“بخواب! این چشم هایت بالاخره سهمی از زندگی دارند و طلبی از تو دارند. تو باید سهم این چشم ها را از زندگی بدهی و طلب این چشم ها را از خودت!...این چشم ها را این همه به درد، به رنج، به دیدن و ندیدن وادار مکن ابراهیم! بگذار سهم مرا بدهند این دو چشم زیبایت. طلب مرا از دیدن، از سیر دیدن تو بدهند.”