“می شنویم که انسانهای بسیاری می گویند"هنگامی که به پنجاه سالگی برسم به آسودگی دست خواهم یافت؛ زمانی که به شصت سالگی برسم دست از فعالیتهای اجتماعی خواهم شست. "و چه تضمینی وجود دارد که شما به چنان عمر درازی دست یازید؟ چه کسی اذن آن را داده که شما تا آن جا که تمایل داریدا عمرتان را تنظیم کنید؟ آیا شرم نمی کنید که تنها باقی مانده زندگانیتان را برای خویشتن خود نگاه می دارید و تنها زمانی را به تعقل و تعمق اختصاص می دهید که از کار فارغ می شوید؟ چقدر دیر است که زندگانی واقعی خویش را هنگامی آغاز کنید که به پایان رسیده است! چقدر غفلت از مرگ مان و به تاخیر انداختن برنامه های معقول برای سنین پنجاه و شصت ابلهانه است، فرض آغاز زندگی از نقطه ای که اندک کسانی به آن دست یافته اند؟”