“სიკვდილიანობის ზრდის ფონზე გეტოში ტიფით გარდაცვლილთა დროულად დაკრძალვა ვერ ესწრებოდა, არადა, ცხედრების დიდი ხნით შინ გაჩერებაც დაუშვებელი იყო. ამიტომ გამოინახა ოპტიმალური გამოსავალი: მიცვალებულებს აშიშვლებდნენ (ტანსაცმელი იმდენად ღირებული იყო, რომ მკვდრებისთვის არ ემეტებოდათ) და ქაღალდში გადახვეულებს ტროტუარებზე ტოვებდნენ. რამდენიმე დღეში მანქანით ჩამოივლიდა მუნიციპალური სამსახური, ცხედრებს მოაგროვებდა და მასობრივ საფლავებში მარხავდა.”