“هر دو‌اندوهناک و فرسوده، چنانکه گویی پس از توفان تنها به روی ساحل خلوتی افکنده شده باشند، در کنار هم نشسته بودند. راسکلنیکف به سونیا مینگریست و محبت شدید سونیا را به خود احساس می‌کرد و از اینکه کسی‌ را آنقدر دوست می‌دارد، ناگهان درد و ناراحتی خاص احساس کرد. احساسی شگفت و‌وحشتناک بود!ه هنگامی که به نزد سونیا می‌آمد، فکر می‌کرد که تمام امید و چاره اندیشی را در او‌خواهد یافت. فکرمیکرد که لااقل کمی از عذاب خود خواهد کاست. اما اکنون که تمام قلب سونیا متوجه او بود، ناگهان دانست و احساس کرد که بمراتب بدبخت‌تر از پیش شده است.”