“მდუმარ თბილისს ჰგვის ლალი, ხნიერი, სანამ ცა ჯერ კიდევ მყოვრად გვიანობს, ნელ მოძრაობად შეერწყა ზანდუკელს და ფოთლებიც მის სიმღერად გადაქცეოდნენ.

ახლა, რახან დავხეტიალობ, თვით საიდუმლო ვარ მდოვრი დინების.
და მხოლოდ მე, და მხოლოდ ლალიმ ვუწყით ამ ქალაქის მტკივნეულ ნაშთს,
მტკვარსა და გალობას, როგორც თბილისის სუნთქვას,
არ დავიწყების, სანამ მძინარნი გაიღვიძებენ.”