“آخ، چیست آدمی، این نیمه خدای ستوده! آیا طاقتش درست آن زمانی طی نمی شود که بیش از همه به آن احتیاج دارد؟ و آیا آن وقتی که بر بال شادی اوج می گیرد، یا در غرقاب غم فرو می رود، در این هر دو حس درست زمانی باز نمی ماند و به شهود و آگاهی دلگیر و سرد خود باز پس رانده نمی شود که شوق گم شدن در این سرشاری بی انتها در جانش دویده است؟”