“«Εγώ πήρα πολλά από τον δικό μου πόλεμο, πάρε κι εσύ άλλα τόσα από τον δικό σου. Η ζωή δεν παραδίδεται, όσο δυνατά κι αν την καλέσεις, δεν πρόκεται να παραδοθεί. Κανένας δεν είναι σπουδαίος ή ασήμαντος, παρά μόνο στη σκέψη κάποιου άλλου, γι' αυτό πρέπει να προσέχεις σε ποιανού τη σκέψη μπαίνεις και να θυμάσαι τη Λαίδη Μακμπεθ που κρατούσε τη σκέψη της στο χέρι, αν και δεν γίνεται να είμαστε όλοι τόσο ασφαλείς» (σ. 200)”