“კაფეს კიდევ ერთი მუდმივი სტუმარი ჰყავდა. საუკეთესო ადამიანი, რომელიც ოდესმე შემხვედრია - იანუშ კორჩაკი. ეს გახლდათ ლიტერატორი, რომელიც იცნობდა თითქმის ყველა წამყვან ხელოვანს. მონუსხულებივით ვუსმენდით, როცა მათზე საუბრობდა. სადად და გულწრფელად გადმოსცემდა სულის შემძვრელ ამბებს. თავად კორჩაკი წამყვან მწერალთა რიგებს არ მიეკუთვნებოდა, იქნებ იმიტომ, რომ მის ლიტერატულურ მოღვაოწეობას ერთგვარი ვიწრო და სპეციფიკური ხასიათი ჰქონდა: ის ბავშვებისთვის და ბავშვების შესახებ წერდა და მათი ფსიქოლოგიის ღრმა წვდომით გამოირჩეოდა. წერისას ამ პიროვნებას შემოქმედებითი ამბიციების არ ამოძრავებდა. აშენებდა ობოლ ბავშვთა თავშესაფრებს, აგროვებდა ღარიბი ბავშვებისთვის შესაწირ თანხებს, გამოდიოდა რადიოთი და ა.შ. ,,მოხუცი ექიმის'' მეტსახელით იყო ცნობილი. როცა გეტოს კარიბჭე დაიხურა, კორჩაკი გეტოში შემოვიდა, და თუმცა გადარჩენის შესაძლებლობა ჰქონდა, თავისი მისია გეტოს კედლებში გააგრძელა. მან მამობა გაუწია ებრაელ ობლებს - ამქვეყნად ყველაზე ღატაკ და მიტოვებულ ბავშვებს. როდესაც მას შენას კაფეში ვესაუბრებოდით, წარმოდგენაც კი არ გვქონდა, რა დიდებული და ნათელმოსილი იქნებოდა მისი ტანჯული აღსასრული.”