“دازای نویسنده بسیار صادقی بود که تمام آنچه را درونش احساس می‌کرد بی‌کم‌وکاست با خواننده در میان می‌گذاشت. با این‌همه، بعد از اتمام هر اثری، رنج می‌برد از این‌که خوانندگانش را فریب داده باشد. به همین دلیل بارها و بارها به خاطر فریب دادن خوانندگانش از آن‌ها معذرت‌خواهی کرده بود. در حقیقت، نوشتن برایش زجرآور شده بود.
در نامه‌ای که [دازای] برای همسرش به جا گذاشت، نوشت: «میچی عزیز! بیش از هر کس به تو عشق ورزیدم. لطفا فراموشم کن. اگر مدت زیادی می‌ماندم، همه را زجر می‌دادم که این خود زجری دیگر بود... اگر می‌میرم، نه به خاطر نفرت از شما، که به خاطر نفرت از داستان‌نویسی است...»”