“Πονάω πολύ. Και πιο πολύ γιατί δεν τη μισώ αυτή τη χώρα. Δεν μπορώ να την μισήσω. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι είναι σαν τη μάνα μου. Δεν μπορούσα να συνεννοηθώ μαζί της και δεν άντεχα να της μιλήσω πέντε λεπτά χωρίς να τσακωθούμε κι ήταν φορές που με τρόμαζε και με τρέλαινε, αλλά δεν μπόρεσα ποτέ να την μισήσω. Δεν μπορώ να την μισήσω αυτή τη χώρα. Ακόμα και να το ‘θελα δεν μπορώ να την μισήσω. Ποτέ. Με τίποτα δεν μπορώ να την μισήσω.”