“Ρωτώ μέσα μου «γιατί είμαι φτυχισμένος;» Κοιτάζω τα βουνά, κοιτάζω τη θάλασσα, ο νους μου πάει στις πολιτείες π' ανεβοκατεβαίνουν οι άνθρωποι σαν ποντίκια στη φάκα. Αυτοί ζούνε εν σκότει και σκιά θανάτου. Ευτυχία λένε κι ευτυχία δεν βλέπουνε. Που να τη βρούνε! Η ευτυχία βρίσκεται εδώ που κάθουμαι, ανάμεσα στα χαλίκια, στο χώμα που πατώ, στα μερμίγκια, στην αμολόγητη αρμονία πόχουνε τα πιο τιποτένια πράματα.”