“Μόνος, όπως ένας άντρας που σκοτώνει έναν εχθρό και με τη νίκη του παίρνει ασφαλώς τις ιδιότητες του ηττημένου και τις προσθέτει στις δικές του, έτσι και ο θεός, καθώς φαινόταν, σχίζοντας το τέρας του χάους ενσωμάτωσε μέσα του την ουσία του θεριού και ίσως μόνον έτσι έγινε πλήρης και τέλειος, μόνον έτσι απέκτησε το πλήρες μεγαλείο της ζωντάνιας του...Ο θεός δεν ήταν το καλό, αλλά το όλον. Και ήταν ιερός! Ιερός όχι λόγω καλοσύνης, αλλά λόγω ζωντάνιας και υπέρζωντάνιας, ιερός λόγω του μεγαλείου και του τρόμου που ενέπνεε, τρομακτικός και μυστηριώδης, επικίνδυνος και θανάσιμος, έτσι που μια παραδρομή, ένα λάθος, μια μικρή απροσεξία στη συμπεριφορά απέναντι σ' Εκείνον μπορούσε να έχει φρικτές συνέπειες.”