“Εάν θέλουμε λοιπόν να θεωρούμαστε γνώστες της ζωής οφείλουμε να αναλογιστούμε δύο πράγματα : Πρώτα απ΄ όλα τη μεγάλη μελωδία την οποία συνθέτουν πράγματα και αρώματα , συναισθήματα και εμπειρίες του παρελθόντος , πόθοι και ηλιοβασιλέματα - κατόπιν τις ξεχωριστές φωνές που συμπληρώνουν και τελειοποιούν αυτό το μεγάλο Χορό.
Κάτι που σε σχέση ,ε το έργο τέχνης σημαίνει : Για τη θεμελίωση της εικόνας μιας βαθύτερης ζωής , του βιώματος που υπάρχει πέρα από το σήμερα και σε όλες τις εποχές, είναι απαραίτητο να τεθούν μέσα της σε μια σωστή ισορροπία οι δύο φωνές, η φωνή μιας κοινής ώρας και η φωνή μιας ομάδας ανθρώπων.”