“زندانیان در غل و زنجیر تنها در بار اول سنگینی غل و زنجیر را بر پاهای خویش احساس می کنند: در طول زمان، وهنگامی که تصمیم می گیرند که آنها را تحمل کرده و در برابرشان مقاومت نکنند، از باب ضرورت می آموزند که می بایست شکیبا باشند و از باب عادت شکیبایی شان با آسودگی همراه خواهد شد. در هرموقعیتی در زندگی شادیها و آسایش ها و لذاتی را خواهی یافت اگر برای مواجهه با مشکلات آماده شده باشی و اجازه ندهی که بر تو فائق آیند. در هر موقعیتی طبیعت ما را بیشتر وام دار خویش می نماید، از آن جایی که میداند در که در چه اندوهی به دنیا آمده ایم ، عادتی را برای تعديل مصایب مان تعبیه نموده و به محض اینکه ما را بیشتر رشد می دهد با دردهای بدتری مواجه می سازد. هیچ کس نمی توانست مصیبتی پایدار را تحمل نماید. اگر همان توان اولیه ای که با بر او نازل شده بود را در خود می یافت. تمامی ما به تقدیر و سرنوشت وابسته ایم ، بعضی ها با زنجیری رها و طلایی و دیگرانی با زنجیری تنگ ساخته شده از فلزی سخت: اما چرا این گونه است؟ ما همگی در یک محبس نگاه داشته می شویم و کسانی که دیگران را محبوس می کنند خویش محبوسند”