“باید خود را انعطاف پذیر نماییم، چنان که چندان بر مبنای طرحهایمان وابسته آرزوها نشویم و بتوانیم با از دست رفتن چیزهایی که بخت و اقبال برای مان ارمغان آورده کنار بیاییم بی آن که تغییری در دیگر اهداف یا شرایط مان بدهیم، زیرا این امر باعث بی ثباتی شده و این خطا دشمن سرسخت آسودگی خیال است. زیرا این سرسختی، از آن جایی که تقدیر معمولا به زور چیزی را می ستاند، آماده است تا رنج و هراس را با خود به ارمغان آورد و در شکل جدی تر، بی ثباتی و تلون مزاج است که حدودی برای خود قائل نمی شود. هردوی این موارد عدوی آسودگی خیال هستند و هم تغییر و هم شکیبایی را غیر ممکن می سازند. در هر صورت ذهن می بایست از اهداف خارجی به خود فراخوانده شود: آن باید به خویشتن بازگردد، در خویش شادمانی نماید، دارابی خویش را تحسین نماید؛ می بایست تا حد ممکن از امورات دیگران دست بردارد و توجه اش را به خویش معطوف نماید؛ نباید احساس شکست نماید و بایستی نگاهی مهربانانه حتی به مصایب و بلایا پیدا
کند.”