“Силен умор почна да го обзема неговото кревко тело и иако беше гладен, жеден и во душата полн со онаа црна леплива маса што се вика тага, тој попушти пред налетот на сонот. И, додека денот мрзеливо ги гнетеше последите зраци назад во својата утроба, а месечината исплива на небото во сета своја студена ароганција, врапчешкото јато заспа. Само брезата втренчено гледаше пред себе ширејќи миризба на неспокој.”