“احساسی که در افراد یک گروه یا ملت می‌بینیم ظاهرا فردی است، اما از نوعی الگوی مشترک جمعی تبعیت می‌کند.
[...]
آنچه زیبایی را شکل می‌دهد خود متن نیست، بلکه ادراک حسی ما تفسیرکنندگان از متن است که چیزی را زشت یا زیبا نشان می‌دهد.
[...]
احساسات ما درباره زیبایی، مجموعه رمزگانی است که به صورت ژنتیک فرهنگی شکل می‌گیرند و با تحول در شرایط اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی این رمزگان عواطف تغییر می‌کنند و در نتیجه آن ابژه زیبایی یا زشتی نیز دستخوش تغییر می‌شود.
[...]
همه اشکال فهمیدن و تجربه کردن تابع زمینه تاریخی و سنت‌هاست.”