“Για μας όμως, που έχουμε γεννηθεί σε μέρες επαναστάσεων και καταιγίδων, όπου έχουν γίνει θρύψαλα όλα τα πιστεύω - για μας που το πολύ πολύ μεγαλώσαμε μ' αυτήν την αόριστη πίστη που αρκείται σε ορισμένους εξωτερικούς τύπους και που η αδιάφορη προσχώρηση σ' αυτήν είναι ίσως περισσότερο ένοχη απ' την ασέβεια και την αίρεση, - είναι πολύ δύσκολο, όταν αισθανόμαστε την ανάγκη της, να ανοικοδομήσουμε το μυστηριακό οικοδόμημα που οι αθώοι και οι απλοί έχουν βαθιά χαραγμένη τη μορφή του στις καρδιές τους. "Το δέντρο της γνώσεως δεν είναι το δέντρο της ζωής!" Παρ' όλ' αυτά, μπορούμε άραγε ν' αποβάλουμε από το πνεύμα μας ό,τι καλό ή ολέθριο έχουν ενσταλλάξει σ' αυτό τόσες ευφυείς γενεές; Η άγνοια δεν διδάσκεται.”