“جدایی سرنوشت تمام افراد بشر است.دنیا همیشه جایگاه جدایی است. دست هایی که امروز برای دیداری صمیمانه فشرده می شوند، فردا هنگامی که لب های لرزان کلمه خداحافظ را می گویند، برای جدایی به هم می رسند. تصور این موضوع غم انگیز است.اما آیا باید آن را از ذهن خود برانیم؟ نمی شود از آن درس خوبی گرفت؟ نمی شود این افکار ما را مجبور کند کمی هم به فکر دنیایی باشیم که وقتی در آنها به هم می رسیم،دیگر از هم جدا نشویم؟
گاهی ما با یک خداحافظی ساده و موقت از دوستان خود جدا می شویم اما دیگر هرگز آنها را نمی بینیم.من درباره زندگی بشر بسیار فکر کرده ام و به این نتیجه رسیده ام که اگر ما متوجه بودیم که چه مدت کوتاهی در این دنیا می مانیم و برای دوستی و محبت چه فرصت کوتاهی داریم، بیشتر به همنوعان خود خوبی و محبت می کردیم و با حرفها و نگاه ها و رفتارهای دوستانه به آنها نشان می دادیم که در این دنیای زودگذر،نسبت به آنها مهربان و با محبت هستیم.”