Στην ουσία, είναι κάτι σαν ρομπότ-γέρος πριν την ώρα του, ζώντας μέσα στο παρελθόν, μπερδεμένος σε σχέση με το παρόν, τρομαγμένος από το μέλλον, ίδιος σχεδόν με τους δασκάλους που τον έφτιαξαν.”